Η απάντηση είναι το μεγάλο πάθος

Mετά το τέλος κάθε μεγάλου τουρνουά τένις συντονίζομαι στο Discovery Eurosport για να ακούσω το σχόλιο του μεγάλου Τζον ΜακΕνρο. Είναι πια ασπρομάλλης, αλλά η γλώσσα του εξακολουθεί να είναι το ίδιο σκληρή όσο και τα σμας του. Αυτή τη φορά ωστόσο ο Αμερικανός ήταν γλυκύτατος μιλώντας για τον Ράφα Ναδάλ και τον χθεσινό του θρίαμβο – τον 14ο στο Ρολάν Γκαρός. «Θέλω να πω ένα μπράβο στον Κάσπερ Ρουντ. Επιβεβαίωσε ότι είναι εξαιρετικός παίκτης και ότι γνωρίζει καλά τη χωμάτινη επιφάνεια, αλλά θα στοιχημάτιζε κανείς πραγματικά εναντίον αυτού του Ναδάλ σήμερα; Θα ήταν τρελός. Για μένα ο Ράφα ήταν το φαβορί πριν ξεκινήσει το τουρνουά, παρ’ όλο που υπήρχαν αμφιβολίες για τη φυσική του κατάσταση. Αλλά όταν είδα το τένις που έπαιξε στο πρώτο σετ στον προημιτελικό απέναντι στον Τζόκοβιτς, είπα σε όλους ότι πρέπει απλά να περιμένουμε και φέτος τη στέψη του. Επαιξε ένα μεγαλειώδες παιχνίδι, έδωσε μια από τις καλύτερες παραστάσεις που τον έχω δει ποτέ να δίνει στο Παρίσι. Και μόλις έκλεισε τα 36 και είναι στα 37» είπε ο Αμερικανός με ειλικρινέστατο θαυμασμό.

Ωρες

Τον άκουγα και σκεφτόμουν πόσο δίκιο έχει. Κάθε φορά ο Ισπανός, ειδικά στο Παρίσι, φαίνεται να ξεπερνά τα όρια του δυνατού. Φέτος κέρδισε το τουρνουά με τους δυσκολότερους αντιπάλους που θα μπορούσε να βρει. Επαιξε 4½ ώρες τένις για να κερδίσει τον 20χρονο Αλισίμ που δεν τον φοβήθηκε στιγμή. Τσάκισε σε 4 ώρες τον Τζόκοβιτς που πήγε στο Παρίσι έχοντας θριαμβεύσει στη Ρώμη και μέχρι να αγωνιστεί με τον Ναδάλ δεν είχε χάσει σετ στο τουρνουά. Με τον Ρουντ στον τελικό τα πράγματα ήταν απλά: έχοντας κερδίσει και τους 13 τελικούς που έχει παίξει τα τελευταία 16 χρόνια στο Ρολάν Γκαρός, απέναντι στον πρωτάρη Νορβηγό χρειάστηκε απλά να δείξει υπομονή, να μεγαλώσει τη διάρκεια των πόντων και να δείξει στον αντίπαλό του ότι δεν μπορεί να ακολουθήσει το τέμπο του. Οντως ο 23χρονος Νορβηγός παραιτήθηκε από την όποια διεκδίκηση σηκώνοντας τα χέρια ψηλά: τελείωσε το ματς παρακολουθώντας τον μυθικό πλέον Ναδάλ να κερδίσει 11 γκέιμ (!) στη σειρά, σαν ο χρόνος να μην τον έχει αγγίξει. Δεν χωρά αμφιβολία πως για τον Ισπανό ο εαυτός του ήταν ο πιο δύσκολος αντίπαλος. Δεν ξέρω πόσοι περίμεναν να επανέλθει τόσο δυνατά μετά την εξάμηνη εξαφάνισή του από τα γήπεδα έπειτα από τη νίκη του στη Μελβούρνη. Εγώ όχι.

Πάθος

Ο ΜακΕνρο αντιθέτως δήλωσε ότι το περίμενε για έναν απλό, όπως είπε, λόγο: «Γιατί ο τύπος έχει πάθος». «Αν το έχεις αυτό, δεν τα παρατάς ποτέ μπροστά στις δυσκολίες. Και αυτός είναι ο λόγος που ο Ναδάλ επιστρέφει πιο δυνατός κάθε φορά: αγαπά αυτό που κάνει πέρα από κάθε ανθρώπινο μέτρο και για το χατίρι αυτής της αγάπης είναι έτοιμος να κάνει οποιαδήποτε θυσία» είπε ο Αμερικανός και πρόσθεσε: «Ο Ναδάλ έχει την καλύτερη συμπεριφορά που έχω δει ποτέ την ιστορία του αθλητισμού. Κανένας αθλητής δεν είχε ποτέ ένα πνεύμα πολεμιστή σαν το δικό του, σε κανένα σπορ». Οσο για τις φήμες που ήθελαν τον Ισπανό να ανακοινώνει το αντίο του στα γήπεδα, ο ΜακΕνρο τόνισε πως κι αυτό δεν το πίστεψε ποτέ. «Ο Ρουντ είναι στο νούμερο 8. Δεν έχεις το δικαίωμα να πεις αντίο όταν κερδίζεις τόσο εύκολα το νούμερο 8 της παγκόσμιας κατάταξης στο Παρίσι. Δεν μπορείς να προδώσεις το σπορ» είπε.

Μοίρα

Σε όλη αυτή την τρομερή διαδρομή προς την κατάκτηση του τουρνουά ο Ναδάλ είχε μαζί του αυτή τη φορά και τη μοίρα. Στον ημιτελικό με αντίπαλο τον φορμαρισμένο Σάσα Ζβέρεφ ο Ισπανός φάνηκε να μπλέκει. Κέρδισε το πρώτο σετ στο τάι μπρέικ αφού χρειάστηκε να σβήσει 4 σετ πόιντ του Γερμανού. Στο τάι μπρέικ είχε οδηγηθεί και το δεύτερο σετ. Το πρόβλημα του Ναδάλ ήταν διπλό και σχεδόν άλυτο. Ο Ζβέρεφ αγωνιζόταν εξαιρετικά και ο συνολικός χρόνος του ματς είχε ξεπεράσει τις 3 ώρες. Ακόμα κι αν ο Ναδάλ κέρδιζε και το δεύτερο τάι μπρέικ (πράγμα καθόλου απλό κόντρα στο τρομερό σερβίς του Γερμανού που δεν φοβόταν το ρίσκο) ο συνολικός χρόνος που θα έμεναν και οι δύο στο γήπεδο θα ξεπερνούσε τις 4 ώρες! Αν ο Ναδάλ κέρδιζε, θα έφτανε στον τελικό κατάκοπος έχοντας παίξει πάνω από 13 ώρες τένις στα τρία τελευταία του ματς. Ο Ρουντ θα μπορούσε να σπεκουλάρει στην κούρασή του, αν φυσικά ήταν αυτός αντίπαλος και όχι ο Ζβέρεφ που στα προημιτελικά είχε αποκλείσει τον Αλκαράθ δείχνοντας την αντοχή του. Ολα αυτά ωστόσο, τα αν και τα ίσως, τα διέλυσε η ίδια η μοίρα. Ο σοβαρός τραυματισμός του Ζβέρεφ πριν από το τάι μπρέικ του δεύτερου σετ επέτρεψε στον Ναδάλ να πάρει μια νίκη σε τρεις ώρες. Για όσους καταλαβαίνουν, τη στιγμή του τραυματισμού του Ζβέρεφ τελείωσε και ο τελικός. Κανείς σε έναν τελικό του Ρολάν Γκαρός δεν μπορεί να κερδίσει τον Ναδάλ, αν δεν τον βρει κατάκοπο.

Παγίδες

Γιατί λέω ότι τον βοήθησε η μοίρα; Μα γιατί η μοίρα έστησε στον Ναδάλ του κόσμου τις παγίδες όλα αυτά τα χρόνια που αυτός με την παρουσία του ομορφαίνει τον κόσμο του τένις. Στην καριέρα του ο Ναδάλ είχε τρεις απίστευτα σκληρούς τραυματισμούς. Το 2009 μετά τον πρώτο του τραυματισμό στο γόνατο ο Ναδάλ δεν υπερασπίστηκε τον τίτλο του στο Γουίμπλεντον και απογοήτευσε στη φυσική του έδρα, στο Ρολάν Γκαρός, χάνοντας από τον πεισματάρη Σουηδό Σέντερλινγκ: ήταν η πρώτη ήττα και ο πρώτος αποκλεισμός του στο Παρίσι. Το 2012, μετά τον δεύτερο σοβαρό τραυματισμό του, αυτή τη φορά στην ωμοπλάτη, ο Ναδάλ άλλαξε στυλ παιχνιδιού επιχειρώντας μια δεύτερη καριέρα χωρίς να έχει σύμμαχο πια το πανίσχυρο φορ χαντ με το αριστερό, που ήταν το απόλυτο όπλο του. Το 2015 ακολούθησε μια νέα επέμβαση, αυτή τη φορά στη μέση: αυτή η χρονιά ήταν η χειρότερή του καθώς έπεσε στην πέμπτη θέση μένοντας μακριά από οποιαδήποτε κατάκτηση μεγάλου τουρνουά. Αν τρεις τουλάχιστον μεγάλοι τραυματισμοί τού στέρησαν τη δυνατότητα να διεκδικήσει τουλάχιστον τρία Γκραν Σλαμ τουρνουά ακόμα, τώρα ένας τραυματισμός τού άνοιξε τον δρόμο για το 22ο Γκραν Σλαμ της καριέρας του. Ο Τζόκοβιτς έχει 20. Αλλά κανένα από όσα θα παίξει από εδώ και στο εξής δεν θα είναι εύκολο να το κερδίσει γιατί ο Σέρβος δεν έχει αγαπημένη επιφάνεια. Ενώ ο Ναδάλ πατάει το χώμα στο Παρίσι και μεγαλουργεί…