Στο ίδιο έργο θεατές

Εδώ και μερικές ημέρες, ίσως με ευκαιρία την ανακοίνωση του νέου νομοσχεδίου για τα Πανεπιστήμια, έχει αρχίσει μια συζήτηση στον χάρτινο και στον ηλεκτρονικό Τύπο για την πανεπιστημιακή αστυνομία. Στην ουσία, ως συνήθως, δεν πρόκειται για συζήτηση αλλά για θόρυβο – ακόμα κι αν συμμετέχουν πολύ σημαντικές προσωπικότητες του Πανεπιστημίου. Και είναι θόρυβος επειδή το μέτρο το δίνουν τα Μέσα που φιλοξενούν τις συζητήσεις: τρεις που είναι υπέρ της αστυνομίας, τρεις που είναι κατά, ένα λευκό κι ένα άκυρο.

Αλλά αυτό δεν είναι συζήτηση αλλά παράλληλοι μονόλογοι. Η μόνη πρακτική χρησιμότητα που έχουν τέτοιου τύπου ετοιματζίδικες αντιπαραθέσεις είναι να φανεί ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι υπάρχει πρόβλημα με την πανεπιστημιακή αστυνομία. Ενώ υπάρχει ένας ψηφισμένος νόμος και ενώ έχουν γίνει οι προσλήψεις των ανθρώπων που θα στελεχώσουν το σώμα τις αρμοδιότητες του οποίου ο νόμος περιγράφει, και ενώ δεν έχουν αλλάξει οι συνθήκες, ενώ η βία συνεχίζει να απειλεί τη λειτουργία των πανεπιστημίων, μια συζήτηση για το αν είναι σωστό να εφαρμοστεί ο νόμος ουσιαστικά εξυπηρετεί όσους τον αμφισβητούν. Διότι, αν ήταν δρομολογημένη η εφαρμογή του, αν είχαν οριστεί χρονοδιαγράμματα εγκατάστασης στις σχολές των αστυνομικών, δεν θα υπήρχε λόγος συζήτησης. Θα συζητούσαμε έπειτα από εύλογο χρονικό διάστημα την επιτυχία ή όχι της πανεπιστημιακής αστυνομίας να κάνει τη δουλειά της.

Για να συζητούμε όμως, πάλι και πάλι, αν χρειάζεται η πανεπιστημιακή αστυνομία, αυτό σημαίνει ότι εκτιμάται πως οι πολίτες δεν τη θέλουν, δεν τη χρειάζονται. Οτι τελικά ο Νίκος Φίλης, που απειλητικά υποδείκνυε στην κυβέρνηση να εγκαταλείψει τα σχέδιά της, κέρδισε. Και σε αυτό τον βοήθησε και η κυβέρνηση. Τον βοήθησε το υπουργείο Παιδείας που, παρά τις κατά καιρούς δηλώσεις περί της αναγκαιότητος της πανεπιστημιακής αστυνομίας, δεν βλέπω να έχει και καμιά ιδιαίτερη βιασύνη. Τον βοήθησε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη που, όπως φαίνεται, κρατάει καθυστερήσεις, κάνοντας μόνο τα απαραίτητα: όταν υπάρχει πίεση, όπως πρόσφατα στο θέμα που προέκυψε με τη βιβλιοθήκη της Σχολής Θετικών Επιστημών στο ΑΠΘ, τότε παρεμβαίνει η αστυνομία. Μετά, όλοι ελπίζουν το θέμα να ξεχαστεί. Οπως ξεχάστηκε η εικόνα με τον όμηρο πρύτανη αλητών στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας, που συνεχίζει να φιλοξενεί λαθρέμπορους με την πραμάτεια τους και οργισμένους νέους και λιγότερο νέους έτοιμους ανά πάσα στιγμή να ξορκίσουν με καδρόνια και μολότοφ τον «νεοφιλελευθερισμό».

Ολα δηλαδή συντείνουν ότι ένα μέτρο το οποίο ήταν στο πρόγραμμα του κυβερνώντος κόμματος, σήμερα, λίγους μήνες πριν από τη λήξη της κυβερνητικής θητείας του, χρησιμεύει μόνο για πύρινες αντιπαραθέσεις στις εφημερίδες και στο Διαδίκτυο. Γίνεται και εδώ ό,τι είχε συμβεί με το πανεπιστημιακό άσυλο: το οποίο καταργήθηκε, αλλά είναι σαν να μην έχει καταργηθεί, αφού και πάλι πρέπει η πρυτανεία κάθε σχολής να ειδοποιήσει την αστυνομία κάθε φορά που μπορεί να χρειαστεί η επέμβασή της. Και μετά την κατάργηση του ασύλου, δηλαδή, συμβαίνει ό,τι συνέβαινε και πριν: η βία στο Πανεπιστήμιο κυριαρχεί, με την έννοια του όποιος νικάει βαράει. Και όλοι γνωρίζουμε ποιος νικάει.

Αν όμως ένα σχετικώς εύκολο ζήτημα, η επιβολή της νομιμότητας σε χώρους που την αρνούνται στο όνομα της χειραφέτησης, είναι αδύνατη, μην περιμένουμε να αλλάξουν άλλα, αλλιώς σοβαρά και ουσιαστικά. Οπως πήγαμε, έτσι και θα συνεχίσουμε. Στο ίδιο έργο θεατές.