Τα ισόβια στην Ελλάδα και τα παραδείγματα άλλων χωρών

Με βάση τις διατάξεις του νέου Ποινικού Κώδικα «όσοι καταδικάστηκαν σε στερητική της ελευθερίας ποινή μπορούν να απολυθούν υπό τον όρο της ανάκλησης, εφόσον έχουν εκτίσει σε περίπτωση ισόβιας κάθειρξης τουλάχιστον είκοσι χρόνια».

Στις περιπτώσεις, όμως, τόσο της δολοφονίας της Καρολάιν Κράουτς, όσο και της δολοφονίας της Ελένης Τοπαλούδη, επειδή τα εγκλήματα είχαν τελεστεί πριν από την ψήφιση και την εφαρμογή των διατάξεων του νέου Ποινικού Κώδικα, εκ του νόμου θα εφαρμοστεί η προγενέστερη διάταξη, που είναι και ευνοϊκότερη για τους καταδικασθέντες και προβλέπει ότι συμπληρώνοντας τα 16 πραγματικά χρόνια στη φυλακή θα μπορούν να έχουν δικαίωμα να ζητήσουν την αποφυλάκισή τους.

Αποφυλάκιση. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο θεσμός της αποφυλάκισης και για τους ισοβίτες, με διαφορετικά χρονικά όρια παραμονής στη φυλακή, ισχύει σχεδόν σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη. Στη Γαλλία, οι ισοβίως καταδικασθέντες έχουν δυνατότητα αποφυλάκισης μετά από έκτιση 18-22 ετών.

Σε περιπτώσεις, όμως, όπου το θύμα είναι παιδί και το αδίκημα εμπεριέχει βιασμό, η έκτιση είναι 30 έτη. Στη Γερμανία ο κρατούμενος μπορεί να κάνει αίτηση για υφ’ όρον απόλυση μετά από έκτιση 15 ετών. Στη Δανία οι καταδικασθέντες σε ισόβια δικαιούνται αίτηση χάριτος μετά από 12 έτη. Για σοβαρές περιπτώσεις ο μέσος όρος αποφυλάκισης κυμαίνεται στα 16 έτη. Στην Πολωνία ο φυλακισμένος πρέπει να εκτίσει από 25-50 έτη. Σε Αγγλία και Ουαλία οι ισοβίως καταδικασθέντες έχουν τη δυνατότητα να απελευθερωθούν μετά από διάστημα που ορίζεται δικαστικά. Μέσος όρος κράτησης είναι τα 15 έτη. Η Ολλανδία αποτελεί ευρωπαϊκή εξαίρεση. Οι κρατούμενοι δεν έχουν δικαίωμα αποφυλάκισης, μπορούν μόνο να ζητήσουν αίτηση χάριτος που τους χορηγείται δύσκολα.

Τέλος, το Δικαστήριο του Στρασβούργου με απόφασή του κατά Ουγγαρίας επιβεβαιώνει την πάγια νομολογία του που απαιτεί να υπάρχει θεσμοθετημένη διαδικασία ώστε να προβλέπεται ότι ο καταδικασθείς σε ισόβια θα έχει τη δυνατότητα να υποβάλει αίτημα για να αποφυλακιστεί.