Υπήρξε πρόοδος, όχι μόνο νίκες

Η τέταρτη νίκη στη σειρά της Εθνικής του Γουστάβο Πογέτ ήταν και η δυσκολότερη. Το Κόσοβο, που δεν είχε ηττηθεί σε κανένα από τα δυο ματς που είχε δώσει με την Εθνική μας τα δυο προηγούμενα χρόνια, έπαιξε σκληρά και δυνατά στην άμυνα και λύγισε μόνο όταν ο Γιώργος Γιακουμάκης στο 71′ έπιασε μια κεφαλιά από αυτές που τερματοφύλακας δύσκολα περιμένει. Η Εθνική μας αυτή τη φορά δεν είχε την τύχη να ανοίξει το σκορ στο πρώτο σουτ (του Τάσου Μπακασέτα) όπως στα προηγούμενα τρία παιχνίδια της: αυτή τη φορά το σουτ έγινε, αλλά ο τερματοφύλακας των φιλοξενουμένων είχε απάντηση.

Χτίζει
Αν σε κάτι βοήθησαν οι τέσσερις σερί αυτές νίκες είναι στο να χτιστεί αμέσως μια σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον προπονητή και στους παίκτες και να επιστρέψει το χαμένο ηθικό. Οι παίκτες της Εθνικής μας μόνο αδιάφοροι δεν είναι. Ισα ίσα που ένα από τα προβλήματα που υπήρξαν τον καιρό του Τζον Φαν τ’ Σιπ είναι ότι πολλοί έπαιζαν και για να στηρίξουν τον προπονητή με τον οποίο είχαν μια πολύ καλή σχέση αφού αυτός τους άνοιξε την πόρτα της Εθνικής. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι μετά από ένα διάστημα το άγχος τους διπλασιάστηκε: εκτός από το άγχος της νίκης (το πάντα θεμιτό και απαραίτητο), προέκυψε στην πορεία και το άγχος της στήριξης του καλού Τζόνι -μόνο που προπονητής που περιμένει από τους παίκτες του να τον στηρίξουν δεν μακροημερεύει. Ο Φαν τ’ Σιπ ξεκίνησε στην Εθνική με αποτυχίες τεράστιες, όπως η ήττα στη Φινλανδία και η ισοπαλία με το Λιχτενστάιν. Αυτά τα αποτελέσματα συσπείρωσαν τους παίκτες γύρω του: ήταν τόσο εξωφρενικά που οι πιο πολλοί από τους παίκτες πίστευαν πως αδίκησαν τον προπονητή με την απόδοσή τους. Αλλά με όση συμπάθεια και να βλέπει ένας παίκτης έναν προπονητή και όσο κι αν του αρέσει το παιχνίδι του δεν γίνεται να αναλαμβάνει και τις ευθύνες του και να αγχώνεται με το τι θα του συμβεί μετά από μια ήττα ακόμα. Με τον Πογέτ αυτό ως πρόβλημα αποκλείεται να εμφανιστεί. Το ξεκίνημα είναι τόσο καλό που ο προπονητής σε χρόνο ρεκόρ έγινε αυτό που πρέπει πάντα να είναι, δηλαδή ένα απόλυτο αφεντικό που οι παίκτες ακολουθούν. Πιστά μάλιστα.

Παράδοξο
Τον καιρό του Φαν τ’ Σιπ συνέβαινε το εξής παράδοξο: η Εθνική μας έπαιζε καλά είτε σε φιλικά ματς, είτε σε παιχνίδια χωρίς βαθμολογικό ενδιαφέρον. Είχε για παράδειγμα παίξει εξαιρετικά απέναντι στη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης Ιταλία και είχε απειλήσει με διασυρμό τους Βόσνιους στο ΟΑΚΑ. Είχε κερδίσει εκτός έδρας τη Νορβηγία και είχε παίξει στα ίσια με το πανίσχυρο Βέλγιο. Και μετά, όταν έπρεπε να αντιμετωπίσει τη Γεωργία, τη Σλοβενία, το Κόσοβο κ.λπ. έλιωνε από το άγχος. Το άγχος και για την τύχη του προπονητή της.

Πρόβλημα
Στο μεταξύ, βλέποντας αυτά τα τέσσερα ματς, καταλαβαίνεις κι εύκολα ποιο ήταν το πρόβλημα του Ολλανδού: δεν κατάλαβε ποτέ του πως μια ελληνική εθνική ομάδα πρέπει πρώτα από όλα να έχει καλή άμυνα. Βιάστηκε ή πιέστηκε να αφήσει έξω τους Μανωλά και Παπασταθόπουλο (που το 2019 δεν ήταν απλά οι καλύτεροι, αλλά δυο στόπερ διεθνούς επιπέδου), έδιωξε χωρίς σοβαρό λόγο τον επίσης χρήσιμο Σιόβα κι έκανε δυόμισι χρόνια πειραματισμούς στην άμυνα που δεν είχαν κανένα νόημα. Χρησιμοποίησε επτά διαφορετικά στόπερ (μέχρι και τους Κουρμπέλη και Σταφυλίδη που άλλες δουλειές κάνουν στις ομάδες τους) κι όταν κατέληξε στους Χατζηδιάκο και Μαυροπάνο ήταν κομμάτι αργά. Αν σε αυτό προσθέσεις την αγωνία του να φτιάξει ένα δεξί μπακ (το οποίο δεν μπορούσε να βρει στο ελληνικό πρωτάθλημα γιατί ο Κώτσιρας δεν του άρεσε) και την αδυναμία του να καταλάβει ότι ο Τσιμίκας είναι καλύτερος παίκτης από τον Γιαννούλη καταλαβαίνεις γιατί η Εθνική επί των ημερών του δεν μπορούσε όχι να προκριθεί σε τελικά διοργάνωσης, αλλά να κατακτήσει έστω την πρωτιά σε όμιλο του UEFA Nations League με αντιπάλους τους Εσθονούς, τους Σλοβένους και τους Κοσοβάρους. Πώς να το κάνει όταν δεν μπορούσε σχεδόν ποτέ να κρατήσει το μηδέν στην άμυνα, κι όταν ήταν και μονίμως επιθετικά αγχώδης;

Πρωτιά
Δεν έκανε κανένα συγκλονιστικό κατόρθωμα η Εθνική μας. Η πρωτιά στον συγκεκριμένο όμιλο ήταν κάτι αυτονόητο και οι νίκες με τη Βόρεια Ιρλανδία, την Κύπρο και το Κόσοβο δεν θα μπουν στις χρυσές σελίδες της ιστορίας της. Αλλά μετά από καιρό η Εθνική έκανε τη δουλειά της κι εμείς είχαμε και την ευκαιρία να δούμε την πρόοδο κάποιων παικτών που βρίσκονται στα ξένα κι έγιναν μακριά μας καλύτεροι. Ο Βλαχοδήμος έχει προσωπικότητα τερματοφύλακα που αγωνίστηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ κι έφτασε στα προημιτελικά του. Ο Τσιμίκας είναι ο καλύτερος έλληνας ποδοσφαιριστής. Ο Χατζηδιάκος και ο Μαυροπάνος βελτιώνονται. Το πρωτάθλημα που κέρδισαν στην Τουρκία ο Σιώπης και ο Μπακασέτας τους έκανε καλό: έχουν πλέον φανερά την όρεξη να αναλαμβάνουν ευθύνες. Ο Γιακουμάκης έδειξε γιατί έχει βγει πρώτος σκόρερ σε δυο πρωταθλήματα του εξωτερικού. Κι ο άτυχος Λημνιός, από «τρελός» που διαρκώς έτρεχε ζητώντας συνέχεια την μπάλα, έγινε εξτρέμ με μετρημένες αλλά καθοριστικές ενέργειες: έδωσε την ασίστ στον Μπακασέτα στο Μπέλφαστ έχοντας τρέξει όλο το γήπεδο, πήρε την αποβολή του Αλίτι στην Πριστίνα, σκόραρε με αντίπαλο την Κύπρο. Ας του ευχηθούμε να γυρίσει σιδερένιος: η ομάδα αυτή τον έχει ανάγκη.

Χαμηλά
Η θεαματικότητα της Εθνικής και η δημιουργική της διάθεση παραμένουν βέβαια χαμηλά: έτσι θα γίνεται πάντα πιστεύω. Τα τρία από τα τέσσερα ματς που κέρδισε ουσιαστικά τα κέρδισε με 1-0. Στο τελευταίο, με το Κόσοβο, το τελικό 2-0 το διαμόρφωσε ο Μάνταλος στο όγδοο λεπτό των καθυστερήσεων σε μια μάλλον κωμική φάση: ο αντίπαλος τερματοφύλακας είχε κατεβεί στην περιοχή του Βλαχοδήμου και ο Μάνταλος σκόραρε σε άδειο τέρμα. Τα 1-0 είναι σημαντικά αλλά και εύθραυστα: δεν είναι απίθανο στα προκριματικά του Euro 2024 να υπάρξει προσγείωση. Αλλα ας μην είμαστε καλοκαιριάτικα απαισιόδοξοι. Η Εθνική μας έχει έναν προπονητή που όλοι σέβονται, έχει μια σταθερή ενδεκάδα, έχει παίκτες με ρόλους, έχει ξανά μια καλή άμυνα. Ολα αυτά λίγο καιρό πριν ήταν περισσότερο δύσκολο να τα φανταστεί κανείς ακόμα κι από τις νίκες της. Υπήρξε πρόοδος: ίσως γιατί το να γίνουν όλα χειρότερα ήταν αδύνατο…