Πορτοκαλί θύελλα

Εχω επανειλημμένα και επίμονα υποστηρίξει, από αυτήν εδώ τη στήλη αλλά και με άλλες ευκαιρίες, ότι όλες οι γλώσσες δανείζονται, και καλά κάνουν. Μακριά από μένα κάθε άποψη περί γενικού εξοστρακισμού των ξένων λέξεων και περί όρθωσης τειχών προκειμένου «να σωθεί η γλώσσα μας». Μάλιστα, έχω αναφερθεί ειδικά σε πεδία όπου σχεδόν όλη η βασική ορολογία είναι αλλοδαπής προέλευσης. Τέτοια είναι, για παράδειγμα, η παραδοσιακή κουζίνα, η μαγειρική, η κοσμητική, η κομμωτική, η μοδιστρική, το αυτοκίνητο (από τα γαλλικά), τα σπορ, τα κομπιουτερικά, η τηλεόραση και γενικά η σόου μπίζνες (από τα αγγλικά), η μουσική και η ναυσιπλοΐα (από τα ιταλικά).

Υπάρχουν, ωστόσο, δύο πεδία στα οποία νομίζω ότι έχει παρατραβηχτεί κάπως το σχοινί. Το ένα είναι αυτό των οικονομικών/τραπεζικών όρων και το άλλο αυτό που σχετίζεται με την εν ευρεία έννοια εστίαση.

Σε ό,τι αφορά τα χρηματοικονομικά, δεν μιλάω για συζητήσεις μεταξύ ανθρώπων του εν λόγω χώρου και επαγγέλματος. Αντε, εκεί, να το «καταπιώ» ότι τους ακούω να μιλάνε και συχνά δεν καταλαβαίνω καν τι λένε. Τι να πεις, όμως, για τις εφημερίδες, και ειδικότερα για τις λεγόμενες πορτοκαλί (ή αλλιώς σομόν) σελίδες τους; Πρώτα ο Νεοέλληνας έμαθε τα repos και τα blue chips, το limit-up και το limit-down, τον Dow Jones και τον Nasdaq, τον Nikkei και τον FTSF, τον DAX και τον CAC. Επειτα έμαθε το pin και το pos, απαραίτητα αφότου οι κάρτες μπήκαν στη ζωή μας. Μετά ήρθαν τα χρόνια της κρίσης, και τότε μάθαμε τον ESM και τον ELA, το spread, το bail-in και το bail-out. Ακόμα και το EBITDA (Earnings before interest, tax, depreciation and amortization= κέρδη προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων) καταφέραμε να μάθουμε αυτά τα τελευταία χρόνια.

Δεν μιλάμε, επομένως, για αυτά. Ανοίγοντας, ωστόσο, πρόσφατα στις πορτοκαλί σελίδες έγκυρης εφημερίδας, είδα να ξεπετάγονται (από «τρεχούμενα» κείμενα, όχι από κάποιο άρθρο για πολύ ειδικούς) πράματα και θάματα: CAD, TED, E-STC, IPCC, χορηγήσεις RRF, fundamentals, blockchain, PEPP, MSIC αλλά και MSCI, κριτήρια ESG, sell-off στα ομόλογα, ΚΡΙ, LMS, και άλλα τέτοια καββαλιστικά αρκτικόλεξα. Σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων αισθάνθηκα. Πιο κάτω επίσης διάβασα: «Πώς είναι μια μέρα σε μια tech start-up, και ειδικότερα ποιο είναι το work ethic;». Ημουν πολύ υπερήφανος! Επιτέλους να μια φράση που κατάφερα να καταλάβω τι λέει, σκέφτηκα. Ομως, λέξεις και εκφράσεις όπως νεοφυής (εταιρεία) ή εργασιακή ηθική τι πρόβλημα δημιουργούν οι καημένες; Δεν είπαμε να γίνει το rooter δρομολογητής, το brainstorming ιδεοθύελλα και το όμποε οξύαυλος. Ομως γιατί, άραγε, πρέπει η εργασιακή ηθική να γίνει work ethic;

Εμμηνος ρήση

Το χιούμορ δεν είναι ιδιότητα ή διάθεση, είναι κοσμοθεωρία.

Λούντβιχ Βιτγκενστάιν