Η τιμή του σανού

Ακόμα κι αν δεν έχει οριστεί ημερομηνία εκλογών βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο κι αυτό το καταλαβαίνεις από το γεγονός ότι σε θυμούνται όλο και περισσότεροι υποψήφιοι βουλευτές. Είναι ενδιαφέρον ότι πολλοί έχουν αρχίσει να τρέχουν για να μαζέψουν σταυρούς χωρίς ακόμα να έχουν βγει οι λίστες και χωρίς καν να είναι εκλεγμένοι βουλευτές. Οπως και να ‘χει σε κάθε καλό υποψήφιο δίνω δύο συμβουλές: να θυμάται σε ποια χώρα ζει και τι πιστεύει ο μέσος Ελληνας για αυτόν και το κόμμα του. Αν θυμάται το πρώτο μπορεί να βρει τον δικό του τρόπο να απευθυνθεί στον κόσμο που επιθυμεί να τον ψηφίσει. Αν ξέρει το δεύτερο μπορεί να προσαρμόσει τη συμπεριφορά του και να αποφύγει κακοτοπιές.

Μου κάνανε εντύπωση τελευταία δυο αντιδράσεις υπουργών Οικονομικών – του τωρινού και του πρώην. Την προηγούμενη εβδομάδα ο υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας πανηγύριζε για «το τέλος της μνημονιακής εποπτείας» γιατί υπήρξε μια έκθεση της Κομισιόν που επιτρέπει αισιοδοξία. Την ίδια εβδομάδα ο πρώην υπουργός Οικονομικών υκλείδης Τσακαλώτος δήλωσε ότι «πιο εύκολα θα τα ξαναβρούν ο Τζόνι Ντεπ και η Αμπερ Χερντ παρά η ΝΔ με τη μεσαία τάξη». Ο Σταϊκούρας δίνει την εντύπωση ώρες ώρες πως βυθισμένος στην ομορφιά των αριθμών δεν ξέρει ότι όποιος επιστρέφει από σουπερμάρκετ δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το πότε θα τελειώσει η μνημονιακή εποπτεία: αυτό που τον καίει είναι η τρομακτική ακρίβεια και μάλιστα στα ήδη πρώτης ανάγκης. Ο δε Τσακαλώτος μάλλον πιστεύει ότι στο μυαλό όλων είναι ένας χαρισματικός χιουμορίστας, του οποίου τις ατάκες περιμένουμε: ας του εξηγήσει κάποιος ότι για τη μεσαία τάξη ειδικά, είναι ο μεγαλύτερος φορομπήχτης υπουργός Οικονομικών της νεότερης ιστορίας και πως αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί δημοκοπικά να πάρει τα πάνω του αυτό οφείλεται στον τρόμο που προκαλεί στη μεσαία τάξη η πιθανότητα να γίνει πάλι αυτός υπουργός Οικονομικών. Την περίφημη πολιτική του «με ταξικό πρόσημο» όσοι την πλήρωσαν δεν την ξέχασαν.

Θα ζήσουμε μια προεκλογική περίοδο με ατάκες, εξυπναδούλες, δηλητηριώδη σχόλια, καβγάδες, πόλωση. Διότι ο πολιτικός μας κόσμος μοιάζει να ζει σε άλλη χώρα κι εμφανίζεται στην Ελλάδα προεκλογικά για να παίξει σε κάποιο σόου. Αλλά και γιατί η αμηχανία όλων των κομμάτων να προετοιμάσουν τον κόσμο για αυτό που μπορεί να γίνει τον επόμενο χειμώνα (ειδικά έτσι και συνεχιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία) είναι τεράστια: αν κάποτε ο Αλέξης Τσίπρας μπορούσε να κερδίζει ψήφους δηλώνοντας πως θα καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο, τώρα ούτε αυτός δεν τολμά να πει ότι θα καταργήσει με τρόπο ανάλογο τον πόλεμο, που εκτινάσσει το κόστος ζωής στα ουράνια. Οι πολιτευτές, τρομαγμένοι από την πιθανότητα να προετοιμάσουν τον κόσμο για πιθανά δυσάρεστα, θα πουλήσουν προεκλογικά αισιοδοξία και πόλωση, καβγάδες και εξυπνάδες ελπίζοντας πως «ο κόσμος τέτοια θέλει». Δεν αμφιβάλλω πως υπάρχει κι αυτός ο κόσμος, πλην όμως υπάρχει και κόσμος που ενδιαφέρεται για την τιμή της βενζίνης, για το πόσο θα κοστίζει τον χειμώνα το φυσικό αέριο, για το πώς δεν θα υπάρξει κρίση επισιτιστική, όταν το ουκρανικό σιτάρι καίγεται και οι ζωοτροφές γίνονται είδος πολυτελείας.

Αυτό το τελευταίο βέβαια έχει και μια αισιόδοξη επίπτωση: τουλάχιστον σε αυτές τις εκλογές δύσκολα κάποιοι θα πουλήσουν σανό…