Επιτέλους!

Το νομοσχέδιο που κατέθεσε προς διαβούλευση η Νίκη Κεραμέως προβλέπει, ουσιαστικά, την κατάργηση των φοιτητικών παρατάξεων. Δεν απαγορεύει τη λειτουργία τους, όπως ψευδώς αναπαράγεται, απλώς καθιστά ανενεργό το στίγμα τους. Οι φοιτητές θα συμμετέχουν στη διοίκηση της σχολής τους εκλέγοντας τους εκπροσώπους τους μέσα από ενιαίο ψηφοδέλτιο. Κοινώς στις φοιτητικές εκλογές δεν θα συμμετέχουν παρατάξεις ως μικρογραφίες κομμάτων. Τα ονόματα των υποψηφίων θα εκτίθενται αλφαβητικά σε κοινό ψηφοδέλτιο. Η έννοια της κομματικής εκπροσώπησης καταργείται, τουλάχιστον σε θεσμικό επίπεδο. Είναι γενναίο και ουσιαστικό. Δεν θα είναι εύκολο. Στην αρχή θα δούμε κάλπες να καίγονται, ψηφοφορίες να τραμπουκίζονται από εισβολείς. Θα έχουμε καταλήψεις, ξύλο και ένταση. Ομως κάποια στιγμή, αυτή η διαδικασία θα γίνει συνείδηση και θα ξαναφέρει τους φοιτητές στον υγιή συνδικαλισμό.

Σήμερα οι φοιτητικές παρατάξεις ευθύνονται για πολλά από τα δεινά του πανεπιστημιακού χώρου. Λειτουργούν ως φυτώρια των κομμάτων, ως ακαδημίες στελεχών. Και μεταφέρουν στο πανεπιστήμιο πολλές από τις παθογένειες που έχουν τραυματίσει τη χώρα. Πέρα από το συγκρουσιακό κλίμα, τη ρύπανση του δημοσίου χώρου, τους τραμπουκισμούς και τους εκβιασμούς εις βάρος καθηγητών, οι φοιτητικές παρατάξεις μεταφέρουν τη νοοτροπία του ρουσφετιού και της συναλλαγής.

Η πρωτοβουλία της Νίκης Κεραμέως είναι από τις πιο τολμηρές που έχουν αναληφθεί στον χώρο της Παιδείας. Αποτελεί σύγκρουση με το πραγματικό κατεστημένο και, ενδεχομένως, θα έχει κόστος και για την ίδια. Στη ΔΑΠ δεν πρόκειται να χαρούν και ας διακινείται αφελώς ότι η απόφαση ήρθε μετά τη νίκη της ΠΣΚ στις φοιτητικές εκλογές – ομοίως η ΔΑΠ ισχυρίζεται ότι η νίκη είναι δική της. Είναι μία απόφαση συμβατή με τις επιταγές των καιρών και τη βούληση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Είναι, αν θέλετε, ένα αποφασιστικό βήμα προς το σύγχρονο πανεπιστήμιο. Ακόμα και αν, στην αρχή, έξω από τις σχολές παίζουν ξύλο. Τίποτα δεν κατακτάται εύκολα εδώ. Κυρίως το αυτονόητο. Το νομοσχέδιο επιχειρεί και άλλες εκσυγχρονιστικές τομές στα ΑΕΙ, σε βαθμό που το θέμα των παρατάξεων δείχνει ήσσονος σημασίας. Ομως έτσι μάθαμε. Να μένει η ματιά στο δέντρο και να χάνει το δάσος.

Οι 10.000 εξαπατηθέντες

Ενας από τους λόγους που θεωρώ μάταιο και ανιαρό τον πολιτικό σχολιασμό, είναι η είδηση για τη Wind Media και τους 10.000 συμπατριώτες μας που έχασαν χρήματα, ευτυχώς όχι δυσαναπλήρωτα ποσά. Μιλάμε για ένα μέγεθος της τάξεως του ενός στους χίλιους συμπολίτες που πίστευαν ότι αν δώσουν 600 ευρώ και κάνουν 15 like την ημέρα, κάποιους θα τους πλήρωνε κάθε μήνα με 750 ευρώ. Πλήρωναν σε ζεστά ευρώ και περίμεναν να πληρωθούν σε κρυπτονόμισμα. Αν θέλεις να το διατυπώσεις κομψά, θα τους πεις εξαπατηθέντες. Ξέρεις, όμως, ότι πρόκειται για κοινή ηλιθιότητα. Και μετά έχεις δύο συλλογιστικά μονοπάτια. Το προφανές που σου υπενθυμίζει ότι αυτοί οι άνθρωποι ψηφίζουν. Και το πλάγιο, που σου λέει πόσο, μα πόσο, εύκολο είναι να κοροϊδέψεις τους ανθρώπους.

Μεταβολισμός

Το 1979 στο Σαν Ντιέγκο, στην Καλιφόρνια, μία κοπελιά πήρε το τουφέκι που της έκανε δώρο ο μπαμπάς της, σκότωσε δύο δασκάλους, τραυμάτισε οκτώ παιδιά και έναν αστυνομικό, έξω από σχολείο. Οταν τη συνέλαβαν δήλωσε ότι το έκανε επειδή δεν της άρεσαν οι Δευτέρες. Και αυτό έγινε παγκόσμιο σουξέ ως «I don’t like Mondays», φτιάχνοντας και την καριέρα του Μπομπ Γκέλντοφ. Το 1979 δύο νεκροί δάσκαλοι και οκτώ τραυματισμένα παιδιά έφταναν για να συγκλονιστεί ο πλανήτης. Σήμερα αυτό θα ήταν μιας ημέρας είδηση. Το μακελειό στο Τέξας θα παίξει στα δελτία για τέσσερις μέρες και θα μεταβολιστεί σχετικά εύκολα από όλους εμάς που βομβαρδιζόμαστε από αλλεπάλληλα σοκ, τα οποία, ευτυχώς, είναι εφήμερα, γιατί πλέον δεν μας εκπλήσσει τίποτα.

Ο star της ημέρας

Θεωρείται κακότροπος, ξεπερασμένος, δέσμιος αναχρονισμών, προϊόν μίας άλλης εποχής που έχει παρέλθει. Ομως ο Ζοζέ Μουρίνιο είναι ο άνθρωπος που έχει κατακτήσει και τους πέντε τελικούς ευρωπαϊκών διοργανώσεων στους οποίους έλαβε μέρος. Και εντέλει, είναι σαν τη χρυσή λίρα Αγγλίας. Δεν πας με αυτήν στο σουπερμάρκετ, αλλά έχει πάντα την αξία της.