Μεγαλοψυχία

Μεγαλοψυχία

«Εστι δίκης, οφθαλμός», που έλεγε (δεν ξέρω γιατί, αλλά το έλεγε) ο ποιητής Μένανδρος, και κάπως έτσι ο Νίκος Παππάς παραπέμπεται στο Ειδικό Δικαστήριο, προκειμένου να είναι ο πρώτος που θα δικαστεί για ένα εκ των τόσων ανομημάτων που διαπράχθηκαν επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ο πρώτος. Θα ακολουθήσουν άλλοι; Σίγουρα ένας, ο Παπαγγελόπουλος (έπειτα από την εισαγγελική, χθεσινή, πρόταση) και σχεδόν μετά βεβαιότητος, νομίζω, ουδείς άλλος.

Γιατί ποτέ ο Κυριάκος, ο πρόεδρος Κυριάκος, δεν είδε σοβαρά την πρόταση να διερευνηθεί στο σύνολό της η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, και ειδικότερα εκείνο το σκέλος της διακυβέρνησης το οποίο αφορούσε την εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος με τη χρήση των δομών της πολιτείας.

Εκανε τον μεγαλόψυχο, τον υπεράνω, τον δεν ασχολούμαι με το παρελθόν, παρότι θύμα και ο ίδιος αυτών των μεθόδων. Και δεν κατάλαβε ότι η διερεύνηση αυτής της πτυχής του καθεστώτος που είχε εγκαταστήσει ο «Λεγάμενος» και οι συν αυτώ θα ήταν δύναμη αποτροπής της δημοκρατίας για κάθε μελλοντική ανομία που θα σκεφτόταν να διαπράξει κάποιος.

Τώρα, ο πρόεδρος Κυριάκος βρίσκεται καθημερινά αντιμέτωπος με μια καταγγελία του ΣΥΡΙΖΑ, που σήκωσε κεφάλι και τον απειλεί ευθέως, και προσωπικά. Χθεσινός απειλών, ο γνωστός Πολάκης, για τα κόκκινα δάνεια, και έπεται συνέχεια. Γιατί συνέχεια θα υπάρξει…

Καθεστώς

Τι έκανε λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ; Αποτυπώνεται απολύτως στην εισαγγελική πρόταση της κυρίας Αλεβιζοπούλου, η οποία διερεύνησε τη σκευωρία κατά δέκα πολιτικών προσωπικοτήτων της αντιπολίτευσης, με αφορμή το σκάνδαλο, το υπαρκτό, θα επαναλάβω, σκάνδαλο, της Novartis. Διότι η εισαγγελέας δεν στέκεται μόνο σε αυτό, αλλά αποκαλύπτει με την ανάκρισή της ότι ο Παπαγγελόπουλος δεν έκανε τίποτε άλλο, ως υπουργός, από το πώς να ενοχοποιήσει αθώους ανθρώπους, επειδή με τον έναν ή τον άλλο τρόπο δεν υπάκουαν στο σύστημα ΣΥΡΙΖΑ ή γιατί έπρεπε να βγουν από τη μέση ως εμπόδια στα σχέδιά του.

Μία των παραπομπών του αφορά εμένα – κατά το πόρισμα. Οπως περιγράφεται, ο Παπαγγελόπουλος δεν ήθελε απλώς να με βγάλει από τη μέση. Επεδίωξε να με «στήσει» με κατασκευασμένα στοιχεία, ώστε να με στείλει φυλακή, ακυρώνοντάς με επαγγελματικά, πολιτικά, ηθικά, κοινωνικά, οικονομικά, οικογενειακά.

Γράφει το πόρισμα:

«Παρενέβη (ο Παπαγγελόπουλος) στο έργο τού τότε Οικονομικού Εισαγγελέα Παναγιώτη Αθανασίου: Κατά το πρώτο τρίμηνο του 2016 ο εισαγγελέας Αθανασίου επισκέφθηκε τον κατηγορούμενο στο γραφείο του στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Ο κατηγορούμενος τον ρώτησε αν διεξάγει έλεγχο σε βάρος του δημοσιογράφου Γιώργου Παπαχρήστου και παρότι ο εν λόγω εισαγγελέας τού απάντησε ότι δεν είχε κανένα στοιχείο εναντίον του, ο κατηγορούμενος του ζήτησε να κοιτάξει “να φτιάξει κάτι”, υπονοώντας φυσικά να κατασκευάσει στοιχεία σε βάρος του δημοσιογράφου, παρότι τέτοια στοιχεία δεν υπήρχαν. Στην πράξη του προέβη έχοντας σκοπό να βλάψει τον δημοσιογράφο Παπαχρήστο καθιστώντας τον υπαίτιο τέλεσης αξιοποίνων πράξεων με κατασκευασμένα στοιχεία»!!

Αναρωτιέμαι μόνο τι διαφορά είχε το καθεστώς του ΣΥΡΙΖΑ με ό,τι συμβαίνει στο Μεντεγίν της Κολομβίας ή στη Σιναλόα του Μεξικού. Εκτός φυσικά από τις σφαίρες…

Εργο ΣΥΡΙΖΑ

Και έρχομαι τώρα στο προκείμενο, το οποίο είναι ίσως η σοβαρότερη πτυχή αυτής της υπόθεσης. Γιατί το έκανε αυτό ο Παπαγγελόπουλος; Γιατί κάλεσε έναν εισαγγελέα, κι όχι όποιον κι όποιον, τον εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος, και τον πίεσε (και όχι μία φορά!) να μου κατασκευάσει στοιχεία και να με εξοντώσει; Από δική του πρωτοβουλία ή κατόπιν εντολών; Αν ήταν εντολές, και ΠΟΙΑΝΟΥ, μόνο εκείνος το γνωρίζει και μόνο εκείνος μπορεί να το αποκαλύψει ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου, σε κάποια κρίση ειλικρίνειας φαντάζομαι (αν μπορεί ποτέ αυτός ο τύπος να αισθανθεί ειλικρινής!).

Δική του πρωτοβουλία, γιατί; Αφήνω κατά μέρος ότι ο ύπουλος μου το έπαιζε φίλος και στέκομαι σε αυτή καθαυτήν την πράξη του: έπειτα από ώριμη σκέψη καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ήθελε να προσφέρει την κεφαλή μου ως Σαλώμη με τα επτά πέπλα στον «Ηγέτη». Αλλο τίποτε δεν μπορώ να σκεφτώ. Ημουν (και είμαι, δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ…) η πιο ενοχλητική φωνή για το αφεντικό του και θέλησε να με τελειώσει – να με φιμώσει διαμιάς. Και διά παντός.

Ενα ακόμη έργο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό. Ναι, του ίδιου ΣΥΡΙΖΑ που σήμερα κόπτεται για την ελευθερία του Τύπου και διοργανώνει event με τον Κούλογλου και τον Αρβανίτη στις Βρυξέλλες, αλλά εκείνη την εποχή οι συγκεκριμένοι, αν και δημοσιογράφοι, έκαναν το λεγόμενο «τουμπεκί» ψιλοκομμένο. Πολύ απλά γιατί ήταν ο Παπαχρήστος αυτός που θα «στηνόταν» α λα Κολομβία, ο Παπαχρήστος που δεν κάνει υποκλίσεις και δεν ξεσκονίζει τον αρχηγό…

Τι ντροπή…

Ανακούφιση

Ο Νίκος ο Παππάς λοιπόν, όπως προαναφέρω, θα καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου (αν καθίσει δηλαδή και δεν στείλει κι αυτός τον Μαντζουράνη του να τον υποστηρίξει…) για ένα πλημμεληματάκι της κατηγορίας οκτώ μήνες με αναστολή (και πολύ λέω). Αποκαλείται παράβαση καθήκοντος και συνίσταται στο γεγονός ότι είχε οργανώσει το σχέδιο χρηματοδότησης του επιχειρηματία Χρήστου Καλογρίτσα, προκειμένου ο δεύτερος να αποκτήσει τηλεοπτικό σταθμό πανελλαδικής εμβέλειας και μέσω αυτού να έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ το δικό του αποκλειστικό κανάλι, να υμνεί τον «Λεγάμενο», όπως συμβαίνει, ας πούμε, με άλλους λαοφιλείς ηγέτες του κόσμου – από τον γείτονα Ερντογάν μέχρι τον Κιμ Γιονγκ Ουν.

Το 2016 έγιναν αυτά τα ωραία, τα θυμόμαστε όλοι, δεν χρειάζεται να επαναλάβω τίποτε, διότι κουράζουν και δεν είναι αυτός ο στόχος μου. Το μόνο που έχω να πω, για να καθησυχάσω μερικούς εκ των αγωνιώντων αναγνωστών μου, είναι ότι, όχι, ακόμη και αν καταδικαστεί ο Νίκος ο Παππάς, αυτός ο λεβέντης κουμανταδόρος του «Λεγάμενου» που τώρα είναι λιγάκι στην απέξω, ΔΕΝ θα πάει φυλακή. Η ολιγόμηνη ποινή φυλάκισης που ενδεχομένως του επιβληθεί (αν, ξαναλέω, αν καταδικαστεί) είναι εξαγοράσιμη.

Εντάξει, τον άκουσα τον στεναγμό ανακούφισης – ως εδώ έφτασε…

Δικαιοσύνη

Μια παράμετρος στην όλη υπόθεση αφορά και εδώ το πώς κινήθηκε η Δικαιοσύνη. Και συγκεκριμένα η ανακρίτρια της υπόθεσης, η κυρία Αδηλίνη. Που έδειξε να μην καταλαβαίνει από νομικά και νομικίστικα τερτίπια της πλευράς του Παππά και αφού ολοκλήρωσε την ανάκριση τον περασμένο Απρίλιο (κλήθηκα και εγώ να καταθέσω, μπορώ σήμερα να το αποκαλύψω…), έστειλε τον φάκελο στο Δικαστικό Συμβούλιο για τα περαιτέρω. Αυτό δεν άρεσε και πολύ στους συριζαίους. Περιμένει κάτι καλύτερο από την ανακρίτρια και το Δικαστικό Συμβούλιο. Λ.χ. να καθυστερήσουν.

Διέγνωσα την απογοήτευσή τους στις αναφορές των μέσων ενημέρωσης που τους στηρίζουν. Καταλογίζουν (!!) στη «συνήθως αργή» Δικαιοσύνη «αστραπιαία αντανακλαστικά»!

Απλά υπέροχοι. Δεν έχω κάτι άλλο να πω.

Συμφέρον

Και εκεί, που λέτε, κατά μεσημεράκι που μηρύκαζαν την ανοησία περί των αστραπιαίων αντανακλαστικών της Δικαιοσύνης, ήρθε φρέσκια και λαχταριστή η είδηση για την πρόταση της ανακρίτριας κυρίας Μετσοβίτου στην υπόθεση της σκευωρίας με αφορμή το σκάνδαλο της Novartis. Η πρότασή της για παραπομπή στο Δικαστικό Συμβούλιο του Παπαγγελόπουλου και των τριών εισαγγελέων που χειρίστηκαν το σκέλος της σκευωρίας, κατέρριψε και κάθε άλλο ισχυρισμό περί στημένης δίωξης κατά δημοσιογράφων, εκδοτών κ.λπ. Εδώ η Δικαιοσύνη ενήργησε προφανώς αμερόληπτα, αντικειμενικά, στους σωστούς χρόνους και χωρίς καμία κυβερνητική παρέμβαση.

Γιατί έτσι συμβαίνει με τη Δικαιοσύνη. Οταν μας συμφέρουν αυτά που κάνει ή αποφασίζει, όλα καλά. Οταν δεν μας συμφέρουν, προφανώς δεν ισχύει τίποτε από τα προηγούμενα. Με δυο παραπομπές υπουργών του, μια κατευθείαν Ειδικό Δικαστήριο (του Παππά) και μια αναμενόμενη (του Παπαγγελόπουλου), ο ΣΥΡΙΖΑ κλαψούριζε χθες εγκαλώντας την κυβέρνηση ότι «εργαλειοποιεί τη Δικαιοσύνη» για πολιτικούς λόγους! Αντί να πει, μπράβο, να αποφασίσει η Δικαιοσύνη περί των κατηγοριών που αντιμετωπίζουν…

Τι να λέμε τώρα. Είναι μια ιστορία που έρχεται από πολύ μακριά και δυστυχώς θα συνεχιστεί…