Ο ενδημικός ιός της γραφειοκρατίας

Να ‘μαστε, λοιπόν, πάλι εδώ, στο ίδιο σημείο. Εναν μήνα μετά τη διευθέτηση – κατόπιν παρεμβάσεων σε ανώτατο επίπεδο – της υπόθεσης του Σαϊντού Καμαρά, ένας συνομήλικος συμπατριώτης του βρίσκεται αντιμέτωπος με τη βαρβαρότητα του δεύτερου ξεριζωμού. Κι αυτή τη φορά, όχι επειδή ο τόπος του (ναι, ως τέτοιον εκλαμβάνει πλέον την Ελλάδα ο ίδιος) σπαράσσεται από κάποια σύρραξη ή έχει πληγεί από κάποια φυσική καταστροφή. Αλλά επειδή σε αυτόν ευδοκιμεί η αρτηριοσκληρωτική γραφειοκρατία.
Ενας ενδημικός ιός που προσβάλλει το κεντρικό σύστημα ενός κράτους και το κάνει δυσκίνητο και ανάλγητο. Τόσο που αδυνατεί να διακρίνει πως ένας νέος αποτελεί υγιές στοιχείο και εχέγγυο για το μέλλον της πατρίδας του (ναι, είπαμε, πατρίδα του είναι η Ελλάδα). Αντιθέτως, τον αντιμετωπίζει σαν πλεονάζον αριθμό, τον οποίο έχει τη δύναμη να σβήσει με μία κόκκινη σφραγίδα.
Ευτυχώς, στο σημείο αυτό αναλαμβάνει δράση η αλληλεγγύη, λειτουργώντας ως αντίδοτο.
Αγγελος Σκορδάς














