Γεννημένος νικητής

Ο Μίλτος Τεντόγλου είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση αθλητή, μάλλον αταίριαστη με την ελληνική νοοτροπία και πραγματικότητα εν γένει. Στην Ελλάδα πάσχουμε από το σύνδρομο του αουτσάιντερ. Προτιμούμε να ριχνόμαστε στη μάχη χωρίς να έχουμε τις πιθανότητες με το μέρος μας, για να βγάλουμε μετά την «αθάνατη ελληνική ψυχή» και να θριαμβεύσουμε κόντρα στα προγνωστικά. Ο χαρακτηρισμός του φαβορί μας φοβίζει και μας μπλοκάρει. Γι’ αυτό προσπαθούμε να τον ξορκίσουμε.

Ο Μίλτος δεν είναι τέτοιος άνθρωπος. Γνωρίζει άριστα ποιες είναι οι δυνατότητές του μέσα στο πλαίσιο των αγώνων που δίνει και όταν είναι φαβορί, το αποδέχεται ευχαρίστως. Βγαίνει και το λέει, θέτει ξεκάθαρα τον στόχο κι αν αποτύχει, δεν φοβάται να το παραδεχθεί. Χωρίς «ναι μεν, αλλά…».

Στο Γιουτζίν κέρδισε ασημένιο μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Μόνο πέντε είναι οι έλληνες αθλητές, εκτός από εκείνον, που έχουν καταφέρει κάτι τέτοιο στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Θα μπορούσε να το πανηγυρίσει, εμείς εδώ το χαρακτηρίσαμε επιτυχία. Δεύτερος στον κόσμο, δεν το λες μικρό πράγμα. Ομως αυτός δεν το έκανε. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά μετά τον τελικό το… τερμάτισε: «Είχα πει ότι έπρεπε να πηδήξω 8.50μ. και δεν το έκανα. Θα ήταν ντροπή να νικήσω με 8.32μ.»!

Πέρυσι στο Τόκιο τα ίδια. Κέρδισε ολόκληρο χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες και βγήκε μετά και είπε ότι δεν το άξιζε, επειδή δεν έκανε το μεγάλο άλμα που ήθελε κι επειδή είχε την ίδια επίδοση με τον δεύτερο!

Αλλά γι’ αυτό στα 24 του ο Τεντόγλου είναι ήδη ένας από τους κορυφαίους στον κόσμο και είναι βέβαιο ότι τα επόμενα χρόνια θα κυριαρχήσει. Γιατί είναι γεννημένος νικητής. Γιατί, αν και άλτης του μήκους, βάζει τον πήχη πολύ ψηλά και δεν φοβάται να πάρει φόρα για να τον περάσει γνωρίζοντας πολύ καλά ότι μπορεί. Γιατί δεν αρκείται στα λίγα, δεν του αρέσει να λέει «καλό είναι κι αυτό…». Τα θέλει όλα και πάει να τα πάρει όλα. Εχοντας ήδη κερδίσει πολλά…