Υπουλες δίκες

Η επέτειος της 24ης Ιουλίου γιορτάζεται φέτος σε μια παράξενη συγκυρία. Δύο από τα συστατικά χαρακτηριστικά μιας σύγχρονης δημοκρατίας, η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και η ελευθερία του Τύπου, δέχονται συντεταγμένες επιθέσεις.

Και δεν μιλάω για τη θεμιτή κριτική που η ίδια η δημοκρατία επιβάλλει, αλλά για πραγματικές δίκες. Αδικες δίκες. Και ύπουλες.

Το σχέδιο είναι προφανές. Ούτε καν το κρύβουν.

Ο στόχος είναι (για άλλη μια φορά) «οι αρμοί της εξουσίας». Η επιδίωξη είναι ο έλεγχός τους. Τα μέσα είναι η αμφισβήτηση και ο εκφοβισμός τους.

Το ζητούμενο είναι μια εκτροπή που θα ανέτρεπε τους πολιτικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς.

Προφανώς η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου ο καθένας μπορεί αυτονοήτως και ανεμπόδιστα να δημοσιεύει ή να δημοσιοποιεί ό,τι του γουστάρει και όταν του γουστάρει. Το ζούμε (ευτυχώς) καθημερινά με αναρίθμητες (δυστυχώς) ακρότητες να το επιβεβαιώνουν.

Πρόσφατα επιστρατεύτηκε η έκθεση μιας ΜΚΟ (Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα) για να αμφισβητηθεί έξωθεν η ελευθερία του Τύπου.

Η Ελλάδα εμφανίζεται να κατρακυλάει στην 108η θέση μιας κατάταξης για την οποία ουδείς γνωρίζει ούτε πώς ούτε (κυρίως) από ποιους διαμορφώνεται.

Μια ανάλυση της προβληματικής αυτής έκθεσης παρουσίασε ο Α. Παπακώστας που υπήρξε ανώτερο στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και για πολλά χρόνια υπεύθυνος του Ευρωβαρόμετρου («Εχει η Ελλάδα πρόβλημα με την ελευθερία του Τύπου;», Protagon.gr, 17/7).

Μεταξύ άλλων και στο ερώτημα «Ποιοι κρίνουν;», σημειώνει: «Η διαδικασία και κυρίως τα κριτήρια επιλογής των ατόμων που θα κληθούν να συμμετάσχουν στην έρευνα έχει τεράστια σημασία για την αντικειμενικότητά της (…) Η οργάνωση δεν αναφέρει τίποτα από πού έγινε η επιλογή, πώς έγινε η επιλογή, ούτε πόσοι συμμετείχαν στην έρευνα».

Παραθέτει μάλιστα σειρά προβλημάτων που προκύπτουν από τη «μετατροπή μιας ποιοτικής ανάλυσης σε ποσοτική». Ακόμη περισσότερο που (σύμφωνα με δήλωση της ίδιας της οργάνωσης) η μεθοδολογία μεταβάλλεται από χρόνο σε χρόνο!

Δύο ερωτήματα προκύπτουν.

Πρώτο ερώτημα. Συνδέονται οι επιθέσεις στον ελληνικό Τύπο με ένα διεθνές «προσφυγικό λόμπι», το οποίο επιδιώκει να «γκριζάρει» την εθνική κυριαρχία στο Αιγαίο;

Δεν θα το απέκλεια. Μιλάμε για ένα λόμπι ιδιαίτερα δραστήριο στις Βρυξέλλες, το Στρασβούργο, σε διεθνείς οργανισμούς, τον ευρωπαϊκό Τύπο και διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις.

Δεύτερο ερώτημα. Εχουν οι επιθέσεις κομματικό κίνητρο;

Αυτό δεν νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερο ψάξιμο. Πάντα παραπονούνται για τον Τύπο εκείνοι που θεωρούν ότι ο Τύπος δεν αναγνωρίζει ή δεν προβάλλει επαρκώς τη σημασία και τη σπουδαιότητά τους.

Ετσι, ένα μέρος της αντιπολίτευσης αποδίδει την πολιτική αδυναμία της όχι σε αδεξιότητα ή ανικανότητα, αλλά σε μια υποτιθέμενη αθέμιτη μεταχείριση (της ίδιας ή της κυβέρνησης) από «έναν ελεγχόμενο κι εξαγορασμένο Τύπο».

Αλλωστε το επιχείρημα της «συνωμοσίας των άλλων» αναπαράγεται συνήθως κι από μερίδα του Τύπου που χαρακτηρίζεται από πλεόνασμα εχθροπάθειας και έλλειμμα αναγνωστών. Μαθημένα τα βουνά στα χιόνια.

