Χαμένη υπόθεση

Προχθές, για τις εξεγερμένες συνειδήσεις (εκ του ασφαλούς), ήταν μια μεγάλη μέρα. Νεαροί με στειλιάρια που υποδύονταν τις μαυροκόκκινες σημαίες και κράνη μοτοσικλέτας αντιπαρατέθηκαν στη δύναμη των ΜΑΤ, τη μονίμως εγκατεστημένη μπροστά από το κτίριο της Σχολής Θετικών Επιστημών.

Τι κάνουν εκεί τα ΜΑΤ; Φυλάνε κάτι ντουβάρια. Προσπαθούν, δηλαδή, να εμποδίσουν αυτοαποκαλούμενους αναρχικούς που θεωρούν ότι ο χώρος τους ανήκει και προς τούτο είναι διατεθειμένοι να γκρεμίσουν τα ντουβάρια μιας βιβλιοθήκης η οποία χτίζεται στη θέση της κατάληψης, του «στεκιού» τους. Πριν από μερικές μέρες κατάφεραν και τα γκρέμισαν, γιατί να μην το επαναλάβουν;

Το λεγόμενο φοιτητικό κίνημα συντάσσεται με την κατάληψη και αδιαφορεί για τη βιβλιοθήκη. Μέρος της ελληνικής κοινωνίας, σε γενικές γραμμές, δεν ζορίζεται με αυτό: ποιος ασχολείται με βιβλιοθήκες και βιβλία, μόνο το πτυχίο ενδιαφέρει. Ακόμα κι αν, συνήθως, δεν ανταποκρίνεται σε μια κοινωνία που σε μεγάλο βαθμό εχθρεύεται την έννοια της παραγωγικής εργασίας, το πτυχίο είναι χρήσιμο πράγμα – είτε ανοίξει ο δρόμος προς το Δημόσιο είτε όχι. Πολύ συχνά, άλλωστε, το πτυχίο δεν είναι παρά το λάφυρο της φοιτητικής εμπειρίας, που στην Ελλάδα συνδυάζεται με την ενηλικίωση.

Η σύγκρουση των ΜΑΤ με τους φοιτητές που πήγαν ειδικά να παίξουν ξύλο, και αυτή τη φορά, είχε αποτέλεσμα: έδειξε ότι «το φοιτητικό κίνημα» είναι σε σύγκρουση με «το κράτος». Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ, κόμμα του συνταγματικού τόξου αλλά με εξαρτημένα αντανακλαστικά από το κινηματικό παρελθόν του, έβγαλε ανακοίνωση καταδίκης της βίας «απ’ όπου κι αν προέρχεται». Το κόμμα αυτό έχει μακρά κυβερνητική εμπειρία, γνωρίζει ότι η βία του κράτους είναι νομιμοποιημένη βία – αλλά κάνει σαν να μαθαίνει τώρα το κοινωνικό συμβόλαιο. Υιοθετεί, επίσης, την καταγγελία ότι αστυνομικός σκόπευσε την ώρα της συμπλοκής φοιτητή (έστω, με μια μικρή αμφιβολία), κατηγορία που κατέρρευσε, αφού ο καταγγέλλων (που προσφάτως εμφανίστηκε ξανά ως σοβαρά τραυματισμένος) εξετάστηκε από γιατρούς και δεν αποδείχτηκε τέτοιο χτύπημα.

Στο μεταξύ, όμως, οι συνήθεις συριζαίοι έκαναν την παράστασή τους, γύρω από τους τρεις συλληφθέντες στα επεισόδια φτιάχνεται κίνημα συμπαράστασης («λευτεριά στους αγωνιστές κ.λπ.») ενώ η αναταραχή εξάγεται και σε άλλες πανεπιστημιακές εστίες έντασης (χθες το πρωί, ομάδα προερχόμενη από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο βανδάλισε τράπεζα στην Πατησίων). Με αφορμή και το (τουλάχιστον αντιφατικό) νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας, οι βασικοί άξονες του οποίου δόθηκαν προχθές στη δημοσιότητα, οι συνήθεις επαγγελματίες της φασαρίας ετοιμάζονται να δείξουν την ισχύ τους (τη βία).

Κι όλα αυτά, σε ένα δυσοίωνο σκηνικό για το ελληνικό πανεπιστήμιο. Το οποίο, όπως σημειώνει ο Φίλιππος Παππάς (booksjournal.gr) έχασε την ευκαιρία «να εξορθολογιστεί […], να έχει τη στοιχειώδη ευνομία και ασφάλεια, να λειτουργήσει ως χώρος αξιοκρατίας και εξέλιξης (χωρίς παγκοσμίως μοναδικές πατέντες μόνιμων μετατατάξεων, ρεσιτάλ διαπλοκής και κωμικοτραγικές συνθέσεις εκλεκτορικών), να δώσει έμφαση στις βιβλιοθήκες και όχι στον Εύδοξο, να προσφέρει αξιοπρεπείς αμοιβές στους διδάσκοντες (και όχι ανοιχτά παραθυράκια για πολλά παράλληλα εισοδήματα Δημοσίου), να μην εξευτελίζει μισθολογικά τους νέους και λιγότερο νέους δόκτορες, να μην έχει τη δεύτερη χειρότερη αναλογία φοιτητών-καθηγητών στην ΕΕ και τον μεγαλύτερο μέσο όρο ηλικίας διδασκόντων κ.λπ.».

Ωρες ώρες σε πιάνει απελπισία. Αξίζει να ασχολείσαι με μια υπόθεση που μοιάζει χαμένη;