Η μπαλκονόπορτα

Ξέρετε, είμαι βέβαιος, αυτές τις σύγχρονες και τόσο βολικές μπαλκονόπορτες. Αυτές τις συρόμενες, λέω, με το μεταλλικό πλαίσιο και τα διπλά τζάμια για τον θόρυβο. Θα έχετε προσέξει πόσο ωραία εφαρμογή έχουν όταν κλείνουν (κάτι που βοηθά πολύ στην εξοικονόμηση ενέργειας), αλλά και πόσο βολικές είναι στην καθημερινή χρήση. Δεν χρειάζεται δύναμη, τη σέρνεις ελαφρά με το ένα χέρι, κλείνει ερμητικά και όλη η τύρβη του κόσμου μένει έξω. Λοιπόν, αυτό περίπου έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με την ομιλία του στη Βουλή την περασμένη Τετάρτη, αλλά και με τη συνέντευξή του στον Σκάι, ανήμερα την επέτειο των τριών ετών από την εκλογή της κυβέρνησης. Εκλεισε καλά την μπαλκονόπορτα των εκλογών – αυτό είναι βέβαιο. Αλλά δεν έβαλε την ασφάλεια. Οποτε θέλει, με την ίδια ευκολία την ανοίγει ξανά.

Για να βάλει και την ασφάλεια στην μπαλκονόπορτα, θα πρέπει να κάνει κάποιας μορφής ανασχηματισμό. Αυτό θα ήταν, νομίζω, το ισχυρότερο πειστήριο ότι σχεδιάζει να εξαντλήσει την τετραετία. Προσοχή, δεν συζητώ τι προτίθεται να κάνει, διότι τη δεδηλωμένη πρόθεσή του δεν την αμφισβητώ. Αυτό που λέει ότι θέλει το εννοεί. Το σχέδιο δράσης, όμως, είναι πολύ διαφορετικό πράγμα, διότι εξαρτάται από τις πραγματικές συνθήκες, που μεταβάλλονται διαρκώς με μεγάλη ταχύτητα – προτού αφομοιώσεις το ένα, σου σκάει το επόμενο και πάει λέγοντας. Ενας ανασχηματισμός, όμως, δεν θα επέτρεπε παρερμηνείες. Δεν δυσαρεστείς τα στελέχη σου χωρίς σοβαρό λόγο και πολύ περισσότερο δεν τους δυσαρεστείς προκειμένου να παραπλανήσεις τον κόσμο. (Κατά κανόνα, ξέρετε, οι δυσαρεστημένοι είναι οι συντριπτικά περισσότεροι σε κάθε ανασχηματισμό. Ικανοποιημένοι είναι μόνο οι νεοεισερχόμενοι στην κυβέρνηση…)

Στη συνέντευξη που ανέφερα προηγουμένως, ο Πρωθυπουργός μάς προϊδέασε μάλιστα για την αντικατάσταση του υπουργού Δικαιοσύνης. Από την ώρα που τον ακούσαμε να παραδέχεται ευθαρσώς ότι τα σοβαρότερα προβλήματα στην απονομή της Δικαιοσύνης δεν έχουν αντιμετωπισθεί, ποιος αμφιβάλλει ότι ήδη ο Κώστας Τσιάρας τακτοποιεί τα πράγματά του στο γραφείο του, ώστε όταν χρειαστεί να το αδειάσει για τον διάδοχό του να μην υπάρξει χρονοτριβή; (Τουλάχιστον αυτός θα κάνει διακοπές…) Δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να το κάνει αυτό ο Πρωθυπουργός, αν ήδη δεν έχει στα σκαριά τον ανασχηματισμό.

Εκλεισε λοιπόν η μπαλκονόπορτα και περιμένουμε να δούμε πότε θα βάλει και τον σύρτη, στο μεταξύ όμως το ιδεολογικό πεδίο των προσεχών εκλογών προδιαγράφεται αδρά, έπειτα από τη συζήτηση της περασμένης Τετάρτης στη Βουλή. Ο Μητσοτάκης θέλει ισχυρό και σταθερό κράτος, με αλληλεγγύη στους αδύναμους και τους ασθενέστερους, ενώ ο Τσίπρας προτιμά ένα κράτος που θα παρέχει σε όλους, εκτός των πλουσίων. Για τον Μητσοτάκη, η πολιτική απευθύνεται προς τους πολίτες ως σύνολο, ενώ για τον Τσίπρα προς την αφηρημένη έννοια του λαού. Τέλος, για τον Μητσοτάκη η γεωπολιτική θέση της χώρας είναι βαθιά μέσα στη Δύση, ενώ ο Τσίπρας είναι φανερό ότι θα προτιμούσε κάτι άλλο, που δεν το λέει ποτέ ακριβώς τι είναι, πάντως όχι τη Δύση. Σε αυτή τη σκηνή θα παιχτεί το δράμα, όταν έλθει η ώρα…

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΟΥ BREXIT

Τόσο δραματική και εξευτελιστική έξωση πρωθυπουργού δεν έχει υπάρξει ποτέ στη Βρετανία. Τουλάχιστον, δεν έχει υπάρξει στην εποχή των mass media – γιατί στον Μεσαίωνα δεν νομίζω ότι εμπόδιζε κανείς στον βασιλιά να εκπαραθυρώσει, κυριολεκτικώς, τον πρωθυπουργό του ή, τέλος πάντων, τον αντίστοιχο αξιωματούχο για τα δεδομένα της εποχής. Ούτε όμως είχε καταφέρει ποτέ μια τόσο γελοία και αναξιόπιστη φιγούρα να φθάσει στην πρωθυπουργία αυτής της μεγάλης χώρας. Οι ειδικές περιστάσεις επιβάλλουν ειδικά μέτρα, γι’ αυτό και οι Συντηρητικοί έχουν αποδυθεί σε μια εκστρατεία διασυρμού του Μπόρις Τζόνσον, προκειμένου να τον υποχρεώσουν να τους αδειάσει τελείως τη γωνιά. Η αιματοχυσία που παρακολουθούμε είναι μία τελετουργία εξιλασμού για το κόμμα τους, γι’ αυτό και έχει τα χαρακτηριστικά splatter. Τον πετάνε έξω κλωτσηδόν και τον εξευτελίζουν, γιατί μόνο έτσι μπορούν να ξεπλύνουν το όνειδος ότι τον επέλεξαν.

Κατά τα λοιπά, μη μου πείτε ότι δεν σας θυμίζει κάτι η αναξιοπρεπέστατη προσπάθεια του Τζόνσον να γαντζωθεί από το αξίωμα για λίγο ακόμη, καθώς και η αποδεδειγμένη περιφρόνησή του για τους θεσμούς; Ναι, είναι η ίδια πολιτική κουλτούρα με εκείνη του Τραμπ στις ΗΠΑ. Ο Τζόνσον ήταν ένας από τους τρόπους με τους οποίους η Βρετανία πλήρωσε το Brexit. Και, τέλος πάντων, τον Τζόνσον τον πετάς από το παράθυρο. Το Brexit όχι.