Ξύλο μετά μουσικής

Το θέμα είναι έτοιμο. Εγώ είμαι ανέτοιμος. Εντελώς. Αυτό με τα μπουκέτα που μοίρασαν τα μπουμπούκια οι τράπερς και οι

μπράβοι τους στα βραβεία του MAD δεν μπορώ να το «μεταβολίσω», που λέει και η νεαρή μου φίλη η Σοφιαλένα.

Αυτοί οι καλλιτέχνες, να τους πω, βρέθηκαν εκεί για να βραβευτούνε; Για ποιο πράγμα; Για τα τραγούδια τους μάλλον υποθέτω. Οι διοργανωτές του show τα είχανε ακούσει; Και δεν φωνάξαν την αστυνομία; Γιατί στους στίχους τα τραπερόνια δηλώνουν κανονικά τη δουλειά τους. Ακούστε;

«Εχω money, έχω drugs, είμαι dealer (Woo)».

Πώς αφήνουν τον διακινητή αμολημένο κι αντί να τον μπαγλαρώσουνε του δίνουν και βραβείο από πάνω;

Και μετά απ’ αυτή τη στιγμή αυτογνωσίας ο καλλιτέχνης συνεχίζει απτόητος:

«Εχω πάρει στην πουτάνα μου chinchilla (Prr)

Εχω άκρες να βουλώσω κάθε τρύπα (Ha-ha)

Εχω τις σφαίρες να ψεκάσω όλο το τμήμα, uh (Pow-pow)».

Αμ γι’ αυτό δεν καλέσανε το τμήμα φοβήθηκαν μην το ψεκάσει ο ερμηνευτής μπροστά σ’ όλο τον κόσμο. Πω, πωωω. Ή μαλλον καλύτερα.

Pow-pow.

Οι ίδιοι διατείνονται (χρησιμοποιώ αυτό το ρήμα για να μη με καταλάβουνε και μου την πέσουνε) ότι τα είχανε ειδοποιήσει τα βραβεία (όχι ένα-ένα προσωπικά, γενικά τα βραβεία σαν έννοια να το δούμε) να μην τους βάλουν δίπλα-δίπλα για θα γίνει tsaboykas χοντρός. Και έγινε. Πώς γλίτωσε η Παπαρίζου απορώ, η οποία και προς τιμήν της αποχώρησε από τη λαμπερή αυτή εμποροπανήγυρη.

Είχε μεγάλο ενδιαφέρον στο Διαδίκτυο, που έδειχνε μερικές σκηνές ακραιφνούς κλοτσοπατινάδας, ότι ενώ στο πρώτο πλάνο υπήρχε ένα σμάρι φουσκωτών που δέρνανε αλύπητα στην πλατεία, πίσω τους ακριβώς κι επί σκηνής χρυσοποίκιλτες χορεύτριες, χορεύαν του καλού καιρού και υπεράνω πάσης υποψίας του τύπου «ένα δύο τρία μπούτι, ένα δύο τρία στήθος».

Μετά δε από όλο αυτό το χάπενινγκ τα βραβεία κάλεσαν τον έναν από τους τραμπουκοδημιουργούς να ψάλει το τραγούδι του. Κι αυτός άρχισε να άδει σαν απ’ τον Αδη.

Ε αυτό πια, ειλικρινά δεν μπόρεσα να το μεταβολίσω. Το άφησα έτσι αμεταβόλιστο, κι ας μου το ανιχνεύσουνε στα ούρα να πάρω την αγωγή να τελειώνουμε. Αν και πριν το τέλος σας έχω και άλλο ένα πικάντικο απ’ τους στίχους.

«Εχω 30 στο Glock και 50 μάγκες που δίνουνε κόκα στο block (Pow)

Αλλάζω φώτα στην πισίνα μου

Γαμώ τους λαϊκούς, δε βγαίνεις βόλτα στην Αθήνα μου

Ρωτήσανε πώς έβγαζα το μήνα μου

Χορεύαν τα Pyrex μες στην κουζίνα μου».

Αυτά τα ωραία στα MAD, όνομα και πράγμα.

Στην άλλη πλευρά του φεγγαριού δίπλα στο κύμα ο Σταύρος Ξαρχάκος διηύθυνε τα παιδιά στη Σύρο να παίζουν και να τραγουδούν Μάρκο Βαμβακάρη. Κι έβλεπες την εικόνα να αιωρείται και να αφήνει μαλακά τα γήινα και να αναλαμβάνεται στους ουρανούς της μουσικής μας.

Κι ένιωσα ξαφνικά μετά από χρόνια πως ναι…

«Μια φούντωση μια φλόγα

Εχω μέσα στην καρδιά».