Δράμα

Δεν θέλω να στενοχωρήσω τους θαυμαστές της Λεπέν και τους οπαδούς του Μελανσόν αλλά πρέπει να θυμίσω ότι τις εκλογές τις κέρδισε ο Μακρόν.

Τι έχασε; Την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή.

Την έχασε καθαρά και είναι προφανώς αποτυχία του. Αλλά παρ’ όλα αυτά έβγαλε 246 έδρες συν 5 συνεργαζόμενους, πολύ περισσότερες από το άθροισμα των εδρών του δεύτερου (Μελανσόν) και της τρίτης (Λεπέν).

Θα δυσκολευτεί λοιπόν να κυβερνήσει; Αυτό θα το δούμε.

Το βέβαιο είναι ότι δεν φαίνεται τόσο απλό κι ότι θέλει τον τρόπο του. Παρ’ όλο που το γαλλικό Σύνταγμα δίνει μεγάλες δυνατότητες στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η Βουλή είναι αντιφατικά κατακερματισμένη και δεν βλέπω καμία «αντιπολιτευτική πλειοψηφία» ικανή να τον εμποδίσει.

Τα υπόλοιπα επί σκηνής.

Διότι κανείς λογικός άνθρωπος στην Ευρώπη δεν θέλει έναν αποδυναμωμένο Μακρόν. Ισως μόνο ο Ερντογάν και (μεταξύ μας) δεν νομίζω πως η Γαλλία θα του κάνει το χατίρι.

Από την άλλη δεν πρέπει να παραβλέψουμε πως, εκλογή μετά την εκλογή, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες εξαπλώνεται ένα επικίνδυνο και διαλυτικό φαινόμενο.

Ενα φαινόμενο πολιτικού κατακερματισμού, άρα αποδυνάμωσης της πολιτικής. Η νέα γαλλική Εθνοσυνέλευση θα έχει ίσως περισσότερες από επτά κοινοβουλευτικές ομάδες συν καμία σαρανταριά ανεξάρτητους βουλευτές.

Ενας παλιός γάλλος πολιτικός, ο Ζακ Σιράκ, έλεγε πως ο καλύτερος τρόπος να κερδίζεις τις εκλογές είναι να έχεις έναν αντίπαλο που τρομάζει τους ψηφοφόρους. Μπορείς να τον βρεις αλλά μπορείς και να τον φτιάξεις.

[Η ακριβής διατύπωση είναι πιο πικάντικη αλλά την προσπερνώ…].

Κι αυτό επιβεβαιώνεται συχνά. Ο Μητσοτάκης βγάζει από το 2016 το ψωμί του χάρη στον Τσίπρα. Τώρα προστέθηκε και ο Ερντι ο καραμπουζουκλής.

Ο (Θεέ και Κύριε!) Τζόνσον κέρδισε άνετα τις εκλογές απέναντι στον ανεκδιήγητο Κόρμπιν.

Ο ίδιος ο Σιράκ πέτυχε το 2002 μια ιστορική επανεκλογή στην προεδρία όταν πέρασε απέναντί του στον δεύτερο γύρο ο πατέρας Λεπέν. Πήρε πάνω από 80%!

Ο Μακρόν ευτύχησε (ή δυστύχησε) να έχει όχι έναν αλλά δύο τέτοιους αντιπάλους. Τη Λεπέν (στα δεξιά) και τον Μελανσόν (στα αριστερά).

Για τα πανηγύρια. Η μια κομπάζει επειδή έβγαλε… το 1/3 των βουλευτών του Μακρόν. Και ο άλλος χοροπηδάει επειδή… «καταστράφηκε» ο Μακρόν που πήρε 110 έδρες περισσότερες από τον ίδιο.

Το πιθανότερο είναι ότι μετά την εκλογική αναστάτωση του τελευταίου τριμήνου η πολιτική θα ξαναπάρει τον δρόμο της.

Μπορεί στους Γάλλους (και σε όλους μας τελικά…) να αρέσουν τα πολιτικά δράματα αλλά ακόμη και το πιο κακόγουστο δράμα χρειάζεται έναν πρωταγωνιστή της προκοπής.

Πού ‘ν’ τος;