Το τέλος της κυριαρχίας Μακρόν

Παρά τη δραματοποίηση του διακυβεύματος που έκανε τη μεγάλη διαφορά μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου γύρου των γαλλικών βουλευτικών εκλογών, η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών της χώρας που πριν από 233 χρόνια έκανε την επανάσταση με την οποία άλλαξε ο κόσμος και το νόημα της πολιτικής αναγορεύοντας τη Δημοκρατία σε οικουμενική αξία, επιβεβαίωσε και πάλι χθες με την αποχή της το εύρος και το βάθος της κρίσης εμπιστοσύνης που διέρχεται το αντιπροσωπευτικό σύστημα.

Το παράδοξο, ωστόσο, είναι ότι ενώ η αποχή οφείλεται στο γεγονός ότι ένα διαρκώς αυξανόμενο ποσοστό του εκλογικού σώματος δεν πιστεύει ότι με την ψήφο του μπορεί να αλλάξει κάτι στη ζωή του, η ίδια η πολιτική ζωή αλλάζει παράγοντας διαρκώς νέα φαινόμενα.

Πριν από πέντε μόλις χρόνια το νέο φαινόμενο ήταν ο Μακρόν που σάρωνε το παλιό πολιτικό σύστημα ανοίγοντας τον δρόμο στη ριζική ανασύνθεσή του.

Πέντε χρόνια αργότερα η ανασύνθεση  αυτή επιταχύνεται γεννώντας το φαινόμενο της βαλκανιοποίησης των πολιτικών δυνάμεων, της κατάρρευσης της πολιτικής κυριαρχίας του Μακρόν και της ρήξης των διαχωριστικών γραμμών που μέχρι τώρα χώριζαν τα άκρα.

Η βαλκανιοποίηση των πολιτικών δυνάμεων σημαίνει ουσιαστικά το τέλος της εποχής των παραδοσιακών κομμάτων και την απαρχή μιας μεταβατικής εποχής κατά την οποία οι πολιτικές ισορροπίες θα διαμορφώνονται από πολυτασικούς συνασπισμούς μεταβλητής εσωτερικής γεωμετρίας και αμφίβολης βιωσιμότητας. Εξού και το ζήτημα της διακυβέρνησης θα τίθεται εφεξής σε μια βάση πολύ διαφορετική αυτής που καθιστούσε μέχρι σήμερα την πολιτική σταθερότητα μια αυταξία που λειτουργούσε ως μηχανισμός αναπαραγωγής του δικομματισμού.

Η κατάρρευση της κυριαρχίας του Μακρόν, εκτός από τον σεισμό που προκαλεί, αποδεικνύει ότι η προτεραιότητα που ο τελευταίος επέμεινε να δίνει στην εξωτερική πολιτική και την ευρωπαϊκή ενοποίηση μάλλον πολλαπλασίαζε παρά καθησύχαζε τις αγωνίες των πολιτών για το μέλλον τους.

Αντιστρόφως τους έκανε να νιώθουν ότι ο Πρόεδρος τους ούτε ήθελε ούτε μπορούσε να τις μοιραστεί μαζί τους. Γι’ αυτό και αποφάσισαν να τον υποχρεώσουν να μοιραστεί τις εξουσίες του με αυτούς που ένιωσαν ότι ζουν πιο κοντά στη δική τους πραγματικότητα.

Η ρήξη των διαχωριστικών γραμμών που μέχρι σήμερα χώριζαν τα άκρα συνιστά τη μεγαλύτερη από τις εκπλήξεις που επεφύλασσε η χθεσινή κάλπη επιβεβαιώνοντας τους φόβους ότι η συγκρότηση ενός αντιμακρονικού μετώπου θα οδηγούσε την αποδαιμονοποιημένη Ακροδεξιά σε έναν νέο θρίαμβο.

Γιατί πέραν των υπολοίπων, το φαινόμενο της ανάδειξης της ευρωσκεπτικιστικής Εθνικής Συσπείρωσης σε ισότιμη, ισοδύναμη και, το κυριότερο, σε απολύτως νομιμοποιημένη κοινοβουλευτική δύναμη είναι το χαρακτηριστικότερο μιας πολιτικής κρίσης που μπορεί να εξελιχθεί σε καθεστωτική.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι από τη διαχείριση της επόμενης ημέρας των γαλλικών βουλευτικών εκλογών θα εξαρτηθεί αν μπορεί να αποφευχθεί ή όχι αυτό που ο Πρόεδρος Μακρόν κάλεσε χωρίς να εισακουστεί τους συμπατριώτες του να αποτρέψουν: να προστεθεί στην επικρατούσα διεθνή αταξία μια γαλλική ακυβερνησία.

Θα χρειαστεί τώρα μεγάλη μαεστρία και ακόμα περισσότερη φαντασία για να αποφευχθεί αυτός ο κίνδυνος.

Το καλό είναι ότι ίσως αυτό φέρει πιο γρήγορα τη φαντασία στην εξουσία.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι επικοινωνιολόγος, πολιτικός αναλυτής