Η επόμενη μέρα στη Super League

Πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία φορά που οι αρχαιρεσίες της Super League έγιναν βασικό θέμα συζήτησης. Και μιας και αυτή είναι η πρώτη απόδειξη για την ευκαιρία που «τρέχει» από την Παρασκευή, έχει ενδιαφέρον να σκεφτεί κανείς πως από την προηγούμενη, πέρασε ήδη μια ολόκληρη εποχή.

Ναι, ακριβώς 11 χρόνια από την προηγούμενη προεδρία του Βαγγέλη Μαρινάκη στη διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος, ως εκείνη που προέκυψε μάλλον ξαφνικά (μιας και από τους Ερυθρόλευκους δεν διέρρευσε το παραμικρό μέχρι και το μεσημέρι της κάλπης) εδώ και μερικά 24ωρα. Η επιστροφή ενός αληθινού επενδυτή του ποδοσφαίρου στην προεδρική καρέκλα ενός συνεταιρισμού που χρόνια τώρα συμβιβάστηκε σε ρόλο κομπάρσου.

Συρρικνώθηκε τα τελευταία χρόνια η Super League. Αρκέστηκε σε έναν ρόλο που περισσότερη σημασία είχε η προεδρία της για την ισορροπία ΑΕΚ και ΠΑΟΚ στο συμβούλιο της ΕΠΟ, και λιγότερο παρέπεμπε στον οργανισμό που κρατά τις τύχες του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Αγγιξε ιστορικά χαμηλά σε έσοδα, φήμη, επιρροή. «Αλώθηκε» από επαγγελματίες παράγοντες που απλά βρήκαν εκεί ελεύθερο πεδίο και παχυλούς μισθούς για να συνεχίσουν την καριέρα τους. Για την επανεκκίνηση μπορεί να εγγυηθεί ένας ιδιοκτήτης που έχει ξοδέψει δεκάδες εκατ. ευρώ για το ποδόσφαιρο στη χώρα μας. Ο ίδιος που έχει το μεράκι και πετυχαίνει σε ό,τι καταπιάνεται.

Με πρόεδρο τον Βαγγέλη Μαρινάκη το 2011, η Super League έφτασε να διαχειρίζεται χορηγικά προγράμματα ύψους 35 εκατ. ευρώ. Την ίδια χρονιά υπέγραψε με τη NOVA το μεγαλύτερο τηλεοπτικό συμβόλαιο (55 εκατ. ευρώ) της ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ηταν η πρώτη και μοναδική εφαρμογή της «κεντρικής διαχείρισης των τηλεοπτικών» που σήμερα έχει εξελιχθεί σε… καημό των μικρομεσαίων ΠΑΕ. Και όλα αυτά στην εποχή της μεγάλης οικονομικής κρίσης και των διαδοχικών Μνημονίων. Σήμερα οι περισσότερες ομάδες ιδρώνουν στην ιδέα ότι από το επόμενο καλοκαίρι θα είναι ξανά δίχως τηλεοπτική στέγη. Οτι δεν έχουν καταφέρει όχι να προσελκύσουν χορηγούς, αλλά έστω να απορροφήσουν τα χρήματα που δικαιούνται από την κυβέρνηση για το «στοίχημα». Και βέβαια ότι όλα αυτά συμβαίνουν έπειτα από τη διετία του Covid που έριξε στα τάρταρα και τα έσοδα από τα εισιτήρια.

Μπορεί λοιπόν η διετία Μαρινάκη που μόλις ξεκίνησε να αλλάξει την κατάσταση; Αν δεν μπορεί ο ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού, δεν μπορεί κανείς. Το ταγκό όμως θέλει «δύο». Και δεν είναι μόνο εκείνος που εκλέχθηκε. Είναι και εκείνοι που τον εξέλεξαν. Ολοι μαζί μπορούν να πάνε το  ποδόσφαιρο ένα βήμα παραπέρα, εξού και ο ίδιος ο νέος πρόεδρος έκανε λόγο για πλάνο πενταετίας. Και όσο για το πρώτο και στέρεο βήμα: Η αυτονόητη απαίτηση προς την ΕΠΟ για την εφαρμογή της ολιστικής μελέτης των UEFA/FIFA μοιάζει με το κλειδί για τις καλύτερες ημέρες. Η εφαρμογή του πλάνου των συνομοσπονδιών που επιτρέπει στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο τη διοικητική αυτονομία του. Που θα βάλει τέλος στις πάσης φύσεως τρικλοποδιές της Ομοσπονδίας στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας με τις επιτροπές της. Που θα σταματήσει την οικονομική «αιμορραγία» προς το Πάρκο Γουδή με ένα σωρό… χαράτσια.

Το προϊόν του επαγγελματικού ποδοσφαίρου ανήκει στη διοργανώτρια αρχή του. Οπως συμβαίνει δηλαδή στις προηγμένες χώρες της Ευρώπης. Αυτή η προϋπόθεση σχηματίζει έσοδα και θα βάλει καλύτερους κανόνες, βγάζοντας το ποδόσφαιρο από το τούνελ της απαξίωσης.  Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να σέρνεται από την ΕΠΟ που αρνείται να υιοθετήσει τον θεσμό της επαγγελματικής διαιτησίας και που για τους δικούς της λόγους λέει αριστερά και δεξιά πως θα αλλάξει τον αρχιδιαιτητή. Να βλέπει τον Τάκη Μπαλτάκο στο ίδιο τραπέζι με τις μισές ΠΑΕ του πρωταθλήματος για να συζητούν για τα τηλεοπτικά. Να υποφέρει από επιτροπές που με το έτσι θέλω επιχειρούν να κλέψουν τον ιδρώτα ομάδων στο χορτάρι (όπως στο παράδειγμα του Αρη που παραλίγο να χάσει το εισιτήριο για την Ευρώπη). Πρέπει να γίνει μια καινούργια αρχή. Το timing είναι εξαιρετικό.