Η απόλυτη εξουσιολαγνεία {LF}του Τζόνσον

Πόσο καιρό θα μπορούσε να επιβιώσει ο Μπόρις Τζόνσον ως πρωθυπουργός μετά τις παραιτήσεις των υπουργών Οικονομικών και Υγείας, Ρίσι Σουνάκ και Σατζίντ Τζαβίντ και τόσων άλλων; Αυτό αναρωτιόμασταν χθες κι ας έλεγε πρόσφατα ο Τζόνσον ότι βλέπει τον εαυτό του να μένει στην Ντάουνινγκ Στριτ για άλλη μια δεκαετία. Η πρωθυπουργία του Τζόνσον αμαυρώθηκε ανεπανόρθωτα από σκάνδαλα, με τον διορισμό του Κρις Πίντσερ να είναι απλώς το τελευταίο από αυτά. Οι περισσότερες από τις υποσχέσεις του δεν υλοποιήθηκαν. Βρέθηκε σε κόντρα με μεγάλο μέρος του κόμματός του για βασικά ζητήματα ύφους και στρατηγικής. Εχασε στενούς συνεργάτες του. Και πολλές ψήφους. Χθες το βράδυ, το 69% των ψηφοφόρων – και η πλειονότητα των υποστηρικτών των Τόρις – έλεγε ότι ο Τζόνσον πρέπει να παραιτηθεί.

Κανονικά, δύο πράγματα θα μπορούσαν να έχουν συμβεί νωρίτερα: Μια εξέγερση της πλειονότητας των υπουργών που θα του έλεγε ότι ο πολιτικός του χρόνος έχει τελειώσει, όπως συνέβη όταν η Μάργκαρετ Θάτσερ απομακρύνθηκε ανελέητα το 1990. Η άλλη θα ήταν μια εξέγερση της κοινοβουλευτικής ομάδας των Συντηρητικών, όπως έγινε με την Τερίζα Μέι πριν από τρία καλοκαίρια. Ομως, το υπουργικό συμβούλιο αρνήθηκε να κινηθεί εναντίον του Τζόνσον τον Ιούνιο, όταν θα έπρεπε, ούτε αντέδρασε η κοινοβουλευτική ομάδα μετά τις ήττες στις πρόσφατες τοπικές εκλογές πριν από δύο εβδομάδες.

Ποτέ, ωστόσο, μην υποτιμάτε την απόλυτη εξουσιολαγνεία του Τζόνσον. Θυμηθείτε ότι δεν πιστεύει ότι οι συνήθεις κανόνες ισχύουν για εκείνον. Είναι ο μόνος βρετανός πρωθυπουργός που όλοι πιστεύουμε ότι, λόγω του ναρκισσισμού του, θα προσπαθούσε πάση θυσία να παραμείνει στην εξουσία, όπως ο Τραμπ, μετά την ήττα σε γενικές εκλογές.  Ο πρώην σύμβουλός του Ντόμινικ Κάμινγκς, δημοσίευσε μια αδιανόητη δήλωση του Τζόνσον, η οποία, αν είναι αλήθεια, συνοψίζει το όλο θέμα. Υποδεικνύοντας ότι θα πρέπει να διορίσει τον εαυτό του ως επικεφαλής του προσωπικού της Ντάουνινγκ Στριτ και εκπρόσωπο Τύπου τον Νοέμβριο του 2020, ο Τζόνσον φέρεται να είπε: «Ναι, θα γαμ… τα πάντα, αλλά τι; Αν δεν μπορώ να κάνω αυτό που θέλω, τι νόημα έχει να είμαι πρωθυπουργός;». Αυτή η αίσθηση του απεριόριστου δικαιώματος είναι που ενώνει το απόλυτο χάος της καριέρας του Τζόνσον. Ενώνει τα ψέματα, την τεμπελιά, τη μεγαλομανία, τη θεατρικότητα και την καταστροφική κοινοτοπία σε τόσα πολλά από αυτά που κάνει. Ο Τζόνσον θα παραμείνει μια απείθαρχη και ανατρεπτική παρουσία στη βρετανική πολιτική.

Φαίνεται πολύ πιθανό ότι ο διάδοχός του, όποιος και αν είναι, να βάλει στόχο να επαναλάβει τη μορφή συντηρητισμού που εγκαταλείφθηκε το 2019, δηλαδή με χαμηλούς φόρους και λίγες ρυθμίσεις που οι περισσότεροι από όσους μεγάλωσαν στην εποχή της Θάτσερ ή στη σκιά της, βλέπουν ως τον δρόμο προς την ευημερία. Θα είναι σαν να μπορεί να ξεχαστεί η πανδημία, το κόστος ζωής, η κλιματική κρίση και ο πόλεμος στην Ευρώπη μαζί με τον ίδιο τον Τζόνσον. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχει ένα δεύτερο και ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα: Μια τέτοια προσέγγιση της πολιτικής οικονομίας είναι αυτό που πραγματικά χρειάζεται η Βρετανία του 2020; Το δίλημμα του κόμματος των Τόρις είναι και το δίλημμα της χώρας. Διακυβεύονται πολύ περισσότερα στην πολιτική μας αυτή τη στιγμή από το άκρατο εγώ ενός ανυπόληπτου ανθρώπου.