Χρήμα και εγωισμοί

Παίκτες που θέλουν να φύγουν αλλά δεν τους το επιτρέπουν οι ομάδες τους, παίκτες που τους διώχνουν οι ομάδες τους αλλά δεν θέλουν να φύγουν.

Η κοινή συνισταμένη και των δύο περιπτώσεων είναι το χρήμα. Οι πρώτοι, στους οποίους περιλαμβάνονται οι Λεβαντόφσκι, Μανέ, αισθάνονται αδικημένοι. Θεωρούν πως πρόσφεραν τα μέγιστα στις ομάδες τους αλλά αυτές δεν το εκτίμησαν, δηλαδή δεν ενέδωσαν στις απαιτήσεις τους.

Οι δεύτεροι, στους οποίους περιλαμβάνονται οι μισοί παίκτες της Παρί και αρκετοί ακόμα της Μπαρτσελόνα, προσποιούνται πως προπονούνται, όπως λέει και ο αγαπητός Ζερόμ Ροτέν, βλέπουν τους συμπαίκτες τους να αγωνίζονται κι αυτοί κάθε μήνα γεμίζουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους με εκατομμύρια. Γιατί λοιπόν να φύγουν; Η ιστορία έχει δείξει πως πολύ δύσκολα μπορεί να κρατήσει μια ομάδα τον παίκτη που αποφάσισε να αλλάξει περιβάλλον και βρίσκεται στο τελευταίο έτος του συμβολαίου του. Εξαιρέσεις βεβαίως υπάρχουν που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, όπως η περίπτωση του Εμπαπέ. Πόσα κλαμπ, ωστόσο, υποστηρίζονται οικονομικά από κράτη που έχουν την ευχέρεια να ξοδέψουν δισεκατομμύρια για ένα ποδοσφαιρικό καπρίτσιο;

Οι πρώτοι που θα έπρεπε να το γνωρίζουν είναι οι ηγέτες της Μπάγερν. Ανέκαθεν τους διέκρινε μια αλαζονεία, ιδιαίτερα τον Ούλι Χένες που συμπεριφερόταν αυταρχικά απέναντι σε προπονητές και παίκτες. Εδώ όμως μιλάμε για εκατομμύρια και οι Βαυαροί έχουν δείξει πως για αυτούς το χρήμα είναι πάνω απ’ όλα. Θα ηττηθούν από τον Πολωνό, απλά θέλουν τον χρόνο τους για να το εμπεδώσουν. Οπως θα ηττηθεί και η Παρί από τους ποδοσφαιρικούς κηφήνες που συγκέντρωσε στη γαλλική πρωτεύουσα με την ιδέα πως έτσι χτίζονται οι ομάδες.

Οι εγωισμοί και τα λάθη σε αυτό το επίπεδο πληρώνονται ακριβά. Οι ηγέτες των κλαμπ πρέπει να θυμούνται πάντα πως κλαρί που λυγίζει δεν σπάει. Το ποδόσφαιρο είναι πλέον μπίζνες και έτσι πρέπει να του συμπεριφέρονται και όχι σαν τσιφλίκι τους και τους παίκτες ως υποτακτικούς τους.