Πολύ ψηλά ο πήχης

Ελάχιστες φορές στο παρελθόν δημιουργήθηκαν τόσο μεγάλες προσδοκίες προτού καλά καλά δούμε αγωνιζόμενη μια ομάδα. Η αναφορά γίνεται κυρίως με αφορμή το μπάσκετ και για τον παροξυσμό που υπάρχει ενόψει του σημερινού αγώνα της Εθνικής με τη Μεγάλη Βρετανία. Λες και έχουμε από τη μια πλευρά ένα… γαλάζιο τρένο και από την άλλη ένα σύνολο που θα ισοπεδωθεί. Δεν είναι. Στον αθλητισμό δεν μπορεί να είναι έτσι. Ωστόσο, όλο αυτό μαρτυρά τη δυναμική που έχει διαχρονικά η εθνική ομάδα μπάσκετ. Οι θαυμαστές της και δη όσοι πάντα… ξεσκόνιζαν την ομάδα αρνούμενοι να κάνουν κριτική στις αποτυχίες, διαπιστώνουν πως το «επίσημη αγαπημένη» αφενός δεν βγήκε τυχαία και αφετέρου ζει και βασιλεύει! Στη Λάρισα διατέθηκαν όλα τα εισιτήρια. Ο Ιτούδης, ο έλληνας προπονητής με το κατά τεκμήριο πληρέστερο βιογραφικό, όχι μόνο δεν αμφισβητείται από κανέναν, αλλά ενώνει με την παρουσία του, κάτι που είχε χρόνια πολλά να συμβεί. Ποιος μπορεί να βγει και να μιλήσει για άστοχη επιλογή ή για κάποιον που πήρε τη θέση με μέσον; Αυτά δεν γίνονται. Και φυσικά έχουμε τους παίκτες να δηλώνουν πανέτοιμοι και με διάθεση να αγωνιστούν. Ακόμη κι αν οι Σλούκας – Αντετοκούνμπο δεν μπορούσαν να παίξουν τούτη τη στιγμή και στο συγκεκριμένο παιχνίδι, η διάθεσή τους να κάνουν ταξίδι έως τη Λάρισα επιβεβαιώνει πως το «όλοι μαζί σαν μια γροθιά» ισχύει στον απόλυτο βαθμό.

Το ταλέντο δεν λείπει από τους παίκτες που έχει στη διάθεσή του ο Ιτούδης. Κάτι ακόμη σημαντικό σχετίζεται με το γεγονός πως ο προπονητής μπορεί να εμπνεύσει, να πείσει τους αθλητές, να περάσει τις απόψεις και τα «θέλω» του για τον τρόπο παιχνιδιού στο παρκέ. Τα υπόλοιπα προφανώς θα έρθουν στην πορεία. ‘Η και στο προσεχές Ευρωμπάσκετ. Η έγνοια των ελλήνων φιλάθλων και η αγάπη τους για την εθνική ομάδα του μπάσκετ δεν έσβησε παρά την απουσία ξεχωριστών θετικών στιγμών τα τελευταία χρόνια. Η σχέση αυτή έχει γερά θεμέλια. Η επανεκκίνηση είναι προ των πυλών. Ο Ιτούδης, ο Αντετοκούνμπο, ο Σλούκας, ο Ντόρσεϊ και ο Παπαπέτρου είναι τα πρόσωπα που βγαίνουν μπροστά. Αυτοί που ζεσταίνουν το κοινό και βάζουν ψηλά τον πήχη. Ολοι έχουν χρέος να κρατήσουν αναμμένη τη φλόγα του ενθουσιασμού. Το μπάσκετ μέσω (και) της εθνικής ομάδας, μπορεί να ξαναζήσει βραδιές που δύσκολα θα λησμονηθούν.