Δοσμένη ολόψυχα στην τέχνη της

^«Αυτό που αναζητά η ηρωίδα, αυτό που θέλει να συναντήσει, ή που πιστεύει ότι συναντά, είναι ακόμη μια παραδεισένια μέρα. Και θυμάμαι ότι όταν εγώ έφυγα από την Ανδρο – και το ξέρουν όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί – έλεγα ότι έζησα τον δικό μου παράδεισο. Με πάρα πολύ βαθιά συγκίνηση το λέω. Τον δικό μου παράδεισο τον έζησα τους δυο μήνες που ήμασταν όλοι μαζί. Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε αυτή την ευκαιρία, που ο Παντελής (σ.σ.: Βούλγαρης) μου έδωσε αυτή την ευκαιρία […]». Αυτές τις ευτυχισμένες μέρες της ζωής εξιστορούσε σε συνέντευξή της η Ανέζα Παπαδοπούλου όταν επέστρεψε στην Ανδρο επτά χρόνια μετά τα γυρίσματα της ταινίας «Μικρά Αγγλία», στην οποία άφησε το ερμηνευτικό της αποτύπωμα μέσα από τον ρόλο της μητέρας των δύο κοριτσιών. Φυσικά δεν ήταν η μόνη εμφάνισή της όπου έδειξε το αστείρευτο και ιδιοσυγκρασιακό ταλέντο της. Η σπουδαία ηθοποιός, η οποία έφυγε την περασμένη Παρασκευή από τη ζωή έπειτα από μακρά ασθένεια, ευτύχησε να χαράξει μια συνεπή και αξιοζήλευτη πορεία στην τέχνη της.

ΤΟ ΚΘΒΕ. «Σπουδαία, δημιουργική και ανήσυχη καλλιτεχνικά ηθοποιός που το υποκριτικό της ταλέντο και οι ερμηνείες της σφράγισαν μια ευρεία γκάμα ρόλων αρχαίου δράματος, κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου», όπως αναφέρει το δελτίο Τύπου που εξέδωσε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, εκεί από όπου ξεκίνησε η θεατρική της πορεία. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ και στη συνέχεια παρέμεινε στο Κρατικό Θέατρο, όπου από το 1974 και για δύο περίπου δεκαετίες συμμετείχε σε 19 παραστάσεις και συνεργάστηκε με μερικούς από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του θεάτρου. Συγκλονιστικές ήταν οι ερμηνείες της στη «Γέρμα» στον ομώνυμο ρόλο, στο «Μάνα Κουράγιο» ως Βουβή Κατερίνα, στην «Οπερα της πεντάρας» ως Πόλυ κ.ά.

Η Ανέζα Παπαδοπούλου, ηθοποιός, σκηνοθέτρια, δασκάλα υποκριτικής, ήταν ένας σπάνιος, σεμνός και ουσιαστικός άνθρωπος που δόθηκε ολόψυχα και με ανιδιοτέλεια στην τέχνη της και πάντα δημιουργούσε ιδιαίτερη αίσθηση με τις δυνατές ερμηνείες της και τη φωτεινή προσωπικότητά της. Ολες οι ιστορίες «είναι αλληγορίες. Καθρέφτης της ψυχής του θεατή», έλεγε.

Στη μακρόχρονη καλλιτεχνική της πορεία συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, το θέατρο Αττις, το Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας κ.ά., σε παραστάσεις όπως: «Ευτυχισμένες μέρες» (2020), «Φαέθων» (2015), «Ιων» (2003), «Βάκχες» (2017), «Αντιγόνη» (2016), «Ενας άνθρωπος για όλες τις εποχές» (2014), «Misery» (2008), «Πριν την αποχώρηση» (1999). Τελευταία παράσταση στην οποία συμμετείχε ήταν οι «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ (2020) σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου που παρουσιάστηκε από την ομάδα Σημείο Μηδέν στο θέατρο Αττις. Η Ανέζα Παπαδοπούλου, ωστόσο, είχε μακρά συνεργασία με τον Θόδωρο Τερζόπουλο και το Αττις. Συμμετείχε στις κινηματογραφικές ταινίες: «120 ντεσιμπέλ» (1987), «Ωμος προς ενοικίαση» (2007), «Αληθινή ζωή» (2004), «Μικρά Αγγλία» (2013).

Με τις δημόσιες εμφανίσεις της ήταν φειδωλή, όπως και με τις συνεντεύξεις που έδινε. Σε μια τιμητική εκδήλωση, μάλιστα, με τίτλο «Θεσσαλονίκη – Αθήνα και πάλι πίσω» για τις γυναίκες ηθοποιούς της πόλης – Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Φιλαρέτη Κομνηνού, Θέμιδα Μπαζάκα, Σοφία Φιλιππίδου, Λυδία Φωτοπούλου και φυσικά την ίδια – η Ανέζα Παπαδοπούλου είχε πει «το χειρότερό μου είναι η δημόσια εμφάνιση. Πάντα έχουμε τρακ, αλλά είμαστε καλυμμένοι πίσω από τον ρόλο». Σε εκείνη την εκδήλωση είχε αναφερθεί στη σωτήρια συμπαράσταση των φίλων και συναδέλφων της Χρήστου Στέργιογλου και Θέμιδας Μπαζάκα, οι οποίοι την είχαν φιλοξενήσει τα δύο πρώτα χρόνια όταν έψαχνε τον βηματισμό της στην Αθήνα. Η ανήσυχη, ξεχωριστή καλλιτέχνις που έδωσε συγκλονιστικές ερμηνείες σε θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες πίστευε ότι «το θέατρο είναι σαν την ίδια τη ζωή. Θέλει κουράγιο για να συνεχίσεις να υπάρχεις μέσα σε αυτό».