Θα έχουν για πάντα το Παρίσι

Θα είναι ωραίος ο αποψινός τελικός τoυ Τσάμπιονς Λιγκ που θα δούμε στο Παρίσι ανάμεσα στη Λίβερπουλ και στη Ρεάλ Μαδρίτης; Για μένα αυτό που έχει σημασία είναι ότι πρόκειται για ένα δίκαιο τελικό. Οι δυο αυτές ομάδες ξεχώρισαν στο εφετινό Τσάμπιονς Λιγκ. Χωρίς αυτές η εφετινή καταπληκτική διοργάνωση θα ήταν λιγότερο γοητευτική.

Σειρά
Το Τσάμπιονς Λιγκ είναι πρώτα από όλα ένα σπουδαίο τηλεοπτικό προϊόν – κάτι σαν επιτυχημένη σειρά. Στις καλές τηλεοπτικές σειρές, πριν αρχίσει το τελευταίο επεισόδιο, δείχνουν πάντα δυο – τρεις χαρακτηριστικές σκηνές από τα προηγούμενα: έτσι θα έπρεπε να γίνει κι απόψε, να μας δείξουν δηλαδή τον μεν Κλοπ να πανηγυρίζει με υψωμένες γροθιές στο Ανφιλντ μετά το ματς με τη Βιγιαρεάλ όταν βεβαιώθηκε πως η ομάδα του θα διεκδικήσει άλλο ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο, τον δε Αντσελότι να δακρύζει μετά την πρόκριση στο Μπερναμπέου κόντρα στη Μάντσεστερ Σίτι με τρόπο μυθιστορηματικό. Η Λίβερπουλ φτάνει στον τελικό έχοντας κάνει την καλύτερη ίσως σεζόν στην ιστορία της. Κέρδισε δυο Κύπελλα στην Αγγλία (το ιστορικό FA Cup και το Λιγκ Καπ), έχασε την τελευταία αγωνιστική και για ένα μόλις βαθμό το πρωτάθλημα από την πάμπλουτη Μάντσεστερ Σίτι του Πεπ Γκουαρντιόλα και φτάνει στο Παρίσι έχοντας αγωνιστεί σε όλα τα ματς που θα μπορούσε να αγωνιστεί πριν η σεζόν αρχίσει: ποτέ καμία άλλη ομάδα δεν έχει δώσει τόσα παιχνίδια.

Ανατροπές
Η Ρεάλ από τη μεριά της έκανε φέτος τις ανατροπές να μοιάζουν με απλή διαδικασία: έπρεπε να πετύχει τρία γκολ στην Παρί για να προκριθεί μέσα σε μισή ώρα και το έκανε, χρειαζόταν δυο τουλάχιστον για να πάει το ματς στην παράταση με τη Σίτι και τα βρήκε στις καθυστερήσεις, βρέθηκε να χάνει με 3-0 στο Μπερναμπέου από την Τσέλσι (την οποία είχε κερδίσει με 3-1 στο Λονδίνο) και αφού σώθηκε ύστερα από ένα μαγικό του Μόντριτς πήρε την πρόκριση με τον Μπενζεμά. Με την Παρί, τη Σίτι και την Τσέλσι έδωσε ματς που ήταν στα σύνορα  της φαντασίας – ίσως και πέρα από αυτά.

Ολοκλήρωσαν
Πριν αρχίσει ο τελικός ο Κλοπ και ο Αντσελότι μου μοιάζουν σαν δυο αρτίστες που έχουν ολοκληρώσει κάτι που αναγνωρίζεται από όλους ως αριστούργημα. Η συμβολή τους στις ιστορικές σεζόν των δύο ομάδων ήταν καταλυτική για διαφορετικούς λόγους. Ο Αντσελότι εμφάνισε μια ομάδα με απίστευτη πνευματική κυρίως δύναμη – αυτό απαιτούν στο ποδόσφαιρο πάντα οι ανατροπές που για να γίνουν εκτός από τρέξιμο απαιτούν πίστη και καθαρό μυαλό. Ο Ιταλός ίσως δεν πόρωσε τη «βασίλισσα», σίγουρα όμως σε όλα αυτά τα απίθανα παιχνίδια είχε τον τρόπο να κρατήσει ψηλά το ηθικό των παικτών του: τους έπεισε ότι μπορεί να τα καταφέρουν, τους προίκισε με βεβαιότητες που φανάτισαν με τον καλύτερο τρόπο και το κοινό της ομάδας που στο ματς με τη Σίτι ήταν φανταστικό. Από την άλλη μεριά ο Κλοπ αποδείχτηκε ότι είχε ένα καταπληκτικό σχέδιο διαχείρισης παρουσιάζοντας την πιο ανθεκτική, σταθερή και πεισματάρα ομάδα στην Ευρώπη. Η Λίβερπουλ δεν σταμάτησε να κυνηγά τη Σίτι ούτε κι όταν βρέθηκε 10 βαθμούς πίσω στο πρωτάθλημα, κέρδισε σε δυο τελικούς την Τσέλσι στη διαδικασία των πέναλτι, έκανε και στο Τσάμπιονς Λιγκ μια ανατροπή: στον δεύτερο ημιτελικό με τη Βιγιαρεάλ η Λίβερπουλ βρέθηκε να χάνει με 0-2. Αλλος θα είχε χάσει την ψυχραιμία του: ο Κλοπ όχι. Η Λίβερπουλ δεν είχε ποτέ βρεθεί φέτος σε τόσο δύσκολη θέση, αλλά ένα καλό της δεύτερο ημίχρονο αρκούσε. Ηξερε πού πρέπει να χτυπήσει μόνο και μόνο γιατί ο προπονητής της εξήγησε καταπληκτικά στους παίκτες του στην ανάπαυλα ότι ο λόγος που φέτος κερδίζουν έχει να κάνει με το ότι είναι η καλύτερη ομάδα του κόσμου.

Αλλαγές
Οι παρουσίες της Λίβερπουλ και της Ρεάλ Μαδρίτης στο Παρίσι έχουν τη σφραγίδα των προπονητών τους, αλλά ο τελικός πιστεύω πως θα είναι υπόθεση παικτών – άλλωστε και στις δύο ομάδες αγωνίζονται μερικοί από τους καλύτερους του καιρού μας. Η επιθετική τριπλέτα της Λίβερπουλ (Σαλάχ, Μανέ και Ζότα ή Ντίαζ) έχει μια παραξενιά: δεν υπάρχει κλασικός φορ, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Οι τρεις σκοράρουν ασταμάτητα κι αν βρουν κενούς χώρους για αντεπιθέσεις μπορεί να κάνουν πάρτι: όχι τυχαία φέτος η Λίβερπουλ σε ολόκληρη τη διοργάνωση έχει να επιδείξει μόνο νίκες μακριά από το Ανφιλντ – ομάδες όπως η Μίλαν, η Ατλέτικο Μαδρίτης, η Πόρτο, η Ιντερ, η Μπενφίκα όταν την είδαν να ανοίγει το σκορ κατέρρευσαν μπροστά στο κοινό τους. Αλλά ακόμα και αυτοί οι καταπληκτικοί τρεις δεν μπορούν να συγκριθούν με την απίθανη τριάδα του Αντσελότι, δηλαδή τον τερματοφύλακα Κουρτουά, τον οργανωτή Μόντριτς και φυσικά τον πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης Καρίμ Μπενζεμά. Αυτά τα τρία μεγάλα παιδιά, που έχουν καιρό τώρα περάσει τα 30, έκαναν φέτος εντυπωσιακά πράγματα υπογράφοντας θριάμβους. Ο Αντσελότι αναφέρεται στον τερματοφύλακά του με υπερηφάνεια καθώς τον θεωρεί «φύλακα άγγελο» αλλά είναι εντυπωσιακό το πώς καταθέτει τη λατρεία του για τους άλλους δύο: μετά την κατάκτηση του ισπανικού πρωταθλήματος είπε ότι είναι ίσως οι δυο καλύτεροι ποδοσφαιριστές που έχει προπονήσει ποτέ. Και για να καταλάβει κάποιος το είδος του κομπλιμέντου πρέπει να θυμηθεί ότι ο Ιταλός έχει δουλέψει με τον Ντρογκμπά, τον Μαλντίνι, τον Σεφτσένκο, τον Ζιντάν, τον Κακά και την αυτού εξοχότητα τον Κριστιάνο Ρονάλντο.

Παίκτες
Μπορεί να γίνει προγνωστικό; Η Λίβερπουλ έχει στα μάτια μου ένα μικρό αβαντάζ: οι προκρίσεις της (και οι νίκες της) ήταν φέτος στο Τσάμπιονς Λιγκ πιο εύκολες από αυτές της Ρεάλ που έκανε τα θαύματά της φέτος πάντα στο δεύτερο ματς – αλλά τελικός υπάρχει μόνο ένας. Το αβαντάζ της Λίβερπουλ σε τρεξίματα και ενέργεια μπορεί να μην το δούμε: η ομάδα του Κλοπ έδινε όλο τον μήνα σκληρά ματς στην Αγγλία, ενώ η Ρεάλ φτάνει στο Παρίσι έπειτα από ένα μικρό διάστημα χαλαρότητας καθώς μετά τη μαθηματική κατάκτηση του πρωταθλήματος στα τέλη Απριλίου κανένα παιχνίδι της στη Λίγκα δεν είχε βαθμολογικό ενδιαφέρον. Ο Κλοπ ξαναείδε τον Σαλάχ στο γήπεδο στο ματς με τη Γούλβς, από τον Αντσελότι δεν λείπει κανείς. Οι δυο προπονητές δεν μπορεί να κάνουν διαρκώς αριστουργήματα: την αξία τους την έδειξαν. Απόψε πρέπει να μιλήσουν οι παίκτες. Μεταξύ όλων κι ένα Ελληνόπουλο που θέλει να γίνει ο πρώτος Ελληνας που και θα πατήσει το γήπεδο και θα σηκώσει το Τσάμπιονς Λιγκ. Αν οι παίκτες των δύο προετοιμάζονται να πρωταγωνιστήσουν σε μια γιορτή, ο Κώστας Τσιμίκας ζει ένα όνειρο…