Πρωταθλητές μιας χώρας χωρίς αθλητισμό

Η Κατερίνα Στεφανίδη δεν κατάφερε να κερδίσει ένα ακόμα μετάλλιο: η μεγάλη κυρία του ελληνικού στίβου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα έφτασε στην πέμπτη θέση στον τελικό του επί κοντώ. Η ελληνίδα πρωταθλήτρια πέρασε τα 4,70μ. με την τρίτη προσπάθεια, έχασε ένα άλμα στα 4,80μ., δοκίμασε δύο φορές στα 4,85μ. που θα τις έδινε τη δυνατότητα να ανεβεί στο βάθρο, αν το περνούσε, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. Το ύψος αυτό πέρασαν οι δύο Αμερικανίδες που στην έδρα τους τερμάτισαν στις πρώτες θέσεις: η Κέιτ Ναζότ κέρδισε τη γνωστή μας Σάντι Μόρις. Η αλήθεια είναι ότι ο τελικός κρίθηκε σε ένα απρόβλεπτα μεγάλο ύψος: και οι δύο Αμερικανίδες έκαναν την καλύτερη εφετινή τους επίδοση.

Επίδοση

Η Στεφανίδη δήλωσε στο τέλος ότι είναι ευχαριστημένη που έπιασε την εφετινή της επίδοση, ότι ο αγώνας κρίθηκε σε ένα ύψος που δεν περίμενε, ότι στο Μόναχο, τον Αύγουστο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, ελπίζει πως τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Κι εγώ της το εύχομαι. Αν για κάτι ανησυχώ είναι γιατί δεν βλέπω διαδόχους της. Δεν αναφέρομαι στο επί κοντώ (σε αυτό υπάρχει πάντα και η Νικόλ Κυριακοπούλου με τις καλές και τις κακές στιγμές της) αλλά γενικά στον ελληνικό στίβο. Ενας Μίλτος Τεντόγλου δεν φέρνει την άνοιξη. Και η υπέροχη Κατερίνα, που σχεδόν δέκα χρόνια πριν κέρδισε σε διεθνείς αγώνες το πρώτο της μετάλλιο, είναι ήδη 32 χρόνων.

Μόνοι

Το έγραφα χθες, το ξαναλέω και σήμερα. Οι πρωταθλητές που έχουν εμφανιστεί μετά το 2010 είναι πρωταθλητές που ό,τι πέτυχαν το πέτυχαν σχεδόν μόνοι τους, δηλαδή με την ελάχιστη κρατική υποστήριξη. Είναι για αυτό όλοι τους αξιέπαινοι. Πλην όμως σε μια χώρα σαν τη δική μας, χωρίς κρατικό σχεδιασμό, χωρίς μεγάλα μπόνους από την Πολιτεία και χωρίς το χρήμα που έπεφτε στα διάφορα προγράμματα των ομοσπονδιών μέχρι το 2004, δεν μπορείς να περιμένεις παραγωγή πρωταθλητών: ό,τι μπορεί ο καθένας μόνος του! Οποιοι τα καταφέρνουν δημιουργούν καριέρες που έχουν χαρακτήρα εποποιίας – τέτοια είναι η καριέρα της Στεφανίδη που για να τα καταφέρει έφτασε μέχρι τις ΗΠΑ. Αλλά οι εποποιίες δεν είναι κατά παραγγελία. Ας ελπίσουμε πως ως εκ θαύματος κάποιοι θα βρεθούν να πάρουν τη σκυτάλη. Αλλά δεν είναι τόσο απλό να έχει πρωταθλητές μια χώρα που καλά καλά δεν έχει αθλητισμό…

Αντίπαλοι

Χθες έγιναν οι κληρώσεις στα Κύπελλα Ευρώπης και οι ελληνικές ομάδες που σε αυτά μετέχουν έμαθαν τους πιθανούς αντιπάλους τους στον επόμενο γύρο. Δεν διακρίνω θηρία στον δρόμο τους. Ομως η συζήτηση για το τι περιμένει τις ομάδες μας όταν ακόμα δεν τις έχουμε δει σε σοβαρά ματς είναι άνευ αντικειμένου. Επίσης δεν μπορείς να προβληματίζεσαι για το τι σε περιμένει στη συνέχεια, αν δεν περάσεις το πρώτο εμπόδιο. Ας προκριθούν πρώτα ο Ολυμπιακός, ο ΠΑΟΚ και ο Αρης και βλέπουμε με ποιους θα αγωνιστούν στη συνέχεια.

Δηλώσεις

Νομίζω αυτό σκέφτονται και οι ίδιες οι ομάδες, οι παράγοντες, οι προπονητές και οι παίκτες τους. Για αυτό άλλωστε δεν πήρε το μάτι μου και καμία δήλωση που να αφορά τον Απόλλωνα Λεμεσού ή τη Βελέζ ή τη Μακάμπι Τελ Αβίβ που μπορεί να είναι αντίστοιχα αντίπαλοι του Ολυμπιακού, του ΠΑΟΚ και του Αρη στη συνέχεια. Εκτός όλων των άλλων το να μιλάς για τους επόμενους, ενώ έχεις κάποιους μπροστά σου, φέρνει και γρουσουζιά…

Παναθηναϊκός

Στο μεταξύ συνεχίζονται τα φιλικά των ελληνικών ομάδων καθώς όλες πλέον βρίσκονται στο δεύτερο στάδιο της προετοιμασίας τους. Από τα τελευταία αποτελέσματα ξεχώρισε το 0-0 του Παναθηναϊκού με την Μπάγερ Λεβερκούζεν: ως αποτέλεσμα μαρτυρά ότι οι Πράσινοι βρίσκονται σε καλό δρόμο. Θυμίζω ότι πριν απ’ τη Λεβερκούζεν, ο ΠΑΟ είχε φέρει 0-0 και με τη Γουότφορντ. Αυτές οι ισοπαλίες δείχνουν ότι η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς συνεχίζει ακριβώς από εκεί που σταμάτησε πέρυσι. Πέρυσι, μετά τον Φεβρουάριο, ο ΠΑΟ έστρωσε στην άμυνα κι αυτό τον βοήθησε να τρέξει κι ένα πολύ καλό ρεκόρ μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος: έχασε μόνο ένα ματς στα play off, στην Τούμπα από τον ΠΑΟΚ, εντελώς αδιάφορος. Η βελτίωσή του αυτή φαίνεται και στα φιλικά: η άμυνά του δείχνει σοβαρή παρά τη φυγή του Βέλεθ. Φυσικά δεν είναι παράξενο: ο ΠΑΟ δουλεύει για δεύτερη χρονιά με τον ίδιο προπονητή κι αυτό φαίνεται.

Ολα

Τα φιλικά ματς βέβαια δεν πρέπει ποτέ να τους δίνεις μεγαλύτερη σημασία από όσο πρέπει. Πέρυσι π.χ. ο ΠΑΟ τα έχασε σχεδόν όλα! Λέγαμε ότι αυτό δεν έχει και τόση σημασία, όμως κάποιες από τις καλοκαιρινές του αδυναμίες (ειδικά οι αμυντικές) φάνηκαν και στο πρώτο μισό του πρωταθλήματος: ήταν ο λόγος που οι Πράσινοι μέχρι τον Φεβρουάριο είχαν δέκα ήττες. Το ότι αυτές τώρα δεν φαίνονται είναι καλό σημάδι. Επιπλέον τα αποτελέσματα αυτά δίνουν και χρόνο στον Γιοβάνοβιτς να βρει τους παίκτες που ψάχνει χωρίς βιασύνες. Ο καλός Ιβάν έχει πάρει πάνω του τα μεταγραφικά της ομάδας που λειτουργεί χωρίς τεχνικό διευθυντή. Χθες ο Σέρβος είπε πως θα μπορούσε να έχει συμφωνήσει με έξι παίκτες ακόμα, αλλά ότι αυτοί δεν θα έκαναν καμία διαφορά. Το πρόβλημα είναι ότι όσο ο καιρός περνάει οι παίκτες που κάνουν τη διαφορά βρίσκουν ομάδες. Κι όσες πιθανότητες στις τελευταίες μέρες των μεταγραφών υπάρχουν για να βρεις έναν Παλάσιος που μοιάζει να παίζει στον Παναθηναϊκό χρόνια,  άλλες τόσες υπάρχουν για να βρεις ένα Βιντάλ που πέρασε και δεν ακούμπησε…

Σίριαλ

Μέχρι το τέλος αυτής της εβδομάδας πιστεύω πως θα έχουν ολοκληρωθεί τα μεγάλα μεταγραφικά ευρωπαϊκά σίριαλ του εφετινού καλοκαιριού. Ηδη η Γιουβέντους ανακοίνωσε τους Πογκμπά και Ντι Μαρία, η Ρόμα τον Ντιμπάλα, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον Μαρτίνες – αλλά φυσικά η είδηση των ημερών είναι η απόκτηση του Λεβαντόφσκι από την Μπαρτσελόνα. Η Μπάγερν Μονάχου με τα 70 εκατομμύρια που εισέπραξε έτρεξε αμέσως στο Τορίνο για να πάρει από τη Γιουβέντους τον Ντε Λιχτ που έχει ανάγκη η άμυνά της. Νομοτελειακά κάπου θα καταλήξει αυτή την εβδομάδα και ο Κριστιάνο Ριονάλντο: η πιθανότητα να βρεθεί υπό τις οδηγίες του Ντιέγκο Σιμεόνε στην Ατλέτικο Μαδρίτης έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Η Ατλέτικο είναι η ομάδα σε βάρος της οποίας ο Πορτογάλος έχει πετύχει τα περισσότερα γκολ στην καριέρα του, αλλά αυτό έχει μικρή σημασία: η απορία είναι πώς θα τα πάει με τον Σιμεόνε. Διότι η συνύπαρξη δεν θα είναι απλή: ή οι δυο θα αγαπήσουν ο ένας τον άλλο ή κάποια στιγμή θα παίξουν ξύλο…