Λήδα Πρωτοψάλτη

Από μικρό παιδί ονειρεύομαι. Ονειρα, όνειρα, πολλά όνειρα. Δεν ήξερα τι είναι αυτό, πώς να το πω, τι είναι αυτό που μου συμβαίνει όταν κοιμάμαι, γιατί δεν θυμόμουνα και πολλά πράγματα όταν ξυπνούσα. Σιγά σιγά μεγαλώνοντας, αυτό άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά, αν είναι δυνατόν να πάρει σάρκα και οστά. Καταλαβαίνεις τι εννοώ. Να έχει λογική, την παράλογη λογική του ονείρου. Μέχρι που, μεγάλη πια, όταν έχασα τους γονείς μου, είχα μια δεύτερη ζωή μαζί τους στον ύπνο μου.

Είδα στον ύπνο μου τη γιαγιά μου. Ηταν σ’ ένα δάσος και στεκότανε, και ξαφνικά εμφανίστηκα εγώ κι έτρεξα και την αγκάλιασα. Και ήμουν μες στην αγκαλιά της και την άκουσα να λέει: «Σ’ αγαπώ, παιδί μου, σ’ αγαπώ πολύ». Ξύπνησα τόσο ταραγμένη. Ηταν σαν πραγματικότητα αυτό. Σαν να την είχα δει στην πραγματικότητα.

Κάτι τέτοιο συνέβη κι άλλη μια φορά με τη μαμά μου σε μια πολύ σημαντική στιγμή. Ξημέρωνε η μέρα της βράβευσής μου με το βραβείο Κοτοπούλη. Βλέπω λοιπόν τη μαμά, όχι πρόσωπο με πρόσωπο, αλλά γυρισμένη μισοπλάτη και φορούσε μια robe de chambre. Της άρεσαν πάντα αυτές οι ρόμπες. Και μου λέει: «Να είσαι ήρεμη. Καλή επιτυχία». Κι άλλες «συναντήσεις», πολλές συναντήσεις. Εχω μια δεύτερη ζωή με τους δικούς μου. Μια πολύ προσωπική ζωή όπου δεν χωράει κανένας τρίτος. Εγώ κι εκείνοι. Μόνοι μας.

Και μετά οι ρόλοι. Οι ρόλοι. Οι ρόλοι. Μια ζωή με ρόλους. Θεατρικούς ρόλους. Κάθομαι στην πλατεία του θεάτρου. Απέναντι η σκηνή, σκοτεινή, απαιτητική, απειλητική. Κλείνω τα μάτια. Μάτια ερμητικά κλειστά για λίγη ώρα, μπορεί και για πολλή. Εγώ με τον ρόλο. Εγώ και ο ρόλος. Προσπαθώ να με δω στη σκηνή. Να δω την άλλη Λήδα, μέσα από τα μάτια μιας άλλης Λήδας, να μεταμορφώνεται, να αλλάζει προσωπείο. Ποιο πρέπει να πάρει κάθε φορά; Της Μπερνάρντα; Της Εκάβης; Της Αννας; Του τρελού του Ληρ; Της Κλυταιμνήστρας; Της Μήδειας; Πώς να είναι όλες αυτές; Κάθε φορά η ίδια αγωνία, τα ίδια ερωτήματα. Εικόνες, σαν όνειρα, μόλις ανοίξω τα μάτια θα χαθούν, το ξέρω, τα κρατάω κλειστά όσο περισσότερο γίνεται για να μη χαθεί η «συνεύρεση». Εγώ και μια άλλη, που πρέπει να σταματήσει να είναι όνειρο, φαντασία. Αύριο θα πρέπει να βγει στη σκηνή, να γίνει παράσταση, να βρεθεί μαζί με άλλους, με κόσμο πολύ που θα μας κοιτάζει με τα αδηφάγα μάτια του. Τώρα όμως πρέπει να μείνουμε μόνες, οι δυο μας. Και τη νύχτα θα έρθει πάλι το όνειρο και ο ρόλος σε αρπάζει απ’ τα μαλλιά και απαιτεί να τον προσέξεις, μπορεί και να γίνει εφιάλτης. Να πάρει διαστάσεις υπερφυσικές, απειλητικές, διαστρεβλωμένες, να φέρει ιδρώτα ή ταχυπαλμία και να ξυπνήσεις τρομαγμένη.

Πόσες φορές με τα μάτια κλειστά να προσπαθείς να βρεθείς σε άλλους κόσμους, να φύγεις μακριά από το εδώ, το τώρα, το άθλιο τώρα;