«Τρανσγονικές» αλλαγές

Ενώπιον κοσμογονικών αλλαγών βρίσκεται ο αθλητισμός αλλά η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή κατά τη συνήθης τακτική της ακολουθεί το πιλάτειο νίψιμο των χεριών.

Το ζήτημα των διεμφυλικών ανθρώπων που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους στον αθλητισμό δεν περιορίζεται σε δύο χρώματα, το άσπρο και το μαύρο. Μάλλον υιοθετεί το ουράνιο τόξο.

Η χθεσινή απόφαση της γερμανικής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου να επιτρέψει στους τρανς και δυαδικούς να επιλέγουν αν θα παίζουν σε ανδρικές ή γυναικείες ομάδες είναι κοσμογονική. Εστω κι αν προς το παρόν περιορίζεται σε ερασιτεχνικές ομάδες, Νέων και ποδοσφαίρου σε σάλα, πρόκειται να ένα τεράστιο βήμα προς μια κατεύθυνση με άγνωστο προορισμό.

Αν επικρατήσει η θέση της πανίσχυρης γερμανικής ομοσπονδίας έναντι των γραφειοκρατών της FIFA που φέρεται να έκαναν στροφή 180 μοιρών και να ακολουθούν το παράδειγμα της FINA, τότε δεν θα αργήσει η εποχή που θα βλέπουμε διεθνείς αγώνες στους οποίους θα μετέχουν και τρανς.

Ανθρωποι που θα δηλώνουν «διαφορετικοί» θα μπορούν να επιλέγουν ελεύθερα αν θα παίζουν με ανδρικές ή γυναικείες ομάδες.

Κι αν είναι δύσκολο για τρανς άνδρα να παίξει σε ανδρική ομάδα, δεν θα είναι το ίδιο για μια τρανς γυναίκα, όταν μάλιστα δεν θα υπολογίζεται το ποσοστό τεστοστερόνης στον οργανισμό της.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο αθλητικό ή επιστημονικό αλλά και κοινωνικό. Οι τρανς βιώνουν περιθωριοποίηση και γίνονται δύσκολα αποδεκτοί σε πολλά κύτταρα της συντηρητικής και τρομοκρατημένης κοινωνίας μας. Ο αθλητισμός αποτελεί μία πόρτα διαφυγής από την προκατάληψη και ταυτόχρονα μία είσοδο προς την αποδοχή της διαφορετικότητας.

Τίθεται βεβαίως ζήτημα αξιοπιστίας των αποτελεσμάτων στα αγωνίσματα. Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η νεοζηλανδή τρανς Κέιτ Γουίδερλι. Αρχισε να παίρνει αναστολείς ορμονών στα 17 της και σήμερα, τρία χρόνια αργότερα σαρώνει στο ποδήλατο βουνού με αντιπάλους βιολογικές γυναίκες ενώ οι επιδόσεις της ήταν μέτριες με άνδρες αντιπάλους.

Είναι επιτακτική η ανάγκη να χαραχθούν κόκκινες γραμμές αλλά όχι να δημιουργηθούν κατηγορίες για τους τρανς γιατί τότε θα πετύχουμε αυτό που προσπαθούμε να αποφύγουμε: να θέσουμε στο περιθώριο αυτούς τους ανθρώπους.