Αντιπολίτευση

Προσφέρεται η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ για ελληνική αντιπολίτευση; Στο συριζαϊκό σύμπαν προσφέρεται. Ο πορτ-παρόλ της Κουμουνδούρου, ας πούμε, πιστεύει ότι πρέπει να μας προβληματίσει, αφού «και στην Ελλάδα το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει η συζήτηση για τα δικαιώματα του αγέννητου παιδιού, ακόμα και με κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, όπως ο κ. Γεωργιάδης, να αναπαράγουν αυτή τη ρητορική». Η αμερικανική οπισθοδρόμηση, λοιπόν, κρύβει κινδύνους για τα δικαιώματα των Ελληνίδων επειδή – σύμφωνα πάντα με τα αριστερά λεγόμενα – «ο τραμπισμός υπάρχει και στη χώρα μας και είναι μέσα στη ΝΔ». Η αντιπολιτευτική κατηγορία πατάει στην αδωνική επευφημία ενός πρωτοσέλιδου πριν από περίπου τρία χρόνια – τότε, μια αθλητική εφημερίδα κυκλοφόρησε με τίτλο «Αφήστε με να ζήσω» πάνω στο σχέδιο ενός εμβρύου, κι ο ευαίσθητος στα ζητήματα επιβίωσης του έθνους υπουργός είχε νιώσει την ανάγκη να τη συγχαρεί «παρά τις αντιδράσεις». Αγνοεί επιδεικτικά, βέβαια, το πρωθυπουργικό τιτίβισμα υπέρ του αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών, ή τα σχόλια που ανάρτησαν κεντροδεξιές σαν την Ντόρα Μπακογιάννη και τη Νίκη Κεραμέως.

Προεκτάσεις

Με όρους κομματικού συμφέροντος η σύνδεση που επιχείρησε ο Νάσος Ηλιόπουλος ανάμεσα στα ταυτοτικά χαρακτηριστικά του τραμπισμού και στα στοιχεία που συνθέτουν τον νεοδημοκρατικό εαυτό είναι εξηγήσιμη – ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, μπορεί να περηφανεύεται ότι γράφει καλύτερα από το κυβερνών κόμμα στο γυναικείο κοινό, ενώ οι μυημένοι στις μεθόδους μιας προεκλογικής εκστρατείας ξέρουν πως κατά τη διάρκειά της σχεδόν όλα τα πλήγματα στον αντίπαλο επιτρέπονται. Ωστόσο, ο συγκεκριμένος πολιτισμικός πόλεμος – τον οποίο φαίνεται να θέλει να ξεκινήσει η αξιωματική αντιπολίτευση – ενδέχεται να έχει προεκτάσεις που ξεπερνούν τις μετακινήσεις ψηφοφόρων. Το δικαίωμα στην άμβλωση είναι νομικά κατοχυρωμένο εδώ από το 1986. Κι όσοι το αμφισβητούν αποτελούν πια μειοψηφία. Οι αντιδράσεις στις αφίσες κατά των εκτρώσεων το 2020, αλλά και στο περυσινό σποτ του «συνεδρίου γονιμότητας» αποδεικνύουν πως για την κοινωνική πλειοψηφία η αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος είναι λυμένο ζήτημα. Οποιος με ελαφρότητα ανακινεί μια κουβέντα τελειωμένη από καιρό – και δεν ανήκει στις περιθωριακές ομάδες των χριστιανικών οργανώσεων – είναι εκείνος που μοιάζει να ρισκάρει την έλευση ενός δυστοπικού μέλλοντος με κρεμάστρες για γυναικολογικά εργαλεία.