Προσευχή {CR}

Ο Μακρόν αξίζει την προσευχή μας. Πριν από ενάμιση μήνα μάς έσωσε από τη Λεπέν. Τώρα μάλλον μας γλίτωσε από τον Μελανσόν.

Δεν ήταν θρίαμβος (κάθε άλλο…) αλλά μετράει για δύο στα δύο.

Οι κάλπες έβγαλαν ένα κατακερματισμένο κοινοβουλευτικό τοπίο, χωρίς απόλυτη πλειοψηφία, που θεωρητικά δεν τον εμποδίζει να κυβερνήσει, αφού παραμένει η ισχυρότερη δύναμη και δεν υπάρχει πλειοψηφία απέναντί του.

Για την ήττα της Λεπέν (που χθες είχε πάντως την καλύτερη κοινοβουλευτική επίδοση της ιστορίας της) να δεχτώ ότι έβαλε πλάτη πολύς κόσμος.

Αλλά για τον Μελανσόν; Εδώ αντιθέτως κόσμος και κοσμάκης βάλθηκε να πείσει ότι η Αριστερά είναι χρήσιμο πράγμα, ότι η εξασθένησή της έχει κάνει κακό στη δημοκρατία κι ότι η επανεμφάνισή της στη μορφή του «συνονθυλεύματος Μελανσόν» είναι επιθυμητή και ωφέλιμη.

Σχεδόν ολόκληρη η μιντιακή Γαλλία πάσχισε να στήσει μια αντιπολίτευση απέναντι στον Μακρόν – ακόμη κι η «Monde» θυμήθηκε τα παραπατήματά της, την εποχή που την είχε γοητεύσει ο… Πολ Ποτ!

Δεν έπεισαν. Φυσικά ο Μελανσόν δεν είναι Πολ Ποτ. Είναι όμως μια ανισόρροπη Αριστερά που όσο λιγότερο μας απασχολεί τόσο καλύτερα. Και για τη Γαλλία, και για την Ευρώπη, και για την Ελλάδα.

Εχουμε σοβαρότερα προβλήματα να ασχοληθούμε από τα «κίτρινα γιλέκα».

Αλλά για τα σοβαρότερα αυτά προβλήματα ούτε ο Μελανσόν, ούτε ολόκληρη η ταξική Αριστερά, ούτε η λαϊκή Δεξιά έχουν συνήθως να πουν κάτι πέρα από τη συνηθισμένη στερεότυπη φλυαρία.

Διότι η πραγματικότητα είναι πως σε έναν κόσμο όλο και πιο σύνθετο, η Αριστερά εκστρατεύει με τις παλιές απλοϊκές συνταγές της. Και στην αδυναμία κατανόησης του σύγχρονου κόσμου αντιτάσσει απλώς ως λύση την ενότητά της.

«Ημασταν πάντοτε παιχτάρες, μα δεν αλλάζαμε μπαλιές».

Ο σύγχρονος κόσμος όμως είναι ο ευρύτερος κόσμος του Μακρόν. Οχι της ιδεολογικής τσαλαβούτας.

Τι μένει; Μένουν δύο πραγματικά προβλήματα.

Πρώτον, η απομάκρυνση, ακόμη κι η αποξένωση, πολλών πολιτών από τη δημοκρατική πολιτική διαδικασία. Αυτό δείχνει το ύψος της αποχής και είναι σοβαρό.

Δεύτερον, η δυσκολία ή η αδυναμία των νεότερων ανθρώπων να βρουν τη θέση τους στον σύγχρονο κόσμο.

Η αναστατωμένη ψήφος τους στη Γαλλία ή την Ελλάδα δεν υποδηλώνει τόσο αμφισβήτηση, όσο απόγνωση, αβεβαιότητα και ανησυχία.

Υποδηλώνει τη συνειδητοποίηση ότι δεν θα ζήσουν τη ζωή των γονιών τους για την οποία οι γονείς τους τούς μεγάλωσαν.

Επί της ουσίας έχουν δίκιο. Αλλά μήπως αυτό είναι μια καλή ευκαιρία αντί να ψάχνουν εχθρούς να χτίσουν τη δική τους ζωή;