Πώς να χάσουν οι ανίκητοι;

Περασμένα μεσάνυχτα στο Παρίσι, η θερμοκρασία έχει πέσει στους 10 βαθμούς, οι 15.000 θεατές στις κερκίδες του Φιλίπ Σατριέ τουρτουρίζουν, κάποιοι μάλιστα επιστρατεύουν και κουβέρτες για να ζεσταθούν. Αλλά κανείς δεν το κουνάει… ρούπι. Κανείς δεν διανοείται να χάσει έστω και ένα λεπτό από την αναμέτρηση του Ράφαελ Ναδάλ με τον Νόβακ Τζόκοβιτς για τα προημιτελικά του Ρολάν Γκαρός. Θα ήταν σαν να αρνιέται να δει την ιστορία να γράφεται μπροστά στα μάτια του. Διότι κάθε αγώνας ανάμεσα στον Ναδάλ και τον Τζόκοβιτς είναι ιστορικός. Προσφέρει συγκινήσεις και μνημονεύεται για πολύ καιρό μετά.

Είναι ένα clasico από αυτά που απαντώνται μεν συχνά στον παγκόσμιο αθλητισμό, με τη θεμελιώδη διαφορά ωστόσο ότι δεν τρέφεται από κάποιου είδους αντιπαλότητα μεταξύ των δύο, αλλά από την ανυπέρβλητη και μοναδική αξία τους. Μιλάμε στην πραγματικότητα για μια αναμέτρηση μεταξύ δύο τεράστιων αθλητών, δύο γεννημένων νικητών. Πώς να χάσουν οι ανίκητοι; Θα πρέπει να έχει προηγηθεί ανάμεσά τους μια μάχη ιστορικών διαστάσεων. Σαν κι αυτή του τελικού του Αυστραλιανού Οπεν το 2012, που κράτησε σχεδόν έξι ώρες, τελείωσε με νικητή τον Τζόκοβιτς και παραμένει μέχρι σήμερα ο τελικός Γκραν Σλαμ με τη μεγαλύτερη διάρκεια. Μια μάχη σαν την προχθεσινή.

Αυτή τη φορά διήρκεσε κάτι παραπάνω από τέσσερις ώρες και νικητής ήταν ο Ναδάλ (με 3-1 σετ). Οπως συνήθως συμβαίνει στη χωμάτινη επιφάνεια του Ρολάν Γκαρός, όπου ο Ισπανός είναι ο απόλυτος κυρίαρχος. Ομως κι αυτή θα περάσει στην ιστορία.

Για το ποιος είναι ο κορυφαίος τενίστας όλων των εποχών μπορεί να έχει κανείς την άποψή του. Μπαίνει άλλωστε και ο Φέντερερ στην κουβέντα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε αυτόν ούτε τα κατορθώματά του. Αλλά όλοι θα συμφωνήσουμε ότι όταν κάποτε αποσυρθούν κι οι δυο τους από τη δράση, οι κόντρες του Τζόκοβιτς με τον Ναδάλ στα courts θα αποκτήσουν περίοπτη θέση στη λίστα με τις κορυφαίες αθλητικές μονομαχίες στην ιστορία. Το τένις στα
καλύτερά του…