Λέξεις στο σώμα {CR}της νύχτας

Επιασε τους περισσότερους από εμάς εξαπίνης. Η συναυλία του ράπερ Λεξ στη Νέα Σμύρνη είχε πολύ κόσμο, όπως και άλλες ραπ συναυλίες στην Ελλάδα. Δεν πηγαίνουν μόνο τα 15χρονα σε αυτές αλλά και μεγαλύτεροι. Το φθηνό εισιτήριο των 8 ευρώ βοήθησε στη μεγάλη προσέλευση. Οι στίχοι του, άλλοτε προκλητικοί, άλλοτε όχι, κινούνται στα συνήθη πλαίσια αυτής της μουσικής σκηνής. Η έκπληξή μας για όσα δεν γνωρίζουμε μεγεθύνει κάποιες φορές το εύρος του γεγονότος. Είναι σαν να μας εκπλήσσει η έκπληξή μας για το κοινότοπο.

Υπάρχει ένας κλάδος χωρίς ανεργία με πολύ καλούς μισθούς, διαπιστώνουν τα διεθνή ΜΜΕ. Είναι ο τεχνολογικός τομέας και μέσα σε αυτόν υπάρχει μια εξειδίκευση που βρίσκεται σε άνοδο: τα big data, τα μεγάλα δεδομένα. Αυτή η βιομηχανία συλλέγει, αποθηκεύει και αναλύει τα ίχνη των δεδομένων που παράγουμε κάθε δευτερόλεπτο. Μηχανικοί, επιστήμονες, αναλυτές επεξεργάζονται τα στοιχεία αυτά. Ο 28χρονος Ντανιέλ Σίνκο στη Σεβίλλη εργάζεται στον τομέα αυτόν. «Δεν χρειάστηκε ποτέ να γράψω βιογραφικό, οι προσφορές μου έρχονται από μόνες τους» λέει. Νέο πεδίον δόξης λαμπρό.

Στο Εργαστήριο Συγκριτικής Γνώσης στο Κέιμπριτζ η καθηγήτρια Νίκολα Κλέιτον μελετά ανθρώπους και ζώα, όμως το μεγάλο πάθος της είναι τα κοράκια, τα πιο έξυπνα πτηνά, όπως λέει, εξηγώντας γιατί στις λαϊκές παραδόσεις πολλών κρατών κατέχουν ξεχωριστή θέση: «Οι άνθρωποι νομίζουν ότι μόνο εμείς ως είδος μπορούμε να θυμηθούμε το παρελθόν ή να σχεδιάσουμε το μέλλον. Κι όμως τα κοράκια εμφανίζουν παρόμοια συμπεριφορά. Εχω εκπλαγεί από την ευφυΐα τους, είναι παρόμοια με εκείνη των χιμπατζήδων. Σκέφτονται όπως εμείς».

Το Εβερεστ δεν είναι πια η απρόσιτη Στέγη του Κόσμου, αλλά μια κορυφή στην οποία έχουν φτάσει από το 1953 10.700 ορειβάτες. Ελάχιστοι τα έχουν καταφέρει χωρίς φιάλες οξυγόνου – ο τελευταίος προ λίγων ημερών ήταν ο γερμανός αλπινιστής Ντέιβιντ Γκέτλερ. Χρειάστηκε 12 ώρες και 20 λεπτά από το τελευταίο camp έως την κορυφή, σε μια εξουθενωτική διαδικασία: έκανε ένα βήμα, ανέπνεε τέσσερις φορές και πάλι βήμα και αναπνοές, αργά επί τόσες ώρες. Σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί εξωθούμε τόσο τα ανθρώπινα όρια.

Ηταν Απρίλης του 2003, όταν ένα λεωφορείο γεμάτο με μαθητές της Α’ Λυκείου επέστρεφε από εκδρομή στην Αθήνα στο Μακροχώρι Ημαθίας. Από τη σφοδρή σύγκρουση στα Τέμπη με φορτηγό 21 μαθητές έχασαν τη ζωή τους και 9 τραυματίστηκαν σοβαρά. Ο Ανέστης  μπήκε στην Εντατική. Το σώμα γιατρεύτηκε, η ψυχή του όχι. Αυτοκτόνησε σε ηλικία 35 ετών, έπειτα από δυσκολεμένα χρόνια. Το ερώτημα που τον βασάνιζε: Γιατί γλίτωσα εγώ; Το ακόμα μεγαλύτερο ερώτημα της φροντίδας της ψυχικής υγείας: Θα μπορούσαν τα πράγματα να εξελιχθούν αλλιώς;

Στο νέο του βιβλίο του Σαλμάν Ρούσντι πρωταγωνιστεί ο Κισότ, καρικατούρα του Δον Κιχώτη, αναζητώντας μια ανέφικτη αγάπη. Στον δρόμο του συναντά τις δύσκολες αλήθειες του σύγχρονου κόσμου και ανθρώπους που προσπαθούν να διορθώσουν διαλυμένους δεσμούς. «Ηθελα το ταξίδι του Κισότ να είναι ένα ταξίδι μέσα στην πραγματικότητα της εποχής μας» λέει ο συγγραφέας. «Ο κόσμος στον οποίο μεγαλώσαμε αλλάζει τόσο που πλέον δεν τον αναγνωρίζουμε. Είναι το τέλος ενός κόσμου, όχι του κόσμου».