ΝΟΝ PAPER

Ενας κόσμος χωριστά

Λέμε και γράφουμε συχνά για την αβάσταχτη ελαφρότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, για το πώς διογκώνεται το ασήμαντο, πώς θολώνει το σημαντικό ή πώς παραποιείται το αληθινό μέσα σε αυτήν την εικονική διαδικτυακή κοινότητα. Κάτι που δεν νομίζω ότι γίνεται – όχι πάντα τουλάχιστον – εκ του πονηρού. Απλώς, όλα εκεί διαμορφώνονται έτσι ώστε να μπορούν να περάσουν τον πήχη της κοινής πρόσληψης. Να γίνουν δηλαδή αντιληπτά και κατανοητά απ’ όλους και να αναμοχλεύσουν το κοινό αίσθημα.

Υπάρχουν όμως και κάποια στιγμιότυπα, κάποιες εικόνες που δεν χρειάζεται να περάσουν από κανένα φίλτρο για να προκαλέσουν την αντίδραση του «μέσου χρήστη». Εχουν τη δύναμη της αλήθειας τους, μίας αλήθειας που κάνει γκελ πάνω στην κοινή συνείδηση. Ενα τέτοιο στιγμιότυπο ήταν κι αυτό από τα εγκαίνια αθλητικών εγκαταστάσεων στην παραλία Καρτερού, στο Ηράκλειο της Κρήτης που αναρτήθηκε προχθές το απόγευμα στα σόσιαλ μίντια. Επίσημοι καλεσμένοι οι πολιτικές, δημοτικές και θρησκευτικές αρχές του τόπου αλλά και ο πρόεδρος της Παραολυμπιακής Επιτροπής Γιώργος Καπελλάκης. Μέχρι εδώ όλα καλά.

Οι φωτογραφίες όμως καταδεικνύουν μια πραγματικότητα και μια αντίληψη που δεν θα έπρεπε να υφίσταται σε σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα. Στον χώρο έχει στηθεί μια εξέδρα για τους επισήμους. Ιερείς (πέντε μέτρησα), τοπικούς άρχοντες, τον υφυπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη. Μόνο που δεν υπήρξε πρόβλεψη για τον Καπελλάκη. Κανείς δεν σκέφτηκε δηλαδή το πώς αυτός ο άνθρωπος θα ανεβεί με το αμαξίδιό του στην εξέδρα εφόσον δεν υπάρχει ράμπα. Κι έτσι είδαμε την εξέδρα γεμάτη και τον παραολυμπιονίκη μόνο του, κάτω από αυτήν.

Είναι μια εικόνα που πληγώνει, που πονάει διότι προκαλεί έναν σωρό τραυματικούς συνειρμούς. Εκφράσεις περί «φτωχού συγγενούς» ή «όλοι μαζί και ο ψωριάρης χώρια». Αποτυπώνει με έναν πολύ άμεσο τρόπο την απουσία της συμπερίληψης. Και, προσωπικά, μου φέρνει στον νου εικόνες από τα παιδικά μου χρόνια, στο χωριό του πατέρα μου, με κάποια μαυροφορεμένα και ξυπόλητα παιδιά που κάθονταν σιωπηλά, παράμερα από εμάς τα πρωτευουσιανάκια. Η εικόνα των «παράμερα» ανθρώπων, αυτή η εικαστική – ας την πούμε – αποτύπωση του αποκλεισμού είναι πολύ πιο δυνατή από θεωρίες και σύγχρονες επιταγές.

Ο υφυπουργός παραδέχθηκε ότι ήταν λάθος και, στον λογαριασμό του στο Facebook, δεσμεύτηκε ότι δεν θα ξανασυμβεί. Ο ίδιος ο Γιώργος Καπελλάκης τον ευχαρίστησε δημόσια για όσα έχουν γίνει επί των ημερών του για τα άτομα με αναπηρία. Ομως αυτό που λέμε κοινωνική αντίληψη δεν αποτυπώνεται σε υπουργικές εξαγγελίες και αποφάσεις. Εχει να κάνει με αντανακλαστικά και αυτοματισμούς. Οπως, ας πούμε, θεωρείται αυτονόητο πως, όταν στήνεις μια εξέδρα, βάζεις και δύο σκαλιά, να είναι εξίσου αυτονόητο ότι θα βάλεις και μια ράμπα. Και αν, τέλος πάντων, δεν υπάρχει ράμπα όπως στην προκειμένη περίπτωση, να σηκώσουν δυο – τρεις λεβέντες στα χέρια το αμαξίδιο με τον Καπελλάκη και να το ανεβάσουν στην εξέδρα. Χωρίς να θεωρείται μάλιστα ότι έκαναν κάτι ηρωικό ή σημαντικό.

Ποιος είναι ο Γιώργος Καπελλάκης

Ο παραολυμπιονίκης Γιώργος Καπελλάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1973. Ενα ατύχημα κατά τη διάρκεια κατάδυσης τού προκάλεσε τετραπληγία που τον καθήλωσε σε αναπηρικό αμαξίδιο. Με την κολύμβηση άρχισε να ασχολείται μετά το ατύχημά του και η πρώτη του διάκριση ήταν το 2004, στους Παραολυμπιακούς της Αθήνας, όταν κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στα 50 μέτρα ύπτιο. Το 2007 στη Διεθνή Αθλητική Συνάντηση Στίβου και Κολύμβησης στο Ρίο ντε Ζανέιρο, πήρε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ελεύθερο. Ενώ στους Παραολυμπιακούς στο Πεκίνο το 2008 κατέκτησε τέσσερα μετάλλια. Χρυσό στα 50 μέτρα ελεύθερο, ασημένιο στα 100 μέτρα ελεύθερο και χάλκινο στα 200 και 50 μέτρα ύπτιο.Τον επόμενο χρόνο ψηφίστηκε από τους έλληνες αθλητικούς συντάκτες ως κορυφαίος αθλητής με αναπηρία και από τον περασμένο Νοέμβριο είναι πρόεδρος της Παραολυμπιακής Επιτροπής.