Δίλημμα

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερο μυαλό. Αν στις εκλογές το δίλημμα είναι «Μητσοτάκης ή Τσίπρας» πολλά μπορούν να συμβούν.

Αν το δίλημμα γίνει «Μητσοτάκης ή Ερντογάν», καλύτερα να μην κατέβουν οι υπόλοιποι. Θα ξοδευτούν αδίκως.

Δεν ξέρω αν η άγαρμπη προτροπή του Ερντογάν στους έλληνες ψηφοφόρους να καταψηφίσουν τον Μητσοτάκη θα έχει συνέχεια. Αλλωστε όλοι έχουμε καταλάβει ότι ο Ερντι προσβλέπει σε μια κυβερνητική αλλαγή στην Ελλάδα.

Εκδηλώνει κάθε τρεις και λίγο ακόμη και προσωπική αντιπάθεια για τον Πρωθυπουργό. Συνεπώς τι άλλο να πει; Μητσοτάκης γιοκ!

Οταν συνεπώς ο Κατρούγκαλος παραπονιέται ότι «η ΝΔ καθιστά τον Ερντογάν παράγοντα της εσωτερικής πολιτικής» είναι εκτός θέματος (2/7).

Ο Ερντογάν έχει καταστεί από μόνος του παράγοντας της εσωτερικής πολιτικής είτε αρέσει στον Κατρούγκαλο είτε όχι. Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τούρκο πρόεδρο ή πρωθυπουργό να ευαγγελίζεται δημοσίως αλλαγή κυβέρνησης στην Ελλάδα!

Και ο λόγος είναι κατανοητός. Η κυβέρνηση έχει βρει ένα μείγμα πολιτικής που ενοχλεί τη γειτονική χώρα. Της δημιουργεί πίεση.

Ο Ερντι με το μπουνταλάδικο μυαλό του χρεώνει στον Μητσοτάκη ότι δεν τον «σέβεται» όσο του αξίζει κι ότι εμπλέκει τη Δύση στις σχέσεις με την Τουρκία.

Είναι ένα γήπεδο που δεν αρέσει στον Ερντι διότι είναι η έδρα του Μητσοτάκη. Στη Μαδρίτη κατήγγειλε τους «τρίτους» και διαισθάνεται (ή ξέρει) πως ούτε με τον Τσίπρα έχουν πολλές συμπάθειες.

Συνεπώς τον συμφέρει να αλλάξει η κυβέρνηση.

Φυσικά δεν είμαι βέβαιος ότι αυτή ήταν η αρχική επιδίωξη του Μητσοτάκη. Υποθέτω ότι προτιμούσε να μην έχει μπλεξίματα.

Αλλά αφού μπλέξαμε, το χειρίστηκε μια χαρά. Απόδειξη ότι ο Ερντι θέλει να τον διώξει επειδή θεωρεί πως μια άλλη κυβέρνηση θα ήταν περισσότερο ανοιχτή στις ορέξεις του.

Ξέρετε όμως ποιο είναι το κρίσιμο σημείο; Τι έχει ο καθένας στο μυαλό του.

Αν θεωρεί ότι οι διαφορές με την Τουρκία μπορούν να διευθετηθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είναι εκ προοιμίου επιρρεπής σε μια λογική συναλλαγής – όχι με την κακή έννοια, το διευκρινίζω…

Αν εκτιμά ότι δεν υπάρχουν αντικειμενικά συνθήκες διευθέτησης αυτών των διαφορών, τότε τραβάει τον δρόμο του και η κουβέντα τον ενδιαφέρει οριακά και περιστασιακά.

Η δεύτερη προσέγγιση αποτελεί πάγια αντίληψη των Τούρκων. Η πρώτη δοκιμάστηκε και απέτυχε από την Ελλάδα.

Τώρα και μετά από αυτές τις δοκιμές η ελληνική πολιτική έχει βρει ένα ρεαλιστικό μείγμα ισορροπίας. Ούτε προσδοκά, ούτε προκαλεί, ούτε εύχεται, ούτε τσιρίζει. Τραβάει τον δρόμο της.

Κι αν δεν αρέσει στον Ερντογάν, τα λέμε στις κάλπες.