Μαζί κάηκαν και οι εκλογές

Η τραγωδία της Πεντέλης αφήνει για πολλοστή φορά πίσω της πόνο, θυμό, απελπισία. Και ένα αίσθημα ότι όλα αυτά δεν πρόκειται τελικά να αλλάξουν ποτέ. Αφήνει επίσης τώρα πλέον οριστικά και τα σενάρια πρόωρων εκλογών στο παρελθόν: στο εξής θα ισοδυναμούσαν με αυτοκτονία, παρά το γεγονός ότι η κυβερνητική / κρατική αντίδραση επί του πεδίου υπήρξε ταχύτερη και αποτελεσματικότερη από τα αντίστοιχα πλήγματα προηγούμενων ετών. Ομως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι καταστροφές υπήρξαν εκτεταμένες. Ούτε επιτρέπει την αυταπάτη ότι ένα τέτοιο κριτήριο θα πρυτάνευε εκλογικά, σε μία χώρα που πλήττεται συστηματικά από τις φωτιές πολλά χρόνια πριν καν κάνει την εμφάνισή του ο όρος «κλιματική αλλαγή».

Οι φλόγες της Πεντέλης καίνε και τις πολιτικές ισορροπίες. Από τις στάχτες που αφήνουν πίσω τους θα αναδειχθούν νέες, λιγότερο ή περισσότερο αλλαγμένες. Ουδείς γνωρίζει ακριβώς αυτή τη στιγμή. Και, φυσικά, ουδείς περιμένει ότι θα το μάθει πραγματικά από τις επόμενες δημοσκοπήσεις. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, αυτές οι νέες ισορροπίες θα είναι κυρίαρχες στο επόμενο διάστημα. Αλλά θα υποχωρούν όσο θα περνά ο καιρός. Αρα αυτό δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να παρερμηνευθεί με τον τρόπο που θα βόλευε εκείνους που επί των ημερών τους κάηκε το Μάτι με τους πάνω από εκατό νεκρούς: ο ΣΥΡΙΖΑ ας μη φαντάζεται ότι θα εισπράξει απ’ όλη αυτή την καταστροφή. Εκτός κι αν θέλει να πιστεύει ότι οι άνθρωποι έχουν μνήμη χρυσόψαρου. Ομως ειδικά με το καθεστώς της απλής αναλογικής, η παραμικρή απώλεια για την κυβέρνηση δίνει στο δεύτερο κόμμα έμμεσα μετρήσιμα πολιτικά οφέλη. Και βραχυπρόθεσμη απώλεια θα υπάρξει. Τώρα το πόσο αυτή θα κρατήσει, δεν απαντιέται αυτή την ώρα. Θα γίνουν πολλά εν τω μεταξύ και η επίδραση θα εξασθενεί όσο απομακρύνονται οι κάλπες.

Τα τελευταία χρόνια φοβερές πυρκαγιές τρομοκρατούν ακόμα και τις πιο προηγμένες χώρες. Οι δραματικές κλιματικές αλλαγές εκδηλώνουν σε αυτές τη φοβερή ισχύ τους πιο άμεσα από ό,τι ίσως οπουδήποτε αλλού. Συμβαίνει κάθε καλοκαίρι στην Καλιφόρνια, φέτος συμβαίνει με τραγικό τρόπο στην Αλάσκα, συμβαίνει στη Γαλλία, στο Λονδίνο μα και σε πολλά άλλα μέρη που δεν είχαν φανταστεί τέτοια φαινόμενα έως τώρα. Ομως, εδώ, υπάρχουν δύο πολύ σημαντικές διαφορές: πρώτον, στην Ελλάδα οι μεγάλες συστημικές πυρκαγιές είναι πολύ παλαιότερη υπόθεση. Και δεν σχετίζονται μόνον, ούτε καν κυρίως, με αυτά τα αίτια. Συνεπώς, με τόσο μακρά και επώδυνη πείρα, η χώρα όφειλε να έχει πια μάθει να είναι καλύτερα προετοιμασμένη σε όλα τα επίπεδα στις υποδομές πρόληψης και καταστολής. Ακόμα δεν το κατάφερε. Ετσι, κάθε φορά που έρχεται τέτοια καταστροφή, οι πολίτες δεν βλέπουν μόνον αυτή που έχουν μπροστά τους, αλλά όλα αυτά τα χρόνια ανικανότητας της πολιτικής και του κράτους να αντιμετωπίσουν ένα τέτοιο συστημικό φαινόμενο δεκαετιών που ξέρουν ότι νομοτελειακά θα επανέλθει. Και, δεύτερον, η γεωγραφία αυτής της τελευταίας φωτιάς, που είναι τόσο διαφορετική από εκείνη των άλλων χωρών: ουσιαστικά, εξελίσσεται μέσα στον αστικό ιστό της πρωτεύουσας μιας χώρας που οι μισοί πολίτες ζουν εκεί. Και αυτό είναι κάτι που τα αλλάζει όλα. Στην πραγματικότητα, η διαρκής επίκληση της κλιματικής αλλαγής είναι μία βολική πολιτικώς ορθή διέξοδος για τις κυβερνήσεις στην Ελλάδα, όπου οι ιδιαιτερότητες είναι ισχυρότερες του γενικού αυτού κανόνα. Ομως, ο κίνδυνος είναι να πιστέψουν τελικά και οι ίδιες στο άλλοθί τους. Αλλά για το ότι η Πεντέλη έμεινε χωρίς καθαρισμό δεν φταίει η κλιματική αλλαγή, μα πολύ πιο πεζοί παράγοντες.

Πάντως, τώρα, οι εκλογές πλέον απομακρύνονται πραγματικά, όπως (λέει ότι) ήθελε η κυβέρνηση. Και ένας ακόμα πολύ δύσκολος χειμώνας έρχεται γι’ αυτήν. Αν είναι ευχή ή κατάρα, μένει πλέον να φανεί.