«Βλέμματα καλλιτεχνών χωρίς μάσκα»

Αν υπάρχουν πολλοί Γάλλοι στην Ελλάδα αυτό το καλοκαίρι, υπάρχουν και πολλοί Ελληνες στη Γαλλία. Παρά το κύμα καύσωνα, ακούμε ελληνικά στους πιο κεντρικούς δρόμους του Παρισιού, σε μουσεία, ακόμα και στις βεράντες μοντέρνων εστιατορίων όπως το «Monsieur Bleu», το «Loulou» ή το «Coco». Σίγουρα οι επιλογές είναι πολλές, αλλά για όσους θέλουν να ξεχαστούν σε μια έκθεση με αστραφτερό και ιδιόρρυθμο πνεύμα, μη χάσετε την έκθεση φωτογραφίας του Νίκου Αλιάγα, στη μουσική σκηνή «La Seine Musicale», τον νέο in μουσικό χώρο στη Γαλλία. Ενα είδος εναλλακτικού Μεγάρου Μουσικής για καλλιτέχνες όλων των ειδών στο οποίο υπάρχουν και τα περίφημα στούντιο ηχογράφησης των Rolling Stones. Ο έλληνας δημοσιογράφος, παρουσιαστής της γαλλικής έκδοσης του «The Voice», με εκατομμύρια τηλεθεατές κάθε εβδομάδα, είναι θεσμός στο Παρίσι τα τελευταία 25 χρόνια. Αλλά αυτό που μάλλον δεν γνωρίζουν οι Ελληνες είναι ότι είναι αναγνωρισμένος φωτογράφος που έμαθε να παίζει με το φως του φακού για να λάμψουν τα μοντέλα του. Εχει ήδη πραγματοποιήσει περίπου τριάντα εκθέσεις πορτρέτων σε όλη τη Γαλλία τα τελευταία 15 χρόνια και αυτή είναι η πρώτη του στο Παρίσι. «Είναι μια πιο προσωπική δουλειά των καλλιτεχνών που συναντάω μέσα από τα τηλεοπτικά ή ραδιοφωνικά δρώμενα όπου κινούμαι. Κάποια τα έχω κάνει για τα περιοδικά με τα οποία συνεργάζομαι όπως το “Paris Match”» δηλώνει στα «ΝΕΑ». Η έκθεση περιέχει περίπου 35 μεγάλες ασπρόμαυρες φωτογραφίες και ονομάζεται «Βλέμματα – καθρέφτες». Ο φωτογράφος προσπαθεί, όπως λέει, να αποκωδικοποιήσει την υπόσταση του καλλιτέχνη. «Ηθελα να καταλάβω πού βρίσκεται ο άνθρωπος πριν από τη σκηνή, πριν από τη δημοσιότητα, πριν από το δανεικό φως του καλλιτέχνη. Είναι κάποιες φορές εφήμερο, διαρκεί δηλαδή όσο ένα τραγούδι, αλλά μπορεί και να κρατήσει μια ζωή».

ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ. Από την Alicia Keys μέχρι τη Sylvie Vartan ή γάλλους ηθοποιούς, το τελετουργικό είναι το ίδιο. Ο Νίκος τούς βάζει στα καμαρίνια μπροστά σε έναν καθρέφτη και τους ρωτάει: «Ποιον βλέπετε σε αυτόν τον καθρέφτη;». «Τους φαίνεται περίεργο από την άποψη ότι είναι άνθρωποι που κατέχουν το παιχνίδι της μάσκας, αλλά όταν αφορά τον προσωπικό τους κόσμο, είναι διαφορετικό».

Οι φωτογραφίες, όλες σε μαύρο φόντο, καταφέρνουν να αγγίξουν κάτι πιο προσωπικό στην εύθραυστη παρουσία του καλλιτέχνη, ένα εσωτερικό ταξίδι περίεργο και ανθρώπινο ταυτοχρόνως. Διότι μέσα από τα βλέμματά τους μπαίνει κανείς στον κόσμο τους. Τα μάτια λένε πολλά, εκφράζουν πολλά και συνήθως δεν τα προσέχουμε ποτέ. «Δεν ποζάρουν» επιμένει ο Νίκος. «Και το ζητάω από τον καθένα. Διότι στις φωτογραφίες των προγόνων μας, η φωτογραφία δεν ήταν ένδειξη ευτυχίας, αναγκαστικά ενός χαμόγελου που έσβηνε τις δοκιμασίες της ζωής. Δεν χαμογελούσαν. Προσπαθώ να μάθω από τον κάθε καλλιτέχνη και να το μοιραστώ στον φακό μέσα από ένα βλέμμα χωρίς μάσκα. Ενα βλέμμα που να μην είναι καθρέφτης της ψυχής, αλλά της κοινωνίας όπως τη βλέπει ο καλλιτέχνης. Διότι ο καλλιτέχνης υπάρχει μόνο επειδή η κοινωνία τον βλέπει ως καλλιτέχνη».

Το πιο εντυπωσιακό της έκθεσης; Μια 15λεπτη ταινία με 15 πορτρέτα, του Σαρλ Αζναβούρ, του Μπραντ Πιτ ή του Λεονάρντο ντι Κάπριο, ντυμένη με τη μουσική του γαλλολιβανέζου Ibrahim Maalouf και της ορχήστρας του Free Spirit, την οποία αποθέωσε το ελληνικό κοινό στο Ηρώδειο στις αρχές Ιουλίου. Μελωδίες που γράφτηκαν βλέποντας τις φωτογραφίες χωρίς μαέστρο, απλώς με το ένστικτό.

Για τους επισκέπτες υπάρχει και η δυνατότητα να περάσουν μπροστά από τη γιγάντια οθόνη των 800 τ.μ. και να σαρώσουν τον κωδικό QR για να απολαύσουν στο κινητό την ταινία, τη μουσική και τα λόγια του Νίκου Αλιάγα.