«Η Βουδαπέστη ξυπνά όμορφες αναμνήσεις»

Είναι αναμφίβολα η Madam Butterfly της ελληνικής κολύμβησης, καθώς η Αννα Ντουντουνάκη είναι η πρώτη και μοναδική ακόμα ελληνίδα αθλήτρια του υγρού στοιχείου που έχει κατακτήσει χρυσό μετάλλιο σε κορυφαία διοργάνωση.

Και αυτό ήταν πέρυσι, στην Duna Arena της Βουδαπέστης, που φόρεσε στον λαιμό της το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα πεταλούδα (με πανελλήνιο ρεκόρ 57.37).

Εκεί επιστρέφει τώρα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και όπως εξομολογείται στα «ΝΕΑ».

«Είναι μια πισίνα στην οποία έχω πολύ καλές αναμνήσεις και ο συνδυασμός με το γεγονός της καλής προετοιμασίας είναι ό,τι καλύτερο. Απλά, χρόνια τώρα, ποτέ δεν λέω ή δεν υπόσχομαι κάτι πριν από τους αγώνες. Κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε με τον προπονητή μου, είμαι καλά και αυτό που θέλω, επειδή είναι μεταβατική χρονιά μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, είναι να κάνω ατομικά ρεκόρ στα αγωνίσματά μου» λέει η χανιώτισσα πρωταθλήτρια που από την ανείπωτη χαρά του Ευρωπαϊκού πέρυσι δύο μήνες μετά έζησε το μεγάλο θρίλερ στο Τόκιο.

Η μεγάλη ευκαιρία
Ως σύγχρονη… Madam Butterfly (πρωταγωνίστρια στην επική όπερα του Τζιάκομο Πουτσίνι είναι μια νεαρή Γιαπωνέζα που ζει το δικό της δράμα με τον ανεκπλήρωτο έρωτα) όπου άγγιξε τον τελικό στα 100 μέτρα πεταλούδα και τον έχασε για μόλις 6 εκατοστά του δευτερολέπτου συγκλονίζοντας με το αυθόρμητο ξέσπασμά της στην κάμερα αμέσως μετά.

«Ναι, αυτό συνέβη γιατί για μένα ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό το Τόκιο. Διότι στο μυαλό μου το είχα ως τελευταία κούρσα πριν από την αποχώρηση. Ο μεγάλος στόχος για να κλείσω την καριέρα μου. Είχα δουλέψει πολύ σκληρά και για αυτό το είχα πιο έντονα στο μυαλό μου και είπα ότι ήταν η κούρσα της ζωής μου» λέει η Αννα Ντουντουνάκη που ευτυχώς το ξανασκέφτηκε:

«Με συναρπάζει να δοκιμάσω άλλη μια φορά στο Παρίσι, πιστεύω ότι έχω περιθώρια βελτίωσης και το ότι είναι λιγότερο από τετραετία ήταν σημαντικός παράγοντας για να αλλάξω απόφαση!

Ναι ήμουν έτοιμη να σταματήσω τον υψηλού επιπέδου πρωταθλητισμό, να αξιοποιήσω τις σπουδές μου και να δω πώς είναι και η εργασία.

Ομως έφτασα τόσο κοντά σε έναν τελικό Ολυμπιακών Αγώνων και αυτό με έκανε να αναθεωρήσω και να πιστέψω ότι θα είναι λάθος τελικά να σταματήσω. Σαφώς δεν ένιωθα έτοιμη να πω τέλος» παραδέχεται η πτυχιούχος της Νομικής με μεταπτυχιακό στο Λονδίνο. Με σπουδές παράλληλα στην ΑΣΟΕΕ, Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων όντας υποψήφια για διδακτορικό πάνω στο Αθλητικό Δίκαιο και στα Ανθρώπινα Δικαιώματα!

Ισορροπία
Που περιμένει και τη στιγμή που θα κολυμπάει πλέον πιο χαλαρά στις διακοπές…

«Το νιώθω έντονα κάποιες φορές, γιατί η χρονιά μας τελείωνε αρχές Αυγούστου και εφέτος θα φτάσει μέχρι τέλος του ίδιου μήνα. Οσο και αν αγαπάω αυτό που κάνω δεν θέλω να χάνω την ισορροπία. Ναι ο Σεπτέμβριος είναι ωραίος μήνας, αλλά ωραίος είναι ο μήνας που μπορείς να τον μοιραστείς με τους δικούς σου ανθρώπους.

Ομως βιώνω και ζω πράγματα και συναισθήματα πολύ ξεχωριστά στον πρωταθλητισμό και μου αρέσει αυτό έστω αν στερούμαι κάποιες φορές τις διακοπές».

Παραδέχεται ότι πλέον: «Δεν πιστεύω στη δικαιολογία του κορωνοϊού, αυτό ήταν το 2020 και το 2021 τώρα το ότι έχουμε τόσους αγώνες είναι μάλλον κακός προγραμματισμός των υπευθύνων».

Η αρχή στη Γλασκώβη
Βάζει ψηλά τον πήχη γιατί «πρώτα απ’ όλα έχω εγώ απαιτήσεις από τον εαυτό μου και είναι κάποιος συνδυασμός πραγμάτων που έχω πετύχει και με κάνουν να το πιστεύω αυτό. Ολα ξεκίνησαν από το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό της Γλασκώβης (2019) και από εκεί άρχισα να πιστεύω ότι μπορώ να πετύχω πράγματα».

Θα ήθελε καλύτερες συνθήκες προετοιμασίας στην Ελλάδα, ενώ θεωρεί εαυτόν τυχερή για τη συνύπαρξη την τελευταία πενταετία με τον προπονητή της Τάσο Καράμπελα (αλλά και τον γυμναστή συνεργάτη του, Λάζαρο Αβίντογλου): «Είναι από τα σημαντικότερα για να αγαπάς αυτό που κάνεις. Ο κύριος Τάσος (Καράμπελας) με έχει βοηθήσει πάρα πολύ και είμαι τυχερή. Είμαστε μαζί πέντε χρόνια και μόνο ανοδική είναι η πορεία μου. Είναι πολύ καλός τόσο σαν προπονητής όσο και σαν άνθρωπος, ενώ από τα πιο σημαντικά πράγματα είναι ότι έχει την ικανότητα να με καταλαβαίνει. Τη διάθεσή μου, τα άγχη μου, τις φοβίες μου και αυτό μας κάνει καλύτερη την προπόνηση.

Επίσης, θεωρώ κομβικό το ότι έχω πολύ καλούς συναθλητές που κολυμπάμε κάθε μέρα μαζί και νιώθω τυχερή για αυτό. Πολύ σημαντικό να είναι φίλοι σου και να αλληλοβοηθιέστε».

Η οικογένεια είναι στα σχέδιά της και για αυτό «είχα σκεφτεί και ένα ενδεχόμενο φινάλε στο Τόκιο. Θέλει μια προετοιμασία και μια σταθερότητα για να κάνεις αυτό το βήμα, ιδιαίτερα οι γυναίκες περισσότερο. Θαυμάζω πάντως και αυτές που επιστρέφουν στον αθλητισμό μετά από τη γέννα, είναι αξιοθαύμαστο αν και στην κολύμβηση είναι πολύ δύσκολο».