«Μα, είναι το σπίτι μου», φώναξε, «καίγεται»

Το πρώτο φως της ημέρας φανέρωσε τη φρίκη της πύρινης λαίλαπας που «κατάπινε» την Πεντέλη όλο το βράδυ της Τρίτης.

Το ρολόι έγραφε 6.30 το πρωί, όμως ο ήλιος είχε κρυφτεί πίσω από πυκνά μαύρα σύννεφα που δεν άφηναν το γαλάζιο του ουρανού να αποκαλυφθεί. Τα πρώτα εναέρια μέσα εμφανίστηκαν και ρίχτηκαν ξανά στη μάχη. Ο εκκωφαντικός ήχος των κινητήρων τους δεν τάραξε τον ύπνο κανενός. Η Πεντέλη είχε εκκενωθεί ήδη από την προηγουμένη.

Στο σημείο είχαν μείνει μονάχα ελάχιστοι κάτοικοι, οι οποίοι ωστόσο δεν έκλεισαν μάτι. Πάλευαν κι αυτοί με τον πύρινο εχθρό για να σώσουν τις περιουσίες τους. Με κλαδιά, με νερό από τις πισίνες, με κανάτες, με ό,τι μέσο διέθεταν, υπερασπίζονταν τα σπίτια τους.

Στην Παλλήνη, οι στάχτες κάλυπταν τα πάντα – σαν μαύρο χιόνι – και όσοι βρίσκονταν στην περιοχή πολεμούσαν στα τυφλά, με την κάπνα να καίει μάτια και ρουθούνια. «Καίγεται, καίγεται», φώναζε με τη φωνή της τρεμάμενη μια γυναίκα που έβλεπε τους κόπους μιας ζωής να τυλίγονται στις φλόγες. Δίπλα της ένα πυροσβεστικό παροπλισμένο. Ο ανεφοδιασμός είχε αργήσει.

Ενα ΙΧ με δύο επιβάτες σταμάτησε έξω από ένα σπίτι που, επίσης, το «έγλειφαν» οι φλόγες. Στις συστάσεις της Αστυνομίας να απομακρυνθούν, οι δύο άνδρες αντέδρασαν. Δεν μπορούσαν να κοιτάζουν απλώς. «Μα, είναι το σπίτι μου. Καίγεται», φώναξε ο ένας, τρέχοντας προς τον μαντρότοιχο, χωρίς σχέδιο, χωρίς εξοπλισμό, μόνο αποφασισμένος να σώσει ό,τι μπορούσε με τα χέρια του και λίγα κλαδιά. Πολύ γρήγορα, όλα γύρω έγιναν παρανάλωμα.

Εκεί που κάποτε το απέραντο πράσινο γέμιζε τα πνευμόνια σου με οξυγόνο, πλέον βρίσκεται ένα μαύρο πεδίο που σου τσουρουφλίζει τα σωθικά.

Τα ζώα, κι αυτά σε πανικό, εγκατέλειπαν φωλιές και κρυψώνες…

Ενας φωτορεπόρτερ κρέμασε για λίγο την κάμερα και πήρε αγκαλιά δύο χελώνες, μεταφέροντάς τες στην ασφάλεια, μακριά από τη φωτιά. Γάτες – αδέσποτες αλλά και εγκαταλελειμμένες από τους ιδιοκτήτες τους – έτρεχαν αφιονισμένες στην πυρωμένη άσφαλτο για να βρουν μια σταγόνα νερό, από αυτό που άφηναν πίσω τους οι υδροφόρες.

Στη Διώνη, ένα ακόμα σπίτι καιγόταν ολοκληρωτικά. Στα γεμάτα δάκρυα μάτια του ιδιοκτήτη μπορούσε κανείς να διακρίνει το «γιατί». Το μοναδικό που είχε απομείνει μέσα στον σκελετό του ήταν σωροί από στάχτες, που ο αέρας σκόρπιζε άναρχα. Οι μισοκαμένες σελίδες ενός βιβλίου γραμματικής χόρευαν στον άνεμο, ώσπου έπεσαν στη γη και έγιναν, ξανά, ένα με τα δέντρα…