Πορείες, καπνογόνα, πέτρες, όλα σε έναν (ελληνικό) τελικό!

Απόγευμα Σαββάτου. Η ώρα ήταν 5. Λίγο πριν, λίγο μετά, μικρή σημασία έχει. Ανεβαίνεις την Πειραιώς και στο φανάρι της Πλαταιών νιώθεις πως έχεις εγκλωβιστεί! Λες και είσαι αιχμάλωτος της ζέστης και της αφόρητης κίνησης… Κοιτάς καλά και τι βλέπεις; Δεκάδες, εκατοντάδες μηχανάκια κατεβαίνουν τον πολυσύχναστο δρόμο με κατεύθυνση την Ιερά Οδό – μάλλον κάνουν τον γύρο της πόλης. Οι εποχούμενοι είναι άνδρες και παιδιά, ακόμη ακόμη και γυναίκες, οι πάντες ντυμένοι στα πράσινα. Κρατούν κασκόλ, ανεμίζουν σημαίες του Παναθηναϊκού, στα μάτια τους φαίνεται η δίψα για κάτι μεγάλο, κάτι αθλητικά σημαντικό. Δικαίως. Είχαν χρόνια να γευτούν τέτοια χαρά. Περιμένεις περιμένεις και σκέφτεσαι «πού ξετρύπωσαν όλες αυτές οι μηχανές». Βγαίνουν από τη Μενάνδρου και μαρσάρουν δυνατά…

Ωρες μετά στο ΟΑΚΑ. Η ατμόσφαιρα σε πνίγει. Είναι ωραίο να κοιτάς φατσούλες στις εξέδρες, μικρά παιδιά, αλλά από την άλλη σκέφτεσαι «τι στο καλό πρέπει να γίνει ώστε να μην αναπνέουν τη μυρωδιά του καπνογόνου»; Και μετά, η απορία. Πώς άφησαν οι αρμόδιοι να περάσουν, γιατί δεν κατάφεραν να σταματήσουν όσους επιχειρούσαν κάτι ελάχιστα αθλητικό. Η έναρξη του αγώνα καθυστερεί να αρχίσει σχεδόν 30′. Για την ακρίβεια 32′. Ο (ρέφερι) Λαόθ, έστειλε τις ομάδες στα αποδυτήρια, τις φώναξε ξανά, κάνουν όλοι τον σταυρό τους και ετοιμάζονται για το ραντεβού. Ολα κι όλα… Κάτι ήξεραν στην ΕΠΟ που αποφάσισαν ο τελικός να αρχίσει στις 20:00. Γιατί αντιλαμβάνονταν πως έχουν άπλετο χρόνο να καθυστερήσουν ώστε να καλυφθούν τα κενά. Και τα λάθη τους στην οργάνωση, βεβαίως.

Τρίτο στιγμιότυπο, το συμβάν με την πέτρα που χτύπησε τον Αϊτόρ. Πήγε, λέει, να πανηγυρίσει την επίτευξη του γκολ μπροστά στους οπαδούς του ΠΑΟΚ.

Τους… ερέθισε. Αλήθεια; Τι λέτε; Είναι σοβαρό αυτό το επιχείρημα και δικαιολογεί τη ρίψη πέτρας που θα μπορούσε να τον βρει κατευθείαν στον κεφάλι τον παίκτη του Παναθηναϊκού; Σε μια χρονιά που θρηνούμε νεκρό και όλοι έχουμε καταδικάσει τον θάνατο τον Αλκη, είναι απίστευτο ορισμένοι να μην έχουν λάβει το μήνυμα. Οταν θέλουμε να κάνουμε βήματα μπροστά και ανοίγουμε το Στάδιο σε δεκάδες χιλιάδες κόσμου και γίνεται «μια νέα αρχή», αυτά είναι ανεπίτρεπτο να συμβαίνουν. Δεν τα καυτηριάζει κάποιος απλά και άλλωστε δεν είναι αυτό το νόημα. Ωστόσο, ένας τελικός που όλοι ήθελαν να εξελιχθεί σε γιορτή, φανέρωσε παθογένειες σημαντικές και έπεισε πως έχουμε ακόμη δρόμο να διανύσουμε. Και είναι μακρύς αυτός ο δρόμος μέχρι να διεξαχθεί ένα ντέρμπι ειρηνικό στα μέρη μας.