Η επίθεση στη Δικαιοσύνη αντιθέτως μπορεί να έχει προφανή στόχο τον έλεγχο ή τον επηρεασμό της, αλλά χρησιμοποιεί πιο αντιφατικά προσχήματα.

Επί της ουσίας το μαράζι είναι παλιό, ήδη από το 2015, και η υπόθεση θα εκδικαστεί προσεχώς από το Ειδικό Δικαστήριο. Αλλά τώρα ζούμε τη μετεξέλιξή της. «Παπαγγελόπουλος με άλλα μέσα».

Ουσιαστικά ομάδες αριστερών και ακροαριστερών επιχειρούν να παρέμβουν στην απονομή της δικαιοσύνης. Να υπαγορεύσουν καταδίκες, αθωώσεις, προφυλακίσεις ή αποφυλακίσεις. Ενα μέρος της Αριστεράς λειτουργεί περίπου σαν δικηγορικό γραφείο.

Ακόμη και για τα δικαιώματα του Κουφοντίνα (υπέρ των οποίων τάχθηκε κι ο τότε πρόεδρος της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων!) ή του Μιχαηλίδη οργανώθηκαν λαϊκές παρεμβάσεις.

Το σχέδιο είναι η μετατροπή της Δικαιοσύνης σε ένα οιονεί «λαϊκό δικαστήριο», το οποίο θα δικάζει σε δρόμους και πλατείες κατά τα υποκινούμενα βουλεύματα δρόμων και πλατειών. Ενα διερμηνευόμενο «αίσθημα δικαίου» θα υποκαταστήσει τον νόμο και τον δικαστή.

Πώς; Με «λαϊκή» πίεση και εκφοβισμό. Το όνειρο του Πολάκη.

Δεν υπάρχει όμως καλύτερη απόδειξη μιας μη ελεγχόμενης Δικαιοσύνης από τις ίδιες τις αποφάσεις της.

Η Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε υπό τις επευφημίες συλλαλητηρίων. Ο Κορκονέας αποφυλακίστηκε. Ο Λαγός, όχι.

Η Δούρου απαλλάχτηκε για τη Μάνδρα. Για το Μάτι δεν έγινε δεκτή η μετατροπή των διώξεων σε κακουργηματικές.

Στην υπόθεση Κωστόπουλου οι κατηγορούμενοι πρώτα καταδικάστηκαν και μετά ο ένας αποφυλακίστηκε.

Στην υπόθεση Λιγνάδη ο κατηγορούμενος και καταδικάστηκε και αποφυλακίστηκε και μάλιστα από το ίδιο ακριβώς δικαστήριο με περιοριστικούς όρους έως την εκδίκαση της έφεσης.

Στη Θεσσαλονίκη μια πολύκροτη καταγγελία περί βιασμού «από πλούσιους» πήρε τον δρόμο για το αρχείο ως αβάσιμη και ίσως κατασκευασμένη.

Το βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου για την υπόθεση Παπαγγελόπουλου – Τουλουπάκη θεωρήθηκε από πολλούς ατεκμηρίωτο, πρόχειρο και αμφιλεγόμενο. Για τη σκευωρία Novartis δεν ασκήθηκαν καν διώξεις.

Αλλά κανείς από τους επικριτές του βουλεύματος δεν περιφέρεται σε δικαστήρια με φωνές και πλακάτ. Η δέουσα κριτική διατυπώθηκε με ευπρέπεια και επιχειρήματα, χωρίς υστερίες, αφορισμούς και θεατρινισμούς.

Ακόμη και στην Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων άλλη άποψη έχει η πλειοψηφία για πολλά ζητήματα κι άλλη η μειοψηφία. Το δηλώνουν δημοσίως.

Θα μπορούσα να συνεχίσω, σταματάω εδώ. Ποιος λοιπόν ελέγχει ποιον; Και υπέρ ποίου; Αντε βρες.

Αντιθέτως είναι σαφές ποιος θέλει να ελέγξει. Και γιατί.

Διότι μόνο με μια ελεγχόμενη Δικαιοσύνη και έναν ελεγχόμενο Τύπο θα μείνει η χώρα απροστάτευτη στα χέρια εκείνων που θέλουν να αλλάξουν τις κοινωνικές και πολιτικές συντεταγμένες της.

Διότι εκεί καταλήγουν τελικά οι ύπουλες δίκες. Σέρνουν τη δημοκρατία στα λαϊκά δικαστήρια.