Η βαριά σκιά του θείου Γιώργου{CR}

Υπό διαφορετικές συνθήκες, αν δηλαδή ο Σάμπυ Μιωνή δεν είχε την πρόνοια να ηχογραφήσει τους καταγγελλόμενους ως εκβιαστές του, η πρόταση της εισαγγελέως για την υπόθεση της απόπειρας εκβιασμού εις βάρος του θα περνούσε σχεδόν απαρατήρητη. Με τη δημοσιότητα όμως που έχει δοθεί στην υπόθεση, με την ευρεία γνώση των πτυχών της, ακόμη και των λεπτομερειών της σε ορισμένες περιπτώσεις, η εισαγγελική πρόταση προξενεί κατάπληξη.

Δεν είναι μόνο ότι η πρόταση παρακάμπτει κατατεθειμένα στοιχεία της υπόθεσης, όπως η ένορκη κατάθεση ισραηλινού δικηγόρου, η οποία επιβεβαιώνει τον εκβιασμό, ή ότι παραλλάσσει γεγονότα, όπως η συνάντηση Μιωνή και Παπαγγελόπουλου στο Μαξίμου, που μετατρέπεται σε συνάντηση του Μιωνή με ολόκληρη την ομάδα των κατηγορουμένων. Αυτά και άλλα παρόμοια, τα οποία ο ενάγων εξηγεί στη χθεσινή συνέντευξή του στο «Βήμα», καθώς και σε λεπτομερέστερη δήλωσή του που είχε προηγηθεί, ίσως θα μπορούσε κάποιος να τα αποδώσει σε προχειρότητα. Το ανοίκειο, στα μάτια τα δικά μου τουλάχιστον, είναι η λογική που διέπει την εισαγγελική πρόταση και η οποία συμπυκνώνεται σε τέσσερις λέξεις: οι πλούσιοι δεν εκβιάζονται…

Συγγνώμη, αλλά τότε ποιοι εκβιάζονται, αν όχι οι πλούσιοι; Οι επιχειρηματίες που πέρασαν από την Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και κατέθεσαν για τις «διαφημίσεις» που πλήρωναν στον θείο Γιώργο τι ήταν ακριβώς, ιδιοκτήτες ψιλικατζίδικων; Αυτή η λογική ότι επειδή ο Μιωνής είναι πλούσιος, επειδή έχει ακριβούς δικηγόρους και μπορεί να πληρώνει δικαστικούς αγώνες στη Βρετανία, επειδή μπορεί εκ της θέσεώς του να έχει ισχυρούς συμμάχους, δεν μπορεί να υπόκειται σε εκβιασμό, είναι μια μορφή ρατσισμού εις βάρος του Μιωνή, όπως συνηθίσαμε να ονομάζουμε συλλήβδην τις αρνητικές διακρίσεις επί τη βάσει κοινωνικών, οικονομικών ή προσωπικών χαρακτηριστικών ενός ατόμου.

Το αξιοθαύμαστο, κατά τη γνώμη μου, στην περίπτωση του Μιωνή ήταν ότι χρησιμοποίησε τα λεφτά του και τις δυνατότητες που του παρέχουν για να βρει το δίκιο του. Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του θα πλήρωνε για να ξεμπερδέψει και θα έριχνε μαύρη πέτρα πίσω του – πόσω μάλλον όταν έχει και την πολυτέλεια της διπλής υπηκοότητας. Σε τελευταία ανάλυση, ποια είναι η χρησιμότητα των χρημάτων όταν τα έχεις μπόλικα, αν όχι να σε απαλλάσσουν από τέτοια εφιαλτικά μπλεξίματα; Κι έπειτα, εσύ θα φτιάξεις τον κόσμο; Ας προσπαθήσει ο επόμενος.

Αντιθέτως, η στάση του Μιωνή, δηλαδή η προσπάθειά του να αποδείξει τη σκευωρία εις βάρος του, δαπανώντας χρήμα και χρόνο, είναι στάση κοινωνικής ευθύνης. Πάω στοίχημα ότι τόσα χρόνια ο Μιωνής έχει ξοδέψει πολύ περισσότερα χρήματα στον αγώνα αυτόν από όσα θα μπορούσε να έχει δώσει από την αρχή και να έχει ξεμπερδέψει. Οπωσδήποτε, το κάνει για τους δικούς του λόγους, για την περηφάνια του και την αξιοπρέπειά του. Ομως, το κέρδος που ενδεχομένως θα προκύψει από τον αγώνα του θα είναι για τους πολλούς και τους αδύναμους. Αυτούς υπηρετεί ο αγώνας του για δικαιοσύνη, ανεξαρτήτως των προσωπικών του κινήτρων.

Για τον λόγο αυτόν μού προκαλεί τόσο δυσάρεστη εντύπωση η εισαγγελική πρόταση. Εκεί όλες οι προσπάθειες του ενάγοντος να αμυνθεί έναντι ενός κυκλώματος το οποίο είχε άμεση σχέση με την τότε κυβέρνηση, δηλαδή οι δικαστικές διαμάχες και οι επακόλουθες διαπραγματεύσεις, όλα αυτά ερμηνεύονται από την εισαγγελέα ως απόδειξη ότι ο Μιωνή δεν εκβιαζόταν. Ναι, ο Μιωνή δεν υπέκυπτε στον εκβιασμό και γι’ αυτό κήρυξε τον πόλεμο σε εκείνους που καταγγέλλει ως εκβιαστές του. Πώς γίνεται όμως να σημαίνει ότι δεν εκβιαζόταν; Τότε γιατί τους έτρεχε στα δικαστήρια και γιατί συναντιόταν μαζί τους, για να περνά ευχάριστα την ώρα του; Δεν ξέρω πού να καταλήξω. Δεν τολμώ να πω ότι μπορώ εγώ να ξέρω καλύτερα από την εισαγγελέα. Απλώς μοιράζομαι μαζί σας μερικές απορίες μου και, όπως πάντα, ελπίζω για το καλύτερο, ενώ προεξοφλώ το χειρότερο.

Νομίζω ότι ο καλύτερος επίλογος – καθήστε μια στιγμή, να τραβηχτώ από το πληκτρολόγιο γιατί αρχίζω να βουρκώνω… Ο καλύτερος επίλογος, έλεγα, είναι ένα απόσπασμα από την ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ για τον θάνατο ενός μεγάλου της ελληνικής δημοσιογραφίας, του Γεωργίου Τράγκα: «Στη μακρόχρονη δημοσιογραφική πορεία του άφησε το ιδιαίτερο στίγμα του με την έντονη προσωπικότητά του και τον δυναμικό χαρακτήρα του. Επί δεκαετίες έδινε τις δικές του δημοσιογραφικές μάχες ως καυστικός σχολιαστής της πολυτάραχης ελληνικής πολιτικής σκηνής». Ζούμε υπό τη σκιά του θείου Γιώργου…