Η γυναίκα {LF}στο προσκήνιο

Eξαιρετική πρόταση εναλλακτικού κινηματογράφου – κάτι που οφείλω να ξεκαθαρίσω από την αρχή – το «Θαύμα» («Miracol», Ρουμανία, 2021) του Μπογκντάν Γκεόργκι Απέτρι, αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας του, φόντο της οποίας είναι η Πιάτρα Νέαμτ, μια κωμόπολη της Ρουμανίας και γενέτειρα του σκηνοθέτη. Οι πρώτες δύο ταινίες της τριλογίας (προηγείται η «Αγνώστων στοιχείων», 2020) και απ’ όσο μπορεί να υποψιαστεί κανείς και η τρίτη, είναι κάτι σαν μελέτη της ανθρώπινης φύσης, των σκοτεινών κυρίως πλευρών της, μέσα σε ένα απολύτως «καθημερινό», φαινομενικά υγιές πλαίσιο. Στο «Θαύμα» παρακολουθούμε την ιστορία μιας νεαρής κοπέλας (Ιοάνα Μπουγκάριν) που χωρίς να είναι ακόμα μοναχή διαμένει σαν καλόγρια σε μοναστήρι απ’ όπου στην αρχή της ταινίας φεύγει για μια επίσκεψη στην πόλη. Πολλά θα συμβούν κατά τη διάρκεια αυτής της ημέρας και το αποτέλεσμα θα είναι μια επίπονη αστυνομική έρευνα που αναλαμβάνει ένας ηθικός αλλά πολύ κοντά στο να χάσει τον έλεγχο αστυνομικός (Eμανουέλ Παρβού).

Ο Απέτρι δουλεύει με χειρουργική ακρίβεια τη δομή της ταινίας χωρίζοντάς την σε δύο μέρη – για την ακρίβεια δύο υποκειμενικές ματιές, εκείνη της μοναχής στο πρώτο μέρος και εκείνη του αστυνομικού στο δεύτερο. Ενώ το «Θαύμα» περιέχει το στοιχείο του θρίλερ, όμως δεν είναι θρίλερ. Είναι μια καταπληκτικά παιγμένη παρέλαση ανθρώπινων συμπεριφορών μέσα από καλογραμμένους, στιβαρούς, γεμάτους εκπλήξεις χαρακτήρες· ακόμα και αυτοί που δείχνουν ασήμαντοι – ένας γιατρός επιβάτης σε ταξί, οι βοηθοί του αστυνομικού, μια παλιά καλόγρια – είναι ψηφίδες με σημασία για την πλάση της συνολικής ατμόσφαιρας του έργου που σε δύο τουλάχιστον σκηνές, μπορεί κυριολεκτικά να σε ρίξει από την καρέκλα από το ξάφνιασμα. Οσοι αγαπούν το σινεμά, θα την αγαπήσουν.

Βαθμολογία: 8

Στο κοινωνικό δράμα «Ανάμεσα σε δύο κόσμους» («Ouistreham», Γαλλία, 2021) του συγγραφέα και ενίοτε σκηνοθέτη Εμανουέλ Καρέρ, η Ζιλιέτ Μπινός παίζει με πειθώ τη Μαρί, μια κάπως καταθλιπτική αλλά επιτυχημένη συγγραφέα, που προκειμένου να βγει από το «τέλμα» αποφασίζει να δουλέψει ως «κατάσκοπος»: ακολουθώντας τις διαδικασίες ανεύρεσης εργασίας μέσω κρατικών υπηρεσιών, παριστάνει την άνεργη και βρίσκει τελικά δουλειά στα φέρι μποτ που κάνουν καθημερινά το δρομολόγιο Κιστρεχάμ (Γαλλία) – Πόρτσμουθ (Αγγλία). Με αυτόν τον τρόπο εισχωρεί στις ζωές μιας ομάδας καθαριστριών που εργάζονται σε αυτά, με στόχο να τις καταγράψει.

Βλέποντας τις δυσκολίες του «πραγματικού» κόσμου, η Μαρί παρασύρεται από τα συναισθήματά της, οπότε η θέση της γίνεται ακόμα πιο δύσκολη, ακόμα πιο εύθραυστη κυρίως απέναντι σε δύο καθαρίστριες (Ελέν Λαμπέρ, Λεά Καρν) με τις οποίες έχει γίνει φίλη. Ο κοινωνικός χαρακτήρας, ο προβληματισμός όπως και η αισθητική αυτής της απολύτως αφηγηματικής και στρωτά ειπωμένης ιστορίας (βασισμένη σε δημοσιογραφικό βιβλίο της Φλοράνς Ομπενάς), αγγίζει κάπως εκείνο των ταινιών του Κεν Λόουτς ή των αδελφών Νταρντέν, ενώ σχεδόν απουσιάζει ο διδακτισμός με το δάχτυλο σηκωμένο. Ενα έντιμα δοσμένο, λιτό χρονικό που βγάζει στην επιφάνεια τις συνθήκες ζωής, τα προβλήματα και τα εμπόδια που έχουν να αντιμετωπίσουν γυναίκες οι οποίες ως ηρωίδες του σινεμά, βρίσκονται στις παρυφές του.

Βαθµολογία: 7 ½

n Τέλος, ο αρχαίος μύθος του αγοριού που πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο ζωντανεύει για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη, στη συμπαραγωγής Γαλλίας / Βελγίου/  Λουξεμβούργου ταινίας κινουμένων σχεδίων «Ικαρος και Δαίδαλος» που σκηνοθέτησε ο Κάρλο Βογέλε και απευθύνεται στους μικρούς λάτρεις της ελληνικής μυθολογίας – και όχι μόνο.