Η απόφαση για τις εκλογές

Αντιλαμβανόμενος ότι για τους περισσότερους εξ υμών και ημών, ποσώς ενδιαφέρει ο χρόνος διεξαγωγής των εκλογών, μετά τα όσα ειπώθηκαν την Τετάρτη στη Βουλή, θα ασχοληθώ με μια ειδική «κατηγορία» αναγνωστών. Εκείνων που αντί να λιάζονται σε μια ξαπλώστρα, και να απολαμβάνουν (οπτικά) τις «ομορφιές» του κόσμου γύρω τους, βασανίζονται με το πότε θα γίνουν οι εκλογές. Γι’ αυτούς και μόνο, έχω να αναφέρω πως δεν έχει αλλάξει κάτι, δραματικά, σε σχέση με τα όσα έχω γράψει εδώ, πριν από δυο-τρεις εβδομάδες. Εκτός ίσως από τις διαβεβαιώσεις του προέδρου Κυριάκου στη Βουλή αλλά και στον Σκάι περί ολοκλήρωσης της τετραετίας, κάτι το οποίο «θα το δείξει και η ζωή». Η ζωή λοιπόν μπορεί να το δείξει, αλλά πριν από αυτό, πρέπει να πούμε ότι υπήρξε μια ολόκληρη εσωτερική διαδικασία, σαν σε κρεβάτι ψυχολόγου-ψυχιάτρου, ακριβώς στο παρά 1′ της λήψης της σχετικής απόφασης.

Γιατί εκεί που την είχε έτοιμη την προσφυγή στις φθινοπωρινές κάλπες, φοβήθηκε το μετά τις εκλογές – το μεσοδιάστημα δηλαδή μεταξύ πρώτης και δεύτερης εκλογής. Και ειδικότερα, τον κατέλαβε ανεξέλεγκτος τρόμος όταν έπιασε τον εαυτό του να αναρωτιέται «σε τι υπηρεσιακή κυβέρνηση θα παραδώσω τη χώρα, για σχεδόν δύο μήνες;». Τον έπιασαν μετά οι (ακόμη μεγαλύτερες) ανασφάλειες, καθώς δεν είχε ισχυρή απάντηση στο ερώτημα, και μετά οι ανασφάλειες έγιναν ακόμη μεγαλύτερες: «Και τι θα γίνει μέσα σε αυτό το διάστημα, που θα έχει ξεκινήσει ο χειμώνας, που τη χώρα θα κυβερνάει η υπηρεσιακή κυβέρνηση, με την ενεργειακή κρίση, την ακρίβεια και όλα αυτά;».

Και κάπως έτσι πήρε τη μεγάλη απόφαση – εκλογές στο τέλος της 4ετίας, και ό,τι γίνει.

Στάση ευθύνης

Βασικά, τι περιμένει να γίνει, όπως φάνηκε και από τις δηλώσεις του και στον Σκάι και τις ομιλίες του στη Βουλή; Οτι ο λαός θα επιδοκιμάσει αυτή τη στάση, ως στάση ευθύνης απέναντι στη χώρα. Και πως αν τα πράγματα εξελιχθούν κάπως καλά, αυτό θα καταφέρει να το κεφαλαιοποιήσει στο πολλαπλάσιο, έτσι ώστε στις κάλπες του επόμενου χρόνου να βγει πιο ενισχυμένος.

Οφείλω να επισημάνω εδώ, ότι η απόφαση αυτή είναι των τελευταίων δύο-τριών ημερών. Επιστρέφοντας από το Στρασβούργο. Διότι εγώ, συζητώντας πριν από τη λήψη της απόφασης για εκλογές στο τέλος της 4ετίας, με μια κορυφαία, πιο σημαντική δεν γίνεται, πηγή μου, κατάλαβα ότι ο πρόεδρος Κυριάκος προσανατολιζόταν σοβαρά για εκλογές μέσα στον Σεπτέμβριο. Υπό μία μόνο αίρεση: ότι δεν θα συνέβαινε κάτι αναπόδραστα δραματικό στο 40ήμερο που θα μεσολαβούσε ως την ημέρα που θα πατούσε το κουμπί!

Τι μπορεί να ήταν αυτό; Ας πούμε, κάτι που να είχε τα χαρακτηριστικά κορυφαίου κοινωνικού ή πολιτικού γεγονότος, τέτοιου που να έκανε τον άλλο (τον ψηφοφόρο εννοώ…) να σκεφθεί «ρε φίλε έγινε αυτό, κι εσύ πας και προκηρύσσεις εκλογές;».

Ενα τέτοιο πράγμα. Δεκτά τα περί θεσμικής προσήλωσης, αλλά μπροστά στα άλλα, τα βρίσκω πολύ πίσω. Μη σου πω και δέκα βήματα, πίσω…

Τα «αγκάθια»

Φυσικά εννοούμε «κάτι» σαν το περσινό καλοκαίρι. «Με δύο Βαρυμπόμπες τον Αύγουστο δεν γίνεται να πας σε εκλογές τον Σεπτέμβρη», μου είχε πει προ εβδομάδος και πλέον, κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης, πολύ κοντά στον πρόεδρο Κυριάκο. Η κορυφαία, πιο κορυφαία δεν γίνεται πηγή που προανέφερα, και τη ρώτησα σχετικά, υπονόησε κάτι ανάλογο.

Εγώ την πήγα τη συζήτηση ένα βήμα παρακάτω.

– Μπορεί (αυτό το «κάτι» να συμβεί) και στα Ελληνοτουρκικά, να υποθέσω.

– Εκεί δεν θεωρώ ότι θα έχουμε κάτι σημαντικό, μου είπε, αν και ο Ερντογάν, ο οποίος είναι πολύ πιεσμένος, είναι ικανός για όλα. Και έχει φάει και ένα κόλλημα, άγνωστο γιατί, με τον Κυριάκο…

– Θερμό επεισόδιο ή κάτι σοβαρότερο;

– Η αίσθησή μου είναι ότι οι Αμερικανοί τον έχουν βάλει στη θέση του, μετά τα τελευταία γεγονότα, αλλά δεν θέλω να προδικάσω κάτι. Ας περιμένουμε να δείξει το πράγμα από μόνο του.

Επανέρχομαι, και συνοψίζω: εκλογές ναι τον Σεπτέμβριο, 18 ή 25 Σεπτεμβρίου, με προκήρυξη και αναγγελία τους στις 22 Αυγούστου να τις ξεχάσουμε. Τελείωσε αυτό, όπως και όσα λέγονταν μέχρι πολύ πρόσφατα, ότι ο πρόεδρος Κυριάκος θα περίμενε τους «χρησμούς» των δημοσκόπων (γιατί Αύγουστο δημοσκοπήσεις δεν γίνονται) που θα του έδειχναν ότι κερδίζει, χωρίς προβλήματα, για να τις προκηρύξει…

Το πρόβλημα

Εκείνο όμως που μου άρεσε περισσότερο, είναι ότι εκεί που μέχρι τώρα έπαιζε με τις λέξεις (ας πούμε το κλασικό «έχει την πρόθεση να εξαντλήσει την 4ετία») αφήνοντας και ένα παράθυρο ανοιχτό στο να τις προκηρύξει νωρίτερα, τώρα το έκλεισε. Ερμητικά. Προσδιόρισε ότι «θα κάνει εκλογές στις 9 Ιουλίου του 2023», τέσσερα χρόνια και δύο ημέρες από τότε που κέρδισε τις εκλογές του 2019, για να μην τον εγκαλέσει κάποιος, ότι είναι ανακόλουθος με αυτά που λέει. Τώρα δεν είναι «πρόθεση», είναι απόφαση. Σημειώνω πάντως ότι την Τετάρτη, που φάνηκε πιο απόλυτος στη Βουλή, ορισμένοι από το Μέγαρο Μαξίμου ήταν της άποψης ότι έγινε κάποιο λάθος. Οπως «διευκρίνιζαν» αργότερα το βράδυ της ίδιας ημέρας, όχι «δεν ήθελε (ή δεν έπρεπε) να είναι τόσο απόλυτος».

Πριν από όλα αυτά, πάντως, η πηγή μου, μου είχε ξεκαθαρίσει ότι «εντάξει, μπορεί να πει κανείς ότι οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν κατά τη διάρκεια της συμπλήρωσης της 4ετίας. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι αυτό το πρόβλημα». Δείγμα ότι μετρούσαν το πράγμα από κάθε πλευρά. Το ζύγιζαν…

Για μένα το πρόβλημα από δω και στο εξής είναι ότι η χώρα έχει εισέλθει σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, την οποία και δεν αντέχει. Με τίποτε δε ενόψει ενός χειμώνα που «όλοι συμφωνούν ότι θα είναι σκληρός», κατά την εκτίμησή της.

Το «ταβάνι» του ΣΥΡΙΖΑ…

Η σημαντική, πιο σημαντική δεν γίνεται, πηγή μου, ωστόσο, είναι απολύτως βέβαιη για το εκλογικό αποτέλεσμα, όποτε και να διεξαχθούν οι εκλογές. Και πολύ περισσότερο τώρα σύντομα: πρώτη η Νέα Δημοκρατία «με ευδιάκριτη πολιτικά και ουσιαστικά διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οχι αυτοδυναμία, αλλά καθαρά, νικητής. Και με αυτά τα δεδομένα θα πάμε στη δεύτερη Κυριακή. Στην οποία επίσης θα κερδίσει η Νέα Δημοκρατία. Δεν ξέρω αν θα έχει αυτοδυναμία, αλλά θα βρεθεί πολύ κοντά, αυτό μπορώ να στο εκτιμήσω. Και αν της λείψουν 2-3 βουλευτές για να συγκροτήσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, να είσαι σίγουρος ότι θα τους βρει».

Δεν θα σταθώ στη βεβαιότητα με την οποία τοποθετήθηκε ο συνομιλητής μου για το αποτέλεσμα της διπλής εκλογής. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία ως γνωστόν, κι εκείνος που βλέπει καθημερινά δημοσκοπήσεις, έχει μια καλύτερη εικόνα για το τι συμβαίνει στην κοινωνία – εξού και η βεβαιότητα που εκφράζει.

Προτιμώ να αναφερθώ στις εκτιμήσεις του για τον ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρεί πως το «ταβάνι» του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα είναι μεταξύ 25%-27% στις εκλογές, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό, ούτε να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας ούτε να δημιουργήσει συνθήκες διακυβέρνησης μιας συμμαχικής κυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Βαρουφάκη. Αναγνωρίζει τις ικανότητες του Αλέξη Τσίπρα να επιβιώνει πολιτικά, αλλά όπως μου είπε «χωρίς Τσίπρα, δεν υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ, με Τσίπρα αρχηγό δεν υπάρχει περίπτωση να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ» – υπονοώντας ότι η περίοδος της διακυβέρνησης της χώρας από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη νωπή στη συλλογική μνήμη και εξακολουθεί να δημιουργεί αισθήματα αποστροφής.

… και του ΠΑΣΟΚ

Και το ΠΑΣΟΚ; Πώς το βλέπει το ΠΑΣΟΚ αυτή η πηγή, που αναφέρω από την αρχή; «Τρίτο, και υπό πίεση». Δύσκολα «θα ξεπεράσει το 12%». Κατά τη γνώμη του συνομιλητή μου «το λάθος του Ανδρουλάκη ήταν που είπε ότι δεν θα κάνει πρωθυπουργό ούτε τον Μητσοτάκη ούτε τον Τσίπρα. Κι εντάξει να το καταλάβω για τον Τσίπρα. Για τον Μητσοτάκη; Ποιο είναι το πρόβλημά του; Ακόμη και ιδεολογικοπολιτικά να το δει, η κυβέρνηση έχει κεντρώα χαρακτηριστικά, και πολλές φορές έχει λάβει αποφάσεις σοσιαλδημοκρατικού προσανατολισμού»!

Αντέτεινα, περισσότερο για την πρόοδο της συνομιλίας, ότι «αν ο Ανδρουλάκης δήλωνε ότι δεν θα κάνει τον Τσίπρα πρωθυπουργό, αυτομάτως ο ΣΥΡΙΖΑ θα τον κατηγορούσε ότι έπεσε στην αγκαλιά του Μητσοτάκη».

Εδειξε να το καταλαβαίνει, αλλά η βασική του εκτίμηση είναι ότι ο Ανδρουλάκης δεν θα μπορέσει να βγει αλώβητος από τη στρατηγική των ίσων αποστάσεων που έχει επιλέξει ανάμεσα στους δύο, τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Κοντός (;) ψαλμός, θα προσθέσω μόνο. Τίποτε άλλο…