Οι άνθρωποι του Πούτιν {CR}

Ο πρόεδρος της Gazprom, Αλεξέι Μίλερ, σύμφωνα με τα ευρήματα δημοσιογραφικής έρευνας, «ζει στο ίσως πιο ακριβό σπίτι στη Ρωσία, αξίας 240 εκατομμυρίων δολαρίων». (Τώρα καταλαβαίνω το πραγματικό νόημα της υπόκλισης του Παναγιώτη Λαφαζάνη…) Εν πάση περιπτώσει, η εντός εισαγωγικών φράση, για το σπίτι του Μίλερ, σώζεται από το επίρρημα «ίσως». Δεν είναι, βέβαια, αυτό το ακριβότερο σπίτι στη Ρωσία! Το ακριβότερο είναι το εξοχικό του Πούτιν στα μαγευτικά παράλια της Μαύρης Θάλασσας – τα οποία, παρεμπιπτόντως, ο Τσόρτσιλ ονόμαζε «Ριβιέρα του Αδη».

Το αρχικό σχέδιο ήταν για ένα σχετικά μετρημένο σπίτι, γύρω στα 1.000 τ.μ., που όμως εξελίχθηκε σε ένα μεγαθήριο των 4.000 τ.μ, σε στυλ ιταλικού παλάτσο, με υπέροχους κήπους, με τρία ελικοδρόμια, ένα υπαίθριο αμφιθέατρο, μία μαρίνα και, φυσικά, με τις απαραίτητες πισίνες. (Αν αναρωτιέστε, γιατί «απαραίτητες» και όχι «απαραίτητη», η απάντηση είναι, για να μη γίνεται συνωστισμός. Ολοι έχουμε δει, άλλωστε, το μήκος των τραπεζιών στο γραφείο του και καταλαβαίνουμε ότι δεν του αρέσει ο συνωστισμός…) Κατά τις υπάρχουσες εκτιμήσεις, το κόστος κατασκευής του εξοχικού έφθασε το ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη την τεράστια προστιθέμενη αξία, που δίνει στο οίκημα το γεγονός ότι είναι του Πούτιν, ότι εκφράζει το γούστο και την αισθητική του δηλαδή, καταλαβαίνουμε ότι η αξία του ασφαλώς υπερβαίνει τα δύο δισ. δολάρια. Συνεπώς, πού πας ρε Καραμήτρο…

Επειτα, είναι και το ιδιοκτησιακό θέμα, λόγω του οποίου είναι μάλλον άτοπο να μιλούμε για «σπίτι του Μίλερ», με τη στενή έννοια. Δεν αμφισβητώ ότι το αφεντικό της Gazprom μένει εκεί μαζί με την οικογένειά του, αλλά αν έλθει σε σύγκρουση με τον Τσάρο είναι βέβαιο ότι το χάνει. Με την εύνοιά του απέκτησε το συγκεκριμένο σπίτι και με την άδειά του το κατέχει, ως στέλεχος μιας ομάδας πρώην αξιωματικών της KGB (η σημερινή FSB), η οποία κατόρθωσε να γίνει το σύστημα – περιττεύει δε να πούμε ποιος κάθεται στην κορυφή της.

Μην ξεχνάμε, επίσης, ότι ο Πούτιν είναι εξαιρετικά εύθικτος (για να μην πω κομπλεξικός) με την προέλευσή του και σχεδόν ψυχωσικός με θέματα τάξης, ιεραρχίας και θέσης. Εδώ είναι πολύ διαφωτιστική η περίπτωση του Ιγκορ Σέτσιν, προέδρου του κρατικού πετρελαϊκού κολοσσού της Rosneft και βασικού στελέχους της ομάδας, που συνιστά το σύστημα στη Ρωσία του Πούτιν. Στο εξαιρετικό βιβλίο της, «Putin’s People», που εκδόθηκε το 2020, η βρετανή δημοσιογράφος Κάθριν Μπέλτον περιγράφει τον Σέτσιν ως μεταφορέα της τσάντας του Πούτιν, στο αρχικό στάδιο της γνωριμίας τους, ο οποίος εξελίχθηκε σε θυρωρό του πολιτικού γραφείου του, καθώς ο Πούτιν σκαρφάλωνε διακριτικά την πολιτική κλίμακα, μέχρι να φθάσει να είναι σήμερα ένας από τους κορυφαίους επιχειρηματίες της χώρας – διαχειριστής, στην πραγματικότητα, μέρους των ενεργειακών πηγών της χώρας του, για λογαριασμό του καθεστώτος, που είναι προσωποπαγές.

Οταν στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο Πούτιν μετακόμισε στη Μόσχα, ο Σέτσιν τον ακολούθησε σαν πιστό σκυλί, όμως η σχέση τους διαταράχθηκε περιστασιακά, εξαιτίας τριάντα ενός τετραγωνικών μέτρων. Και στους δύο είχαν δοθεί από το Κρεμλίνο διαμερίσματα στο κέντρο της πόλης και ο Πούτιν, ως αρχαιότερος και ανώτερος του Σέτσιν, περίμενε ότι το δικό του θα ήταν μεγαλύτερο. Οταν ο υφιστάμενός του κάλεσε κόσμο στο καινούργιο σπίτι του, ξενάγησε τον Πούτιν, ο οποίος τον ρώτησε ποιο είναι το εμβαδόν του διαμερίσματος. Οταν ο Σέτσιν του απάντησε ότι είναι 317 τ.μ., ο Πούτιν πάγωσε και του είπε: «Το δικό μου είναι μόνο 286 τ.μ.». Δεν του μίλησε καθόλου το υπόλοιπο βράδυ, ούτε καν τον κοίταξε, και για μεγάλο διάστημα του κρατούσε μούτρα. Οπως το θέτει ένας ανώνυμος αξιωματούχος στη συγγραφέα του βιβλίου: «Ο Πούτιν έχει ένα πρόβλημα με τη ζήλια…». Επανερχόμενος, λοιπόν, στο ζήτημα της πολυτελούς κατοικίας του και απευθυνόμενος ξανά στον κ. Μίλερ, θα το επαναλάβω, λίγο πιο γλυκά τούτη τη φορά: Πού πας, παιδάκι μου, Καραμήτρο;

Το σημείωμα αυτό το ξεκίνησα με την πρόθεση να είναι μια ικανοποιητική παρουσίαση του – επαναλαμβάνω – εξαιρετικού βιβλίου της Κ. Μπέλτον, το οποίο διάβασα την εβδομάδα της άδειάς μου. Προφανώς, δεν τα κατάφερα και θα χρειαστεί να επανέλθω αύριο, διότι μια τόσο λεπτομερής και εις βάθος εξιστόρηση της προέλευσης, της εξέλιξης και της παγίωσης του συστήματος που κυβερνά σήμερα τη Ρωσία δεν έχει εκδοθεί ποτέ άλλοτε· και θα είναι κρίμα αν δεν μεταφρασθεί και στα ελληνικά.