Σύγκρουση παλαιοκομματικών αντιλήψεων

Η αναστολή έκτισης της ποινής του πρωτόδικα καταδικασμένου για βιασμό Δημήτρη Λιγνάδη ήταν, χθες, ανάμεσα στα θέματα του κυβερνητικού εκπροσώπου, στη διάρκεια της τακτικής ενημέρωσής του προς τους πολιτικούς συντάκτες. Ο Γιάννης Οικονόμου, μεταξύ άλλων, εξήγησε ότι η απόφαση της αποφυλάκισης του ηθοποιού ελήφθη βάσει του νόμου 3904/2010 και προσπάθησε να επιτεθεί στον ΣΥΡΙΖΑ πληρώνοντάς τον το ίδιο νόμισμα. Διεκδικώντας για λογαριασμό της κυβέρνησής του τη θεσμική εναρμόνιση με το κοινό περί δικαίου αίσθημα αναφέρθηκε στις αλλαγές που έγιναν στον Ποινικό Κώδικα, τον Νοέμβριο του 2021, από την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη. Αν ο Λιγνάδης δεν καταδικαζόταν με βάση την επιεικέστερη διάταξη, η ποινή που θα του επιβαλλόταν για δύο βιασμούς θα ήταν ισόβια και όχι 12 χρόνια, και άρα δεν θα υπήρχε η δυνατότητα αναστολής εκτέλεσης και συνεπώς η αποφυλάκιση.

Εκπρόσωπος πρωτίστως μιας βαθιάς και δημαγωγικής Δεξιάς, ο εκπρόσωπος προσπάθησε με τη σειρά του να εμφανιστεί ως λόγιος Στέλιος Πέτσας – υπενθυμίζω ότι ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, με προχθεσινή δήλωσή του, είναι ο πρώτος δεξιός που συμπεριλαμβάνεται στη νέα λίστα Πέτσα όσων συντάσσονται με «το κοινό περί δικαίου αίσθημα».

Τι παραβλέπουν και ο πρώην και ο νυν κυβερνητικός εκπρόσωπος; Οτι το πρόβλημα με τον Λιγνάδη, με την υστερικά ηθικολογική (και στην ουσία απολιτική, αντικυβερνητική και αντιδημοκρατκή) κριτική στην απόφαση, ποδοπατιέται η έννοια της επιείκειας και, ιδίως, το τεκμήριο της αθωότητας.

Οπως ο ΣΥΡΙΖΑ προσβάλλει τις αρχές του, ουσιαστικά περιφρονώντας τον ποινικό κώδικα που ψήφισε, προκειμένου να προσποριστεί μια εύλογη αγανάκτηση των πολιτών από ένα θέμα που έχει αναδειχθεί μιντιακώς ως τερατώδες σκάνδαλο, έτσι και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος προσπαθεί να ρίξει το βάρος της απόφασης στον ΣΥΡΙΖΑ. Στην ουσία, συγκρούονται δύο παλαιοκομματικές αντιλήψεις για το ποια θα εκφράσει μια δικαστική απόφαση την οποία και οι δύο τη θεωρούν άδικη, επειδή είναι επιεικής.

Και όντως είναι επιεικής. Πρωτίστως είναι επιεικής σε σχέση με την προφυλάκιση, η απόφαση για την οποία ελήφθη και λόγω της πίεσης από τα ΜΜΕ. Αλλ’ είναι επιεικής λόγω και του τεκμηρίου της αθωότητας: κανένα δικαστήριο δεν θέλει να πάρει το ρίσκο μιας απόφασης που μπορεί να ανατραπεί στο εφετείο.

Δυο παρατηρήσεις ακόμα, μια για τον ΣΥΡΙΖΑ και μια για τη ΝΔ:

Στον εγγράμματο ΣΥΡΙΖΑ διαβάστηκε και λατρεύτηκε ο Μισέλ Φουκώ και οι αντιλήψεις του για τις φυλακές, την επιτήρηση και την τιμωρία – κι είμαι βέβαιος ότι, ως εγγράμματος, έλαβε υπόψη του την ουσία της θεωρίας του γάλλου στοχαστή ο τελευταίος υπουργός Δικαιοσύνης των κυβερνήσεων Τσίπρα, Μιχάλης Καλογήρου. Ο Φουκώ θεωρούσε τη φυλακή κοινωνικό μηχανισμό υποταγής και εξουθένωσης. Πιθανόν, μέτρησαν αυτές οι αντιλήψεις στη μεταρρύθμιση του ποινικού κώδικα επί ΣΥΡΙΖΑ, η οποία πάντως κυοφορούνταν για καιρό και στην εκπόνησή της είχαν συμβάλει σημαντικές προσωπικότητες του νομικού κόσμου. Η απάρνηση, σήμερα, με αφορμή την υπόθεση Λιγνάδη, του πνεύματος εκείνης της μεταρρύθμισης, είναι ένδειξη ότι στον ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να κυριαρχεί η εχθροπάθεια και μια προσπάθεια ανάκαμψης μέσω της ηθικής εξουθένωσης των αντιπάλων του.

Οσο για τους κυβερνητικούς εκπροσώπους, τον νυν και τον πρώην, αποδεικνύεται ακόμα μια φορά ότι αδυνατούν να δώσουν οποιονδήποτε ιδεολογικό αγώνα, οπότε καταφεύγουν στη διδαγμένη ύλη του παλαιοκομματισμού και στη λατρεία του λαού. Καταλαβαίνω γιατί ο Μητσοτάκης στηρίζεται τόσο πολύ σε στελέχη από μεταγραφές.

Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα

H Μήλος είναι υπέροχο νησί και έχει τον τουρισμό που της αξίζει. Εχει όμως τόσο πολύ τουρισμό, ώστε δεν υπάρχουν αξιοπρεπή καταλύματα για ορισμένους απαραίτητους επαγγελματίες, που το νησί τους έχει ανάγκη. Κάπως έτσι, είδε κι απόειδε η πνευμονολόγος Αννα Νικολάου, διορισμένη στο Κέντρο Υγείας Μήλου, και μη καταφέρνοντας να βρει ένα αξιοπρεπές κατάλυμα σε τιμή προσιτή επέλεξε να παραιτηθεί και να αποχωρήσει.
Πολύ φοβάμαι ότι τα νησιά, ιδίως αυτά που είναι sold out, κάνουν ένα ολέθριο λάθος: παραδίδουν τα πάντα στον τουρισμό, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει χώρος για τις απαραίτητες υποδομές μιας κοινωνίας που έχει ανάγκες οι οποίες βρίσκονται εκείθεν του τουρισμού – ανάγκες απαραίτητες και για τους τουρίστες, οι οποίοι δεν θα ήταν χαρούμενοι αν μάθαιναν ότι στο νησί που κάνουν διακοπές απουσιάζουν στοιχειώδεις υποδομές υγείας. Οι τοπικές κοινωνίες, αδιάφορες για τέτοιες προβλέψεις, στην ουσία υπονομεύουν το προϊόν τους και είναι ανοιχτές στη δυσφήμηση, με την πρώτη στραβή. Η ανάπτυξη έχει κανόνες, αλλιώς είναι αρπαχτή – κι αν θέλουν να είναι εντάξει ας σκεφτούν με προοπτική, όντως αναπτυξιακά.
{ARXS}ΥΓ.{ARXS} Δεν θέλω να σκεφτώ πώς ζουν οι εργαζόμενοι σε ξενοδοχεία και εστίαση, που πηγαίνουν για δουλειά στα νησιά. Επαγγελματίες, προσέξτε. Ανεμομαζώματα – διαβολοσκορπίσματα.