Τα δύο συστήματα στο μυαλό του

Το… πάλεψε αρκετά πέρσι ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έως ότου βρει το σχήμα εκείνο που καθιέρωσε στον Παναθηναϊκό. Κι εκείνο που εντέλει τον έκανε να παίξει κατά διαστήματα το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, να πετύχει τον στόχο του που ήταν να βγει στην Ευρώπη και να κατακτήσει το Κύπελλο Ελλάδος. Κυρίως; Τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό στις τάξεις των φίλων του Παναθηναϊκού. Ενα παιχνίδι με τη Λαμία, στο ουδέτερο γήπεδο του Βόλου, ήταν εκείνο που… πάτησε το κουμπί της αλλαγής του Παναθηναϊκού. Και του ίδιου του Γιοβάνοβιτς.

Στο δεύτερο ημίχρονο εκείνου του αγώνα, με τον Παναθηναϊκό να είναι πίσω στο σκορ με 1-0, ο Σέρβος αποφάσισε για πρώτη φορά να αλλάξει το σχήμα με το οποίο έως τότε αγωνιζόταν ο Παναθηναϊκός. Και να γυρίσει σε 4-3-3 (από 4-2-3-1), τοποθετώντας για πρώτη φορά έναν αμυντικό μέσο και δύο εσωτερικούς χαφ. Ρόλαραν οι Πράσινοι, γύρισαν το ματς στο τελικό 3-1, έπαιξαν ωραίο ποδόσφαιρο. Ο Γιοβάνοβιτς το έκανε και στο επόμενο παιχνίδι. Πέτυχε. Το έκανε και στο μεθεπόμενο. Πέτυχε ξανά. Τα καθιέρωσε, έφερε τον Γκατσίνοβιτς τον Ιανουάριο και έφτιαξε μια τριάδα που σπάνια την άλλαζε. Ρούμπεν Πέρεθ ως «εξάρι», Βιγιαφάνιες και Γκατσίνοβιτς μπροστά του.

Αλλάζει εύκολα σχήματα ο Γιοβάνοβιτς; Δεν θα το λέγαμε. Αν βρει κάτι που ταιριάζει στην ομάδα του εκείνο θα στηρίξει, όπως έκανε την περσινή σεζόν. Δεν διστάζει να δοκιμάσει μέχρι να καταλήξει, δεν θεωρείται από τους «θιασώτες» κάποιου συγκεκριμένου συστήματος. Οι παίκτες είναι εκείνοι που θα (του) το ορίσουν. Τα χαρακτηριστικά τους, οι δυνατότητές τους, η ευκολία με την οποία μπορούν να αγωνιστούν σε κάποιο σχήμα. Ο περσινός Παναθηναϊκός, με τον Ρούμπεν διαθέσιμο και τον Κουρμπέλη για περισσότερη από τη μισή σεζόν στα… πιτς, δεν είχε τη δυνατότητα να παίξει με ευκολία το 4-2-3-1. Γιατί δεν είχε δύο κλασικά εξάρια. Φέτος ίσως να είναι διαφορετικό. Ο Κουρμπέλης κάνει κανονικά προετοιμασία, δείχνει υγιής και γερός, είναι κεφάλαιο για τον Παναθηναϊκό. Ο αρχηγός της ομάδας. Και η έως εδώ δουλειά του Γιοβάνοβιτς, σε προπονήσεις και φιλικά, δείχνει πως έχει στο μυαλό του το 4-2-3-1. Το δουλεύει. Για να αξιοποιήσει και τους δύο χαφ του, τον Κουρμπέλη και τον Ρούμπεν. Πιθανόν και γιατί δεν έχει – ακόμα τουλάχιστον – τους παίκτες που θα καλύψουν τα κενά που άφησαν ο Βιγιαφάνιες και ο Γκατσίνοβιτς. Γι’ αυτό και μπορεί να προκύψει αυτή η προσαρμογή.

Το επιθετικό 4-3-3
που δεν το αφήνει

Δεν σημαίνουν όλα αυτά πως ο νέος Παναθηναϊκός θα έχει και νέο σχήμα. Δεν θα καθιερώσει ο Γιοβάνοβιτς το 4-2-3-1, αλλά σίγουρα θα υπάρξουν αρκετά παιχνίδια που θα το δούμε. Ασφαλέστερα συμπεράσματα βέβαια θα βγουν αφού θα ολοκληρωθεί όλο το ρόστερ και θα γνωρίζει και ο ίδιος ο Γιοβάνοβιτς τι θα έχει στα χέρια του. Τούτη την ώρα; Με δεδομένο ότι έχουν αποχωρήσει δύο δημιουργικά χαφ, ο Βιγιαφάνιες και ο Γκατσίνοβιτς και έχει αποκτηθεί μονάχα ο Τσέριν, το 4-2-3-1 είναι εκείνο που ταιριάζει περισσότερο στους Πράσινους. Οχι τόσο για εκείνους που βρίσκονται στο ρόστερ, αλλά γι’ αυτούς που… δεν βρίσκονται. Δεν υπάρχουν δημιουργικοί μέσοι, άρα φαντάζει πιο λογικό το συγκεκριμένο σχήμα. Λειτούργησε καλύτερα και στο φιλικό με τη Γουότφορντ: όταν το χρησιμοποίησε ο Παναθηναϊκός ήταν περισσότερο δημιουργικός και απείλησε τους Αγγλους.

Σημαίνει αυτό ότι θα αφήσει στην άκρη το 4-3-3; Σαφώς και όχι, γι’ αυτό και το δουλεύει πολύ στην προετοιμασία. Ο Γιοβάνοβιτς είναι προπονητής που θέλει την ομάδα του επιθετική. Κυριαρχική και με την μπάλα στα δικά της πόδια. Και σε αυτό είναι ιδανικό το 4-3-3, με το πρέσινγκ να ξεκινάει από το αμυντικό τρίτο του αντιπάλου, να ανεβαίνουν ψηλά οι δύο χαφ και να κερδίζει μέτρα όλη η ομάδα. Επιπλέον, στο 4-3-3 οι εξτρέμ έχουν περισσότερη ελευθερία κινήσεων: επί της ουσίας είναι κι εκείνοι επιθετικοί. Κι όταν ο Παναθηναϊκός έπαιξε πέρσι με αυτόν τον τρόπο, Παλάσιος και Αϊτόρ έπιασαν το πικ της απόδοσής τους.