Αλλος σαν αυτόν δεν έχει περάσει…

Ακούς τον Μίλτο Τέντογλου στο τέλος του καταπληκτικού του αγώνα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Ορεγκον κι αναρωτιέσαι αν έχει καταλάβει πως θα ανέβει στο βάθρο. Ενώ δίπλα του ο προπονητής του Γιώργος Πομάσκι πανηγύριζε (και με το δίκιο του) ο Τεντόγλου έλεγε ότι «με επίδοση στα 8.32μ. δεν άξιζα να κερδίσω» – δεν θυμάμαι να έχει υπάρξει ποτέ τόσο αυστηρός με τον εαυτό του έλληνας αθλητής! Αλλά και τόσο άδικος. Διότι στο Παγκόσμιο του Ορεγκον ο Τεντόγλου άξιζε να κερδίσει γιατί ήταν ο καλύτερος όλων. Κι ο τελικός ήταν η πασαρέλα του.

Προσγειώσεις

«Ηρθα εδώ για το χρυσό μετάλλιο (σ.σ. είναι το μοναδικό χρυσό που λείπει από τη συλλογή του) και δεν μπορούσα να πηδήξω 8,45μ.! Δεν μου βγήκε τίποτα. Ναι, είμαι χρυσός Ολυμπιονίκης και παγκόσμιος πρωταθλητής στον κλειστό, αλλά είμαι και στεναχωρημένος επειδή έχασα μια μεγάλη ευκαιρία να αναδειχθώ πρωταθλητής κόσμου, εδώ. Τουλάχιστον, δεν χρειάζεται να περιμένω πολύ μέχρι το επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Είναι σε ένα χρόνο» εξήγησε και πρόσθεσε πως σε όλο τον αγώνα το πρόβλημά του δεν ήταν ότι δεν γνώριζε το γρήγορο ταρτάν του Ορεγκον, που ήταν αιτία για πολλά άκυρα άλματα κυρίως μη αμερικανών πρωταθλητών, αλλά ότι οι προσγειώσεις του ήταν κακές.

Προαναγγελία

«Δεν ξέρω πώς να το πω. Δεν έχω κάνει ποτέ τόσα μαζεμένα καλά άλματα στη ζωή μου. Ηταν μεγάλα άλματα», είπε και πρόσθεσε: «Ηταν όλα τέλεια, αλλά οι προσγειώσεις μου ήταν τόσο κακές που έχανα πάρα πολλά εκατοστά και αυτό μου κόστισε πάνω στον αγώνα. Ποτέ δεν κάνω καλή προσγείωση, αλλά σήμερα ήταν χειρότερα από ποτέ. Φαίνεται ξεκάθαρα σε όλα τα άλματά μου ότι οι προσγειώσεις μου ήταν τραγικές». Νομίζω πως σε αυτά τα λόγια καταλαβαίνεις και το μυστικό του: οι απαιτήσεις που έχει από τον εαυτό του είναι τεράστιες πια. Για τον 24χρονο από τα Γρεβενά το χρυσό πέρυσι στους Ολυμπιακούς του Τόκιο ήταν απλά η εκκίνηση μιας μεγάλης καριέρας. Και το αργυρό στο Ορεγκον θα είναι η αρχή της διαδρομής που θα βγάλει σε ένα άλμα πολύ μεγάλο: δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία. Συντάσσομαι με τον Πομάσκι που το προανήγγειλε…

Εμφάνιση

Το καταπληκτικό στην περίπτωση του έλληνα άλτη ωστόσο δεν είναι ότι δεν έδειχνε ευχαριστημένος με το αργυρό μετάλλιο: είναι ότι δεν έκανε σχεδόν καμία αναφορά στην τεράστια εμφάνισή του. Ο Τεντόγλου έχασε ένα χρυσό μετάλλιο μολονότι κυριάρχησε στον αγώνα – κι όμως δεν θέλησε ποτέ του αυτό να το επισημάνει, ενώ αυτό ήταν το εντυπωσιακό. Ο Ελληνας άρχισε με ένα άκυρο κι έκανε πέντε άλματα πάνω από 8.20μ., ενώ ο σταθερά δεύτερος μέχρι την τελευταία προσπάθεια Ελβετός Σίμον Εχάμερ είχε καλύτερη επίδοση τα 8.17μ. Ο δε Κινέζος Γουάνγκ, που πήρε το χρυσό στην τελευταία προσπάθεια φτάνοντας ως εκ θαύματος τα 8.36μ., είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή ως καλύτερη επίδοση ένα άλμα στο 8.03μ. και ήταν πέμπτος! Κι όμως ο Τεντόγλου δεν στάθηκε σε αυτά καθόλου. Μόνο του μαράζι ότι δεν έφτασε τα 8.45μ. επίδοση που θα του επέτρεπε όχι απλά να κερδίσει το χρυσό, αλλά να δει τον αγώνα χωρίς άγχος.

Πρόοδος

Εγώ πάλι λέω ότι αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε δεν είναι το παράπονο του Μίλτου από τον εαυτό του, αλλά την απίστευτη σταθερότητά του και τη διαρκή πρόοδό του. Ο Τεντόγλου ανήκει σε αυτή την κατηγορία των πρωταθλητών που μας προέκυψαν μετά τη μεγάλη οικονομική κρίση του 2010. Σε αυτή συνυπάρχουν μαζί του ο υπέροχος Λευτέρης Πετρούνιας, η μεγάλη κυρία του ελληνικού στίβου Κατερίνα Στεφανίδη, η πανταχού παρούσα Αννα Κορακάκη, ο ολυμπιονίκης στην κωπηλασία Στέφανος Ντούσκος και οι κωπηλάτισσες Μαρία Κυρίδου και Χριστίνα Μπούρμπου, οι ιστιοπλόοι Παύλος Καγιαλής και Παναγιώτης Μάντης, η κολυμβήτρια Αννα Ντουντουνάκη, τα υπέροχα παιδιά των εθνικών ομάδων πόλο ανδρών και γυναικών κι εγώ θα έβαζα και τους δυο μας τενίστες, τη Μαρία Σάκκαρη και τον Στέφανο Τσιτσιπά. Ολοι αυτοί (κι αρκετοί άλλοι που θα δούμε να φτάνουν σε μεγάλες διεθνείς επιτυχίες ελπίζω σύντομα) είναι διαφορετικοί χαρακτήρες κι έχουν φυσικά διαφορετικές διαδρομές και διαφορετικές αφετηρίες, αλλά τους ενώνει κάτι κοινό: έχουμε να κάνουμε με αθλητές που είναι φτιαγμένοι κατά βάση μόνοι τους, που έφτασαν σε επιτυχίες με την καθοριστική βοήθεια κυρίως των οικογενειών τους και δευτερευόντως των συλλόγων τους ή των ομοσπονδιών τους. Είναι υιοθετημένοι από χορηγούς, σπανίως περιμένουν κρατικές βοήθειες και σίγουρα δεν είναι αποτελέσματα κάποιου είδους κρατικού προγραμματισμού. Και για αυτό και δεν είναι διάττοντες αστέρες που εμφανίζονται σε έναν αγώνα και χάνονται στη συνέχεια, αλλά έχουν διάρκεια και σταθερότητα. Αυτοί οι υπέροχοι πρωταθλητές που κατέπληξαν μέσα στην κρίση βασίζουν την επιτυχία τους στο ταλέντο τους, την υποστήριξη των δικών του ανθρώπων και στη σκληρή δουλειά τους. Ούτε σε φαρμακοτρίφτες που κάποτε είχαν γίνει εθνικοί σταρ, ούτε σε προγράμματα κρατικού πρωταθλητισμού: αυτά μας τελείωσαν μαζί με τα δανεικά…

Ψευδαισθήσεις

Αυτό που κυρίως έχουν πετύχει αυτά τα παιδιά είναι ότι μας υποχρεώνουν να γίνουμε αληθινοί υποστηρικτές τους, δηλαδή να περιμένουμε τους αγώνες τους ελπίζοντας βάσιμα πως κάτι θα κάνουν και θα μας καταπλήξουν. Δεν έχουμε πλέον ως χώρα την κάποτε φοβερή και τρομερή Εθνική ομάδα στίβου των θαυμάτων, που κατέβαινε στα Παγκόσμια και στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και σάρωνε τα μετάλλια δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι η Ελλάδα μας έγινε αθλητική υπερδύναμη, ενώ απλά πλήρωνε. Κάθε φορά που φτάνουν οι μεγάλοι αγώνες πλέον αναρωτιόμαστε ποιος θα καταφέρει να κερδίσει κάτι σπουδαίο για να δούμε τη γαλανόλευκη να κυματίζει. Ωστόσο οι τωρινοί μας ήρωες είναι τόσο συνεπείς που μας αναγκάζουν να περιμένουμε όχι μόνο τους αγώνες τους, αλλά και τις δηλώσεις τους! Ο Τεντόγλου σε αυτό ειδικά είναι απίστευτος. Κάθε φορά δεν ξέρεις τι μπορεί να πει: τα χαράματα της Κυριακής έφτασε να απολογείται γιατί δεν κέρδισε στο Ορεγκον το χρυσό. Δεν έχουν ξαναγίνει ανάλογα πράγματα από έλληνα αθλητή, ίσως γιατί άλλος σαν αυτόν δεν έχει περάσει.

Συνέχεια

Στο τέλος της καταπληκτικής του εμφάνισης (διότι ανεξαρτήτου αποτελέσματος τέτοια ήταν…) μας έδωσε αρχικά ραντεβού στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που ακολουθεί και στη συνέχεια στο επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, που εξαιτίας της αναστάτωσης που δημιούργησε η πανδημία είναι στο καλαντάρι του χρόνου. Ολα αυτά τα προσδιόρισε ως επόμενους σταθμούς μιας μεγάλης διαδρομής – στο μεταξύ σαρώνει στα μίτινγκ, κάνει αξιοζήλευτες επιδόσεις, μας αναγκάζει να μένουμε κολλημένοι στις τηλεοράσεις χαράματα. Χαλάλι του φυσικά…