{T16}Συλλέκτης τίτλω{T16}ν

Εχει κατηγορηθεί πολλάκις τα τελευταία χρόνια ο Ζοσέ Μουρίνιο πως… ξεπεράστηκε από το ποδόσφαιρο. Πως την ώρα που οι συνάδελφοί του εξελίσσονταν προπονητικά, εκείνος έμενε στάσιμος. Μέχρι και ότι έψαχνε περισσότερο να βρει ένα συμβόλαιο ως τηλεσχολιαστής ποδοσφαιρικών αγώνων, παρά ως προπονητής. Η αλήθεια είναι πως ο Μουρίνιο από το 2011-12 και μετά δεν έχει καμία σχέση με εκείνον που γνωρίσαμε τη δεκαετία 2000-2010. Ναι δεν βρέθηκε ποτέ στο ίδιο επίπεδο και οι ομάδες του δεν έδειξαν ποτέ εκείνα τα στοιχεία που μας έδειχναν οι προηγούμενες. Αλλά ο Πορτογάλος είναι εδώ. Και περίπου είκοσι χρόνια μετά από την πρώτη μεγάλη του επιτυχία με την Πόρτο, εξακολουθεί να μας απασχολεί.

Ο Μουρίνιο έχει φανατικούς εχθρούς, αλλά περισσότερο έχει φανατικούς φίλους. Κυρίως στις ομάδες στις οποίες δούλεψε. Στην Τσέλσι τον λατρεύουν ακόμα και σήμερα. Στην Ιντερ το ίδιο. Στη Ρεάλ Μαδρίτης το ίδιο. Ακόμα και στο Μάντσεστερ, σε μια περίοδο που η Γιουνάιτεντ έχει… ξεχάσει τι θα πει τίτλος, εκείνος την οδήγησε στην κατάκτηση του Europa League τη σεζόν 2016-17. Πλέον θα τον λατρεύουν και στη Ρώμη. Στα δικά του χέρια η Ρόμα πήρε το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της ιστορίας της. Και τον πρώτο της τίτλο έπειτα από 14 ολόκληρα χρόνια.

Η Αιώνια Πόλη βρήκε τον άνθρωπο που έψαχνε. Και ο Μουρίνιο βρήκε μια ομάδα που ταιριάζει απόλυτα στην ιδιοσυγκρασία του. Παρά το γεγονός πως πολλοί τον έχουν για απόμακρο, απότομο, στριφνό, «κοφτό», πολλές φορές προσβλητικό, ο Πορτογάλος παραμένει βαθιά ρομαντικός. Τα δάκρυά του μετά το τέλος του τελικού είναι η απόδειξη αυτού.

Ενας άνθρωπος που κατακτούσε όχι το πρώτο, αλλά το πέμπτο του ευρωπαϊκό, που έχει κάθε λόγο να σηκώνει λίγο περισσότερο μπόι από τους πέντε στους πέντε κερδισμένους ευρωπαϊκούς τελικούς, πανηγύρισε με δάκρυα στα μάτια. Λένε πως όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος μαλακώνει. Ο Ζοσέ μεγάλωσε, μαλάκωσε, άφησε πίσω του κάποιες συνήθειες. Εκτός από μία. Να συλλέγει τρόπαια.