Δύο μέτρα {LF}και δύο σταθμά

«Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις ανησυχίες για την ασφάλεια όλων των συμμάχων. Στόχος είναι να αντιμετωπιστούν οι αντιρρήσεις της Τουρκίας σχετικά με την ένταξη στο ΝΑΤΟ και η Σουηδία με τη Φινλανδία να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ το συντομότερο δυνατό […] Χαιρετίζω το γεγονός ότι η Σουηδία άρχισε ήδη να αλλάζει τη νομοθεσία της κατά της τρομοκρατίας». Αυτά είπε ο γ.γ. του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ προχθές στη Σουηδία, όπου βρέθηκε για να συζητήσει την εξέλιξη της υποψηφιότητας ένταξης της χώρας στη Συμμαχία.

Την ίδια στιγμή, όμως, ο Στόλτενμπεργκ έλαβε θέση και στα ελληνοτουρκικά, όπου «ξέχασε» εντελώς τις πιο πάνω «ανησυχίες όλων των συμμάχων»: μιλώντας στο ΑΠΕ αναφέρθηκε σε «διαφωνίες μεταξύ χωρών» και ζήτησε από την Ελλάδα και την Τουρκία να προσέλθουν σε διάλογο για να «τα βρουν» και να αποφύγουν ατυχήματα. Επλεξε μεν το εγκώμιο της Ελλάδας (και της Τουρκίας ασφαλώς) ως συμμάχων, αλλά όταν το θέμα έφτασε στην ουσία, ήταν σαφής: «Προτρέπουμε την Ελλάδα και την Τουρκία να λύσουν τις διαφορές τους στο Αιγαίο με πνεύμα εμπιστοσύνης και συμμαχικής αλληλεγγύης. Αυτό σημαίνει αυτοσυγκράτηση, μετριοπάθεια και αποχή από κάθε ενέργεια ή ρητορική που θα μπορούσε να κλιμακώσει την κατάσταση. Σε μια εποχή που ο πόλεμος του Πούτιν κατά της Ουκρανίας έχει διαλύσει την ειρήνη στην Ευρώπη, είναι ακόμη πιο σημαντικό για τους συμμάχους να είναι ενωμένοι».

Ουσιαστικά, ο Στόλτενμπεργκ, αν και καταδικάζει τον επεκτατικό αναθεωρητισμό της Ρωσίας, την ίδια στιγμή εμμέσως αποδέχεται, ενισχύει και επιβραβεύει εκείνον της Τουρκίας. Πρόκειται για μια στάση δύο μέτρων και δύο σταθμών, η οποία δεν μπορεί να εκπορεύεται από το κέντρο της Συμμαχίας. Ο γ.γ. κάνει ό,τι μπορεί και δεν μπορεί για να ικανοποιήσει την Αγκυρα. Ομως, ακόμα και έτσι, είναι καλύτερα να σωπαίνει. Δεν τον υποχρεώνει κανείς να μιλά και να λαμβάνει τέτοιου είδους θέσεις που προκαλούν όχι μόνον την Ελλάδα, αλλά και τη λογική.

Καλώς ή κακώς, ο Στόλτενμπεργκ ασκεί την πολιτική του ακραίου κατευνασμού της Τουρκίας, η οποία έχει καταστήσει προδήλως όμηρο τη Συμμαχία – και αυτό είναι κάτι που αυτή θα το βρει μπροστά της, καθώς οι τουρκικές απειλές για σπάσιμο της απαραίτητης ομοφωνίας στις αποφάσεις μόλις τώρα ξεκινούν. Αλλά ακόμα και όταν ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις της Αγκυρας έναντι των δύο υποψήφιων προς ένταξη χωρών, έπεται μακρά συνέχεια στο επόμενο διάστημα.

Η Τουρκία δεν πρόκειται να στηρίξει ουσιώδεις συμμαχικές ενέργειες εις βάρος της Ρωσίας, με την οποία έχει εδώ και καιρό διαμορφώσει μια ιδιότυπη συμμαχία. Ταυτόχρονα, έχει τη δική της ακραία αναθεωρητική ατζέντα, που ξεκινάει από τη Συρία και φτάνει μέχρι τη Λιβύη, περνώντας φυσικά πρώτα μέσα από την επιμονή για αλλαγή των συνόρων με την Ελλάδα. Ολα αυτά δεν τελειώνουν με την ένταξη των δύο χωρών: ο εκβιασμός θα είναι συνεχής. Και αυτή η πολιτική της Συμμαχίας αποδεικνύει ότι ορθώς γίνεται ο εκβιασμός, αφού πετυχαίνει και επιβραβεύεται.

Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να αντιδράσει σοβαρά στη στάση του γενικού γραμματέα. Κυρίως οφείλει να του εξηγήσει τι θα σημαίνει για το ΝΑΤΟ ένα ενδεχόμενο απόπειρας της Τουρκίας να περάσει την επιθετικότητα στο επόμενο επίπεδο. Οταν οι Τούρκοι χαρακτηρίζουν ακόμα και… τη Ρόδο «κατεχόμενο» από την Ελλάδα νησί, ο Στόλτενμπεργκ οφείλει να κατανοήσει ότι η στάση του Πόντιου Πιλάτου είναι εντελώς αδιέξοδη. Γιατί αν οι Τούρκοι επιχειρήσουν εναντίον της Ελλάδας, σε λίγο δεν θα υπάρχει ΝΑΤΟ – όχι τουλάχιστον στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο: όπως κλιμακώνει, η Τουρκία θα του βάλει φωτιά.