Το τίμημα της ευγένειας

Η είδηση είναι ότι ο Απόστολος Τζιτζικώστας χάρισε τους πίνακες που «κοσμούσαν» τους τοίχους του γραφείου στον νέο αμερικανό πρεσβευτή. Η σκηνή είναι καταγεγραμμένη στο βίντεο από την επίσκεψη του πρεσβευτή στο γραφείο του περιφερειάρχη. Προφανώς έχει προηγηθεί ένα θετικό σχόλιο του Τζορτζ Τσούνη για τους πίνακες, οπότε βλέπουμε τον Τζίτζι να κινείται προς τον τοίχο με τον πιο επίσημο δρασκελισμό του (σαν να πηγαίνει να καταθέσει στεφάνι σε ηρώο…), να κατεβάζει αμέσως ένα καδραρισμένο πόστερ με τον Αλέξανδρο, ένα άλλο με το στεφάνι της Βεργίνας, καθώς και ένα τρίτο (προφανώς της ίδιας κατηγορίας: αρτιστίκ τουριστικό) και να τα προσφέρει στον καλεσμένο του. Εκείνος τα δέχεται ευγνωμόνως, προκειμένου να κοσμήσουν την πρεσβευτική κατοικία, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι, μόλις τελειώσει η θητεία του, θα επιστραφούν. Ο Τζίτζι όμως επιμένει: όχι είναι δώρο.

Και τώρα η πραγματικότητα πίσω από τις ωραίες εικόνες παραπάνω. Ο πρεσβευτής μπαίνει στο γραφείο του περιφερειάρχη και του κόβεται η ανάσα από το γούστο της διακόσμησης. Για να μην προδοθεί, ψελλίζει κάτι ευγενικό. (Περιγράφω κάτι βγαλμένο μέσα από τη ζωή. Προσωπικά το έχω κάνει αμέτρητες φορές…) Ο Τζίτζι, που θέλει κι αυτός να τα ξεφορτωθεί, αρπάζει αμέσως την ευκαιρία και προσφέρει τα κάδρα στον πρεσβευτή! Ετσι, ο πρεσβευτής βρίσκεται ξαφνικά παγιδευμένος από τη δική του ευγένεια. Τι μπορεί να κάνει; Δέχεται το δώρο και από το σημείο αυτό ξεκινά το αληθινό δράμα του…

Βλέπετε, υποσχέθηκε στον Τζίτζι ότι θα κρεμάσει τα κάδρα στην πρεσβευτική κατοικία – δεν μπορεί να ξεφύγει από την υπόσχεση. Να τα βάλει σε σημεία που δεν θα τα βλέπει κανείς θα ήταν προσβλητικό. (Βέβαια, μπορεί πάντα να λέει ότι, επειδή τα αγαπάει τόσο πολύ, τα έχει κρεμάσει στο υπνοδωμάτιό του, γι’ αυτό και δεν τα βλέπει κανένας επισκέπτης στην πρεσβευτική κατοικία…) Πες, όμως, ότι αυτό δεν το έχει σκεφτεί. Τι κάνει; Βρίσκει τέλος πάντων μια θέση, ώστε κάθε φορά που έρχονται επισκέπτες στο σπίτι, οι οποίοι μπορεί να γνωρίζουν ή να συνδέονται με τον Τζίτζι, να τα κρεμάει εκεί και να ησυχάζει. Οταν φεύγουν, θα τα κατεβάζει αμέσως και στη θέση τους θα βάζει τα κανονικά κάδρα. Είναι μπελάς και ιδίως για τους υπεύθυνους ασφαλείας της πρεσβευτικής κατοικίας, διότι θα πρέπει να γίνεται επιμελέστατο «screening» των επισκεπτών, ώστε να εντοπίζονται οι γνώριμοι του Τζίτζι. Σας λέω, έμπλεξε ο άνθρωπος, επειδή είπε μια καλή κουβέντα…

ΜΟΝΟ;

Να με συγχωρείτε, αλλά ακόμη και εγώ, που απεχθάνομαι τον Ερντογάν, αισθάνομαι την ανάγκη να τον υπερασπισθώ όταν δέχεται τόσο προσβλητικές και ηλίθιες κατηγορίες! Είναι ένα αίσχος, στο οποίο αντανακλώνται τα χάλια της αντιπολίτευσης στην Τουρκία, οι κατηγορίες του Κιλιτσντάρογλου ότι ο Ερντογάν διοχέτευσε 70 εκατομμύρια δολάρια (για τη δύσκολη ώρα, ποτέ δεν ξέρεις…) σε ιδρύματα του εξωτερικού, τα οποία ελέγχονται από την οικογένειά του. Μόνον 70 εκατομμύρια; Ποιος βλάκας μπορεί να το πιστέψει αυτό; Ψιλικατζής είναι κοτζάμ σουλτάνος;

ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΒΙΟΛΙ

Με αξιοσημείωτη καθυστέρηση, η φίλη μας η Ζαχάροβα θυμήθηκε τον παραλληλισμό των πολιορκημένων της Μαριούπολης με τους υπερασπιστές του Μεσολογγίου και εξεμάνη. Θεώρησε απίστευτο να συγκρίνονται οι ήρωες με τους «ναζί», όπως ονομάζει το καθεστώς του Πούτιν οποιονδήποτε Ουκρανό δεν δέχεται να γίνει β΄ κατηγορίας Ρώσος. Το ερώτημα είναι γιατί το θυμήθηκε τώρα. Είναι αδύνατον, λόγω της θέσης της, να μη γνώριζε από την πρώτη στιγμή τι είπε ο Κυριάκος στην ομιλία του στο Κογκρέσο. Γιατί διάλεξε αυτή την ώρα για να θίξει το ζήτημα; Επειδή τώρα οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν περάσει σε φάση απότομης και ακραίας όξυνσης, λόγω της θερμής ανταπόκρισης του Κογκρέσου στην ομιλία του Μητσοτάκη. Οι Ρώσοι, δηλαδή, κάνουν αυτό που έκαναν πάντα από το 1974 και ύστερα: Ρίχνουν λίγο λαδάκι στη φωτιά της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, για να τη συντηρούν…

PARTY ANIMAL

Απεριόριστη κατανάλωση αλκοόλ, αγριοφωνάρες, εμετοί στους διαδρόμους, λεκέδες από κρασί στην ταπετσαρία και βρισίδια στις καθαρίστριες και άλλα εξίσου γλαφυρά. Αν συνοψίζαμε το πόρισμα της έρευνας για την κουλτούρα των πάρτι στην Ντάουνινγκ Στριτ επί πανδημίας, θα λέγαμε ότι είναι ακριβώς η κουλτούρα που βρίσκεις σε ένα πολυσύχναστο παμπ, ένα οποιοδήποτε βράδυ Παρασκευής. Αυτός όμως είναι ο Μπόρις Τζόνσον. Πώς το λένε; Είναι σαν να έχεις ένα σκύλο στο σπίτι. Είναι αναπόφευκτο ότι και λίγο καναπέ θα σου φάει και τα κακάκια του θα κάνει καμιά φορά έξω από την πάνα. Σκυλάκι είναι, τι να κάνουμε; Γουφ!