Μια ξεχωριστή περίπτωση

Τη φετινή χρονιά η Μαρία Πρωτόπαππα κέρδισε για το πλατύ κοινό τη θέση που ξέραμε ότι κατείχε όλοι όσοι την παρακολουθούσαμε, χρόνια τώρα, στο θέατρο. Μια τηλεοπτική ερμηνεία σε μια επιτυχημένη σειρά στάθηκε ικανή να δώσει σ’ αυτή την ξεχωριστή ηθοποιό ένα διαβατήριο ευρείας αποδοχής. Η «Μαρίνα» του «Σασμού» όμως είναι πολύ περισσότερα από τον ρόλο μιας κρητικιάς μάνας που έζησε στο πετσί της τον χαμό του άντρα και του γιου της. Ισως γιατί αυτή η δυνατή ηρωίδα της σειράς είναι και η ίδια μια δυνατή γυναίκα και μια συνειδητοποιημένη ηθοποιός με πολλά χιλιόμετρα στο ενεργητικό της.

Αλλωστε κι όταν έπαιξε στο «Δέκα» ή αργότερα στο «Λέξη που δεν λες» πάλι το κοινό την ξεχώρισε, αλλά, όπως συμβαίνει συνήθως, δεν άργησε να την αντικαταστήσει με πιο εύπεπτους και ευκαιριακούς συναδέλφους της. Μόνο που η Μαρία Πρωτόπαππα ανήκει στο είδος εκείνο των ηθοποιών που ξέρουν να κάνουν τη δουλειά τους και, κυρίως, δεν επηρεάζονται από την επιτυχία, όσο μεγάλη κι αν είναι. Γιατί ξέρει πως κάθε νόμισμα έχει δύο πλευρές.

Η επιλογή της να σκηνοθετήσει την «Αντιγόνη» του Ανούιγ, την περασμένη θεατρική σεζόν στο θεατρικό της σπίτι, το Θέατρο Τέχνης, απ’ όπου ξεκίνησε, μαθήτρια της δραματικής σχολής, επιβεβαιώνει ότι οι στόχοι της ξεφεύγουν από κάθε είδους ευκολία. Και κατάφερε όχι μόνο να δώσει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εκδοχή του σοφόκλειου μύθου μέσα από τη ματιά του γάλλου δραματουργού, αλλά και να προσελκύσει ένα κοινό που δύσκολα θα παρακολουθούσε τη συγκεκριμένη παράσταση (θα επαναληφθεί του χρόνου στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης). Οσο για το καλοκαίρι ανέλαβε να ερμηνεύσει έναν ανδρικό ρόλο στον «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή, αυτόν του Οδυσσέα, πλάι στον Τάσο Νούσια και τον Γιώργο Αμούτζα, σε σκηνοθεσία της Μαρλέν Καμίνσκι (πρεμιέρα στις 19-20 Ιουνίου στη Θεσσαλονίκη).

Η ηθοποιός των λεπτών αποχρώσεων, της ακρίβειας και της βαθιάς συγκίνησης είναι ένας άνθρωπος της έμπνευσης και του ενστίκτου. Αποζητά τη δημιουργία, απολαμβάνει την επιτυχία, χωρίς να τη θεωρεί αυτοσκοπό, και χαρακτηρίζεται από ένα νοιάξιμο – ίσως γιατί στην αφετηρία της ήθελε να γίνει γιατρός.