Μερική άγνοια

Κουρνιαχτός

Ο Κώστας Ζαχαριάδης, του ΣΥΡΙΖΑ, ζήτησε να μάθει την επίσημη θέση της Νέας Δημοκρατίας για το θέμα Λιγνάδη. Βέβαια σε μία συντεταγμένη Δημοκρατία τα κόμματα δεν μπορούν να έχουν θέση για αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Αλλά και να έχουν, δεν δύνανται να την εκφράζουν. Ομως, με συγχωρείτε, έτσι όπως έχουν τα πολιτικά ήθη στη χώρα, πολύ συχνά τα στελέχη των κομμάτων βάζουν κοστουμάκι και ανεβαίνουν στην έδρα, με το σφυρί στο χέρι. Και για αυτό δεν ευθύνεται ο Μπιμπίλας, του Σωματείου Ηθοποιών, αλλά το περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί από τα ίδια τα κόμματα.

Στη βιογραφική αφήγηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη προς τον Αλέξη Παπαχελά, γίνεται μία μεγάλη στάση στη δίκη του Ανδρέα Παπανδρέου από το Ειδικό Δικαστήριο. Ο Μητσοτάκης αναφέρει, μάλλον προσχηματικά, ότι δεν μπορούσε να επηρεάσει την απόφαση του δικαστηρίου, πλην όπως παραδέχεται ότι είχε μεταφέρει στον πρόεδρο Βασίλη Κόκκινο, με τον οποίο διατηρούσε φιλικές σχέσεις, την επιθυμία του για μη καταδίκη του Ανδρέα. Μέχρι το πρωί της απόφασης, οι συσχετισμοί στο σώμα των δικαστών οδηγούσαν σε καταδίκη. Ωστόσο ένας εκ των δικαστών άλλαξε γνώμη. Ο Μητσοτάκης γνώριζε για ποιο λόγο συνέβη αυτό, αλλά, στην αφήγηση, αρνείται να το αποκαλύψει. «Ισως αποκαλυφθεί στο μέλλον» λέει. Τι σχέση έχει αυτό με την υπόθεση Λιγνάδη; Καμία. Ομως κατά κάποιον τρόπο επιβεβαιώνει τη λαϊκή άγνοια (ή αίσθηση, αν θέλετε) για την επιρροή της πολιτικής στην απονομή Δικαιοσύνης. Αν μη τι άλλο, έχουμε πρώην αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης να οδηγείται στο εδώλιο για αντίστοιχη υπόθεση. Και όταν σηκώνεται κουρνιαχτός για δικαστικές αποφάσεις, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ενα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας πιστεύει ότι οι αποφάσεις χειραγωγούνται επειδή τα ίδια τα κόμματα έχουν δημιουργήσει αυτήν την εντύπωση. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ σκούζει για τον Λιγνάδη, θεωρεί τη Δικαιοσύνη ελεγχόμενη. Την ίδια Δικαιοσύνη εμπιστεύεται όταν απαλλάσσει τη Δούρου ή τον Βαξεβάνη. Τα περί ελεγχόμενων αρμών εξουσίας δεν είναι καινούργια στη χώρα. Εχουν γίνει συνείδηση στην κοινή γνώμη με ευθύνη των κομμάτων. Ε, όταν είναι στην κυβέρνηση, θα τα λούζονται.

The James Webb Experience

Ενας γερμανός εκατομμυριούχος έκανε λογαριασμό εκατό χιλιάδων ευρώ σε σαμπάνιες, φυσικά στη Μύκονο. Αν κελάηδησε η ταμειακή μηχανή, να πιούμε και εμείς ένα ποτήρι στην υγειά του. Και με την ευκαιρία, να προτείνουμε στους τοπικούς επιχειρηματίας κάτι νέο, με πολύ μεγαλύτερο συντελεστή κέρδους. Τους βάζεις στο τραπέζι ρετσίνες. Εν ανάγκη σε άλλο μπουκάλι, πολυτελείας. Είναι κάτι που δεν έχουν ξαναδεί και μπορείς να τους πεις ότι είναι νέκταρ από χυμούς νεανικών κορμιών. Μέσα στη ρετσίνα τους ρίχνεις μισή δόση LSD. Και τις προσφέρεις αφού έχουν ήδη καταναλώσει σεβαστή ποσότητα αλκοόλ και ποιος ξέρει από τι άλλο. Τους καλείς να κατεβάσουν τη ρετσίνα μονορούφι και μετά αρχίζει αυτό που πουλάς ως The James Webb Experience, δηλαδή βλέπουν εικόνες που δεν τις έχει πιάσει ούτε το διαστημικό τηλεσκόπιο.

Τζουκ μποξ

Από το βήμα της Βουλής, ο Πρωθυπουργός ζήτησε να μη γίνει η πολιτική αντιπαράθεση μακελειό χυδαιότητας. Συγγνώμη, αλλά πότε ήταν πολιτισμένη; Ε, ήταν κάπως πιο ήπια στα τέλη των ’90ς και στα πρώτα χρόνια του αιώνα. Μετά ήρθε η κρίση, μαζί με τα social media σε ένα περιβάλλον που δεν κατοικείται από Σκανδιναβούς. Και, λυπάμαι αν εκπλήσσεται ο Πρωθυπουργός, αλλά ο τόνος της πολιτικής αντιπαράθεσης, όσο και αν φαίνεται περίεργο, δεν καθορίζεται από τους πολιτικούς, αλλά από τους πολίτες. Και όταν οι πολίτες είναι στα κεραμίδια, αυτό εκφράζεται και στον πολιτικό λόγο. Διότι τι είναι σήμερα ο πολιτικός; Σε μεγάλο βαθμό ένα τζουκ μποξ που παίζει αυτό που του ζητούν οι πελάτες του στα social.