«Θα θυμηθούμε την τέχνη του τραγουδιού»

Η θεωρία μου «των Κάδρων» έλκει την καταγωγή της από τη ζωγραφική και μου την ενέπνευσαν ο πατέρας μου και οι φίλοι, συλλέκτες έργων ζωγραφικής. Ενας από αυτούς – αιγυπτιώτης ασφαλώς – μετέφερε την άποψη κάποιου μεγάλου γάλλου ζωγράφου: «Le cadre est le ruifian du tableaux». Δηλαδή ότι το κάδρο είναι «ο ρουφιάνος» του πίνακα, όπου ο όρος έχει πολλαπλή θετική και αρνητική σημασία. Ομως η δική μου σκέψη ήταν από παιδί άλλη. Ο ζωγράφος δεν ζωγράφιζε για το κάδρο. Ο πίνακας χωρίς κάδρο, με το άπλετο και λευκό φως, ήταν το αυθεντικό έργο. Το κάδρο, όσο και εάν διαφήμιζε το έργο, το φυλάκιζε, εξηγούσε κατά βούλησιν ένα έργο που δεν χρειαζόταν κανέναν δικηγόρο. Και η μουσική έχει κάδρα. Οι τίτλοι των έργων είναι συχνά «οι ρουφιάνοι» των συνθέσεων, ειδικά όταν μιλούμε για μουσική χωρίς λόγια. Γι’ αυτό και με τρόπο θαυμάσιο γρήγορα αφαιρέθηκαν οι γλαφυροί τίτλοι και μείναμε στην αναφορά στη φόρμα (Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 1). Διατηρήθηκαν οι ωραίοι τίτλοι που αποτελούν στην πραγματικότητα ένα λεκτικό μέρος του περιεχομένου.

Εβαλα στο πρόγραμμα τραγούδια που με τριγύριζαν. Κάποια έμειναν έξω γιατί ταυτολογούσαν με άλλα. Ο κύκλος Σεφέρη, που απουσιάζει ολικά, αν και με χαρά θα έβαζα δυο-τρία. Τι να κάνω; Θα έχω υλικό και για του χρόνου. Ο στόχος μας είναι μια συναυλία όπου θα θυμηθούμε ότι το ελληνικό τραγούδι είναι είδος τέχνης και όχι το κοινωνικό πρόσχημα για εμποροπανηγύρεις και νυφοπάζαρα.

Ο καθένας από τους ερμηνευτές έχει πολλές δυνατότητες και αλληλοκαλύπτονται, αλλά ένα κομμάτι τους είναι μοναδικό. Το κοινό τους σημείο είναι ότι είναι όλοι τους ικανοί για μεγάλες ερμηνείες, και φωνητικά και ηθικά. Με τον πολύ σπουδαίο τραγουδιστή Κώστα Μακεδόνα έχουμε σχεδόν έτοιμο έναν δίσκο όπου είμαι πολύ ευτυχής για το αποτέλεσμα – θα δείτε. Με την απίστευτη Γιώτα Νέγκα νομίζω ότι οι μουσικές πορείες μας ήταν – και ερήμην μας – προσχεδιασμένες να συναντηθούν. Με τον Αργύρη Μπακιρτζή έχουμε από πολλά χρόνια πίσω κάνει ένα τραγούδι-σταθμό, τις «Περαστικές» του Κώστα Ουράνη. Η Βερόνικα Δαβάκη είναι πλέον μια πολύ σοβαρή υποψηφιότητα για σημαντικά πράγματα στο τραγούδι όπως και στο θέατρο. Προδιαγράφει τη διαδρομή της με ιδιαίτερη σοβαρότητα για τα μεγάλα και τα σπουδαία δύο τεχνών που συνδυάζει με ίση αρτιότητα. Last but not least, ελάτε να ακούσετε ή να ξανακούσετε τις μεγάλες φωνές του «Μόμπι Ντικ», Μπάμπη Βελισάριο, Αιμιλιανό Σταματάκη, Θοδωρή Βουτσικάκη, Ιβάν Σβιτάιλο (αυτός μπήκε στη συναυλία εκτός προγράμματος, γιατί απλά… δεν γίνεται να λείπει).

* «Εξω από το κάδρο», Πέμπτη 16 Ιουνίου