Ο θρίαμβος της ασημαντότητας – ΙΙ

Παρακολουθώντας τον Αλέξη Τσίπρα, ώρες ώρες έχω την εντύπωση ότι δεν είναι πολιτικός αλλά κωμικός. Αντιμετωπίζει με μεγάλη ελαφρότητα τα δεδομένα, έχει έναν μόνιμο παιδισμό όταν αναλύει τα πολιτικά ζητήματα (δηλαδή τα ζητήματα της δουλειάς του), o λόγος του είναι γεμάτος ακυριολεξίες και λάθη. Παραδίδεται με μεγάλη ευκολία στους συνομιλητές που τον αντιμετωπίζουν με οικειότητα. Και δεν έχει μέτρο. Τέτοιου τύπου παρουσίες μου θυμίζουν την ηθογραφία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, κωμωδίες ηθών με τον Χατζηχρήστο και τον Κωνσταντάρα.

Στην προχθεσινή συνέντευξη σε ιστοσελίδα ήταν πολύ καλός σε αυτό τον ρόλο. Και είπε ατάκες που θα μείνουν στην ιστορία του θεάματος. Με κορυφαία την παρακάτω: «Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία θα νικήσει. Αυτό που με απασχολεί, αυτό που με κάνει τα βράδια να μην κοιμάμαι, είναι γι’ αυτό που θα παραλάβουμε την επόμενη μέρα».

Ο άνθρωπος που εξαπάτησε τους πολίτες υποσχόμενος ότι θα σκίσει τα μνημόνια, που υπέγραψε για πλάκα ένα τρίτο, που κόλλησε τη βελόνα της ανάπτυξης σε επίπεδα «στασιμοχρεοκοπίας», ο άνθρωπος που μετά το Μάτι (και το θέατρο που έπαιξε εκεί) βόλταρε με το κότερο μιας πλούσιας, τώρα σε νέες περιπέτειες